การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ เพื่อรองรับการจัดการเมืองน่าเที่ยวในจังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดพิษณุโลก 2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดพิษณุโลก และ 3) กำหนดกลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดพิษณุโลก โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงผสมผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ คือ ประชาชนในพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวสำคัญ 4 อำเภอ จำนวน 400 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยหลักการวิเคราะห์เชิงประเด็น (Thematic analysis) ผลการวิจัยพบว่า 1) ศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดพิษณุโลก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านประวัติศาสตร์ ( = 3.67, S.D. = 1.12) โดยประเด็นที่ได้รับค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ มีเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่นำมาเล่าเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว 2) ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดพิษณุโลก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านทรัพยากรบุคคลและองค์ความรู้ (
= 3.67, S.D. = 0.97) โดยประเด็นที่ได้รับค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ การเข้าถึงองค์ความรู้และนวัตกรรมใหม่ ๆ ด้านการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ยังมีจำกัด และ
3) กำหนดกลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดพิษณุโลก โดยใช้การวิเคราะห์ SWOT และ TOWS Matrix พบว่า การสร้างอัตลักษณ์การท่องเที่ยวที่โดดเด่น การออกแบบประสบการณ์การท่องเที่ยวที่มีความหมาย การพัฒนาระบบบริหารจัดการและการเสริมสร้างศักยภาพบุคลากร การบูรณาการวัฒนธรรมท้องถิ่นกับแนวทางการบริหารจัดการสมัยใหม่ และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างเหมาะสม จะช่วยยกระดับจังหวัดพิษณุโลกไปสู่เมืองท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่มีศักยภาพการแข่งขันและเติบโตอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2570. เรียกใช้เมื่อ 14 มิถุนายน 2567 จาก https://shorturl.asia/VXHn1
กรุงเทพธุรกิจ. (2024). พิษณุโลกโกย 10,000 ล้าน ยอดนักท่องเที่ยวทะลุสถิติเดิม. เรียกใช้เมื่อ 15 เมษายน 2567 จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1111176
กัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล และนิมิต ซุ้นสั้น. (2566). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพแบบสร้างสรรค์:การพัฒนาเมืองรองจังหวัดระนอง. วารสารรัชต์ภาคย์, 17(50), 328-342.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). เรียกใช้เมื่อ 10 มกราคม 2567 จาก https://shorturl.asia/sXDvl
ชัญญา พิริยวานิช และรวิภา ธรรมโชติ. (2565). องค์ประกอบความสำเร็จของการท่องเที่ยวเมืองรอง. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(2), 68-79.
นภชนก ตลับเงิน. (2566). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 136-148.
ประเสริฐ ใจสม และคณะ. (2563). บุพปัจจัยของความยั่งยืนของการท่องเที่ยวเมืองรอง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(1), 133-144.
ภคพร วัฒนดำรงค์. (2566). ความเป็นไปได้ในการบริหารจัดการส่งเสริมการท่องเที่ยวในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 12(1), 51-69.
โรจนันท์ ทรงอยู่. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชนบ้านนาอ้อ ตำบลนาอ้อ อำเภอเมือง จังหวัดเลย. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 10(2), 469-477.
สมเกียรติ พันธรรม และชิตพล ชัยมะดัน. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการชุมชน ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก กรณีศึกษา ชุมชนปากน้ำประแส จังหวัดระยอง. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 16(3), 89-106.
สหภัส อินทรีย์ และคณะ. (2566). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง 1. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(10), 649-662.
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดพิษณุโลก. (2565). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดพิษณุโลก 2565 - 2570. เรียกใช้เมื่อ 14 มิถุนายน 2567 จาก https://shorturl.asia/h6kgb
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560-2564 และ2565. เรียกใช้เมื่อ 13 ตุลาคม 2567 จาก https://shorturl.asia/qYHis
สุพรรษา อ่ำทิม และคณะ. (2566). การฟื้นฟูและพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรองของกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง: ภายหลังสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 5(3), 95-113.
อธิป จันทร์สุริย์ และคณะ. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ความเป็นไทยตลาดไทยย้อนยุคบ้านระจัน จังหวัดสิงห์บุรี. ทีทัศน์วัฒนธรรม สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 19(2), 141-162.
อัญชลี ศรีเกตุ และปิยะนุช เงินคล้าย. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 250-261.
Couto, G. et al. (2023). Creative and Rural Tourism, Public Policies and Land Use Changes: A Multi-Method Approach towards Regional Sustainable Development in Azores Islands. Sustainability, 15(6), 1-23.
Duxbury, N. et al. (2020). Creative Tourism Development Models towards Sustainable and Regenerative Tourism. Sustainability, 13(1), 1-17.
Richards, G. (2020). Designing creative places: The role of creative tourism. Annals of Tourism Research, 85, 1-11. https://doi.org/10.1016/j.annals.2020.102922.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Educational and Psychological Measurement, 37(4), 753-763.
Singh, R & Nazki, A. (2019). Investigating the influencing factors of Tourist Behavior towards Creative Tourism and its Relationship with Revisit Intention. African Journal of Hospitality, Tourism and Leisure, 8(1), 1-28.
Suhartanto, D. et al. (2020). Tourist loyalty in creative tourism: the role of experience quality, value, satisfaction, and motivation. Current Issues in Tourism, 23(7), 867-879.
