บทบาทครูหัวหน้างานบุคคลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ครูหัวหน้างานบุคคลในสถานศึกษามีบทบาทที่สำคัญในการสนับสนุนการบริหารสถานศึกษาให้บรรลุเป้าหมาย เนื่องจากเป็นหนึ่งในหัวหน้างานตามโครงสร้างการบริหารสถานศึกษา 4 ด้าน ได้แก่ การบริหารวิชาการ การบริหารงบประมาณ การบริหารงานบุคคล และการบริหารทั่วไป ครูหัวหน้างานบุคคลมีหน้าที่สำคัญในการช่วยแบ่งเบาภาระของผู้บริหารสถานศึกษา ด้านการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลให้เป็นไปตามระเบียบ หลักเกณฑ์ และนโยบายของหน่วยงานต้นสังกัด รวมทั้งส่งเสริมพัฒนาศักยภาพของบุคลากรทางการศึกษาให้สามารถปฏิบัติงาน
ได้อย่างมีคุณภาพ โดยร่วมกับผู้อำนวยการสถานศึกษาในการวางแผน การดำเนินงานการติดตาม และการประเมินผลการบริหารทรัพยากรบุคคล ในสถานศึกษาให้เป็นไปอย่างเป็นระบบมีประสิทธิภาพ และสอดคล้องกับนโยบายทางการศึกษา ตอบสนองความต้องการขององค์กร ร่วมขับเคลื่อนการจัดการศึกษาให้เกิดคุณภาพ บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอครูกับการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะหัวหน้างานบุคคลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตรัง เขต 2 ให้สำเร็จ โดยศึกษาบทบาทหน้าที่ความรับผิดชอบกอปรกับแนวคิด ทฤษฎี และเอกสารทางวิชาการ เพื่ออธิบายมิติบทบาทหน้าที่ ปัจจัยสนับสนุนการปฏิบัติงาน ทักษะที่จำเป็น และคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของครูหัวหน้างานบุคคล รวมทั้งความท้าทายและอุปสรรคในการปฏิบัติงานในบริบทของสถานศึกษา การประสานความร่วมมือระหว่างบุคลากรในองค์กร และการส่งเสริมบรรยากาศ การทำงานที่เอื้อต่อการพัฒนาศักยภาพของบุคลากร ความรู้ความสามารถด้านการบริหารทรัพยากรบุคคล ทักษะที่จำเป็นการแก้ไขปัญหา ซึ่งช่วยเสริมสร้างความร่วมมือในการทำงาน และส่งผลให้การบริหารงานบุคคลในสถานศึกษามีประสิทธิภาพและเกิดความยั่งยืน สะท้อนถึงความสำคัญของครูหัวหน้างานบุคคลที่ช่วยสนับสนุนการบริหารสถานศึกษาและการพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษาอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชนานัญ สุดโต และคณะ. (2566). องค์ประกอบของสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. วารสารร้อยแก่นสารอะคาเดมี, 8(5), 633-644.
ทรรศนีย์ วงค์คำ. (2564). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูของโครงการผลิตครูระบบปิด. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ทศพร พีสะระ. (2566). สมรรถนะกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(3), 341-358.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). คู่มือการบริหารงานบุคคลสำหรับสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2561). การบริหารทรัพยากรบุคคลโดยใช้สมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงาน ก.พ.
สุมิตร สุวรรณ. (2568). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สยามจุลละมณี.
Aguinis, H. (2019). Performance management. (4th ed.). Chicago: Chicago Business Press.
Armstrong, M. (2020). Armstrong’s handbook of human resource management practice. (15th ed.). London: Kogan Page.
Becker, B. E. & Huselid, M. A. (2006). Strategic human resources management: Where do we go from here? Journal of Management, 32(6), 898-925.
Dessler, G. (2020). Human resource management. (16th ed.). Boston: Pearson.
Kavanagh, M. J. et al. (2015). Human resource information systems: Basics, applications, and future directions. (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Robbins, S. P. & Judge, T. A. (2019). Organizational behavior. (18th ed.). New York: Pearson.
Ulrich, D. (2016). Human resource champions: The next agenda for adding value and delivering results. Boston: Harvard Business School Press.
