การพัฒนารูปแบบการบริหารหลักสูตรอิงถิ่นฐานโดยใช้กระบวนการร่วมสร้าง เพื่อยกระดับคุณภาพการบริหารหลักสูตรของโรงเรียนชะอวดเคร่งธรรมวิทยา อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ใช้วิธีวิจัยแบบการวิจัยและพัฒนามีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาและความต้องการในการพัฒนาการบริหารหลักสูตรของโรงเรียนชะอวดเคร่งธรรมวิทยา 2) วิเคราะห์องค์ประกอบ ของการบริหารหลักสูตรอิงถิ่นฐานโดยใช้กระบวนการร่วมสร้าง 3) สร้างรูปแบบการบริหารหลักสูตรอิงถิ่นฐาน โดยใช้กระบวนการร่วมสร้าง 4) ทดลองใช้รูปแบบฯ และ 5) ประเมินประสิทธิผลและขยายผลของรูปแบบฯ ดังนี้ 1) ศึกษาปัญหาและความต้องการโดยการสัมภาษณ์ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ เนื้อหา 2) วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (EFA) จากกลุ่มตัวอย่าง 570 คน และวิเคราะห์องค์ประกอบ เชิงยืนยัน (CFA) จากกลุ่มตัวอย่าง 420 คน ด้วยแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ 3) สร้าง รูปแบบโดยการสนทนากลุ่มและการประชุมหาฉันทามติ และ 4) ทดลองใช้รูปแบบกับกลุ่มเป้าหมาย 181 คน ประเมินประสิทธิผลและขยายผลสู่ 5 โรงเรียน ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักสูตรขาดการมีส่วนร่วมและเชื่อมโยง กับบริบทท้องถิ่นจึงต้องการให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมีส่วนร่วมพัฒนาหลักสูตร 2) องค์ประกอบการบริหาร หลักสูตรอิงถิ่นฐาน มี 6 องค์ประกอบผ่านการวิเคราะห์ CFA ที่มีความสอดคล้องของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ²/df = 1.05, CFI = 0.989, RMSEA = 0.012) 3) รูปแบบที่ได้ คือ “RATCSE Model for Co-Creation Process” มีค่าพิสัย = 85.50 ในระดับมากที่สุด 4) ผลการปฏิบัติงานของครูตามรูปแบบฯ ระดับมากที่สุด ( = 4.75, S.D. = 0.19) ความพึงพอใจของครูระดับ มากที่สุด (
= 4.74, S.D. = 0.38) และ 5) ผู้เรียน 161 คน สมรรถนะของผู้เรียนอยู่ในระดับดีขึ้นไปร้อยละ 100 คุณภาพการบริหารหลักสูตรและการขยายผลอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2564). ผู้บริหารสถานศึกษายุค 4.0 กับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC). วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 21(1), 33-40.
วิจารณ์ พานิช. (2562). โรงเรียนเป็นชุมชนเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). แนวคิดพื้นฐานของการพัฒนาหลักสูตร.CBE Thailand. เรียกใช้เมื่อ 10 ธันวาคม 2567 จาก https://cbethailand.com
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารวิชาการที่ตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคพลิกผัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Likert, R. (1967). The method of constructing and attitude scale attitude theory and measurement. Fishbein, Martin, Ed. New York: Wiley & Son.
Oliva, P. F. & Gordon, W. R. (2013). Developing the curriculum. (9th ed.). Boston: Pearson.
Ornstein, A. C. & Hunkins, F. P. (2018). Curriculum: Foundations, principles, and issues. (7th ed.). New York: Pearson.
Sobel, D. (2005). Place-based education: Connecting classrooms and communities. Great Barrington, MA: Orion Society.
Sobel, D. (2008). Childhood and nature: Design principles for educators. United States of America: Routledge.
Wiles, J. & Bondi, J. (2014). Curriculum development: A guide to practice. (9th ed.). New York: Pearson.
