การท่องเที่ยวเชิงนิเวศในฐานะ Soft Power: บทบาทของวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และการบริหารจัดการท้องถิ่น กรณีศึกษา คุ้งบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการรับรู้ของนักท่องเที่ยวต่อปัจจัยด้านวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ท้องถิ่น ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศ และปัจจัยด้านการบริหารจัดการท้องถิ่นของพื้นที่คุ้งบางกะเจ้า รวมถึงพฤติกรรมความตั้งใจกลับมาเยือนซ้ำและแนวโน้มการบอกต่อของนักท่องเที่ยว 2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์และอิทธิพลของปัจจัยด้านวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ท้องถิ่น ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมและระบบนิเวศ 3) ปัจจัยด้านการบริหารจัดการท้องถิ่น ต่อการรับรู้ Soft Power และ 4) ภาพลักษณ์รวมของพื้นที่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กับพฤติกรรมความตั้งใจกลับมาเยือนซ้ำและแนวโน้มการบอกต่อของนักท่องเที่ยวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเลือกสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง กลุ่มตัวอย่าง เก็บรวบรวมข้อมูลจากนักท่องเที่ยว จำนวน 350 คน โดยใช้แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวมีการรับรู้ต่อปัจจัยด้านวัฒนธรรม อัตลักษณ์ท้องถิ่น สิ่งแวดล้อม และการบริหารจัดการท้องถิ่นในระดับสูง และปัจจัยทั้งสามมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการรับรู้ Soft Power และภาพลักษณ์รวมของพื้นที่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ การรับรู้ Soft Power และภาพลักษณ์รวมของพื้นที่ยังมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความตั้งใจกลับมาเยือนซ้ำและแนวโน้มการบอกต่อของนักท่องเที่ยวอย่างมีนัยสำคัญ ผลการวิเคราะห์สะท้อนว่าการท่องเที่ยวเชิงนิเวศสามารถทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญของ Soft Power เชิงพื้นที่ได้ เมื่อมีการบูรณาการทุนวัฒนธรรม คุณภาพสิ่งแวดล้อม และโครงสร้างการบริหารจัดการท้องถิ่นอย่างมีส่วนร่วม ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นฐานข้อมูลเชิงประจักษ์สำหรับการกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศและการพัฒนา Soft Power ของท้องถิ่นอย่างยั่งยืน