การพัฒนารูปแบบการหย่าเครื่องช่วยหายใจผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรม โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี

บทคัดย่อ

การวิจัยและพัฒนาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาและความต้องการในการดูแลผู้ป่วยหย่าเครื่องช่วยหายใจ 2) พัฒนารูปแบบการหย่าเครื่องช่วยหายใจ และ 3) ศึกษาประสิทธิผลของการใช้รูปแบบการหย่าเครื่องช่วยหายใจ กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย พยาบาลวิชาชีพ 25 คน และผู้ป่วยที่ใช้เครื่องช่วยหายใจ กลุ่มทดลอง 40 ราย และกลุ่มควบคุม 40 ราย คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย 1) แบบประเมินการหย่าเครื่องช่วยหายใจ 2) แบบบันทึกข้อมูลกระบวนการหย่าเครื่องช่วยหายใจ 3) แบบทดสอบความรู้ และ 4) แบบประเมินความพึงพอใจ เครื่องมือวิจัยมีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหาเท่ากับ 0.86 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้งสถิติ Paired t-test, Independent t- test และ Mann–Whitney U test ผลการวิจัยพบว่า ได้รูปแบบการประเมินการหย่าเครื่องช่วยหายใจตามหลัก A-B-C-D-E-F ซึ่งมี 3 ระยะ ได้แก่ ระยะการประเมินความพร้อมก่อนหย่าเครื่องช่วยหายใจ ระยะการดำเนินการหย่าและระยะการประเมินความพร้อมก่อนถอดท่อช่วยหายใจ มีเกณฑ์การหย่าเครื่องช่วยหายใจที่ชัดเจนและมีแนวทางการปฏิบัติของพยาบาลที่เป็นมาตรฐาน ภายหลังการใช้รูปแบบ ผู้ป่วยกลุ่มทดลองมีอัตราความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) พยาบาลมีคะแนนความรู้อยู่ในระดับดี ( = 18.04, S.D. = 1.06) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .01) มีความพึงพอใจต่อการใช้รูปแบบระดับดีมาก ( = 4.57, S.D. = 0.57) ดังนั้น รูปแบบการหย่าเครื่องช่วยหายใจที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิผลต่อผลลัพธ์ของผู้ป่วยและพยาบาล สามารถนำไปใช้ในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรมเพื่อพัฒนาคุณภาพการพยาบาลและความปลอดภัยของผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพ