รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเล ผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลสำหรับเรือบริการดำน้ำลึกแบบพักค้าง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 7 คน ได้แก่ ผู้ให้บริการเรือดำน้ำลึกแบบพักค้าง 2 คน ผู้ประกอบการธุรกิจบริการดำน้ำลึก 2 คน ครูสอนดำน้ำ 1 คน นักดำน้ำ 1 คน และบุคลากรจากหน่วยงานภาครัฐ 1 คน โดยกำหนดให้เป็นผู้มีประสบการณ์ไม่น้อยกว่า 5 ปี ศึกษาในพื้นที่ชลบุรี สุราษฎร์ฯ และภูเก็ต ใช้เวลา 15 วัน เครื่องมือวิจัยได้แก่แบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างเกี่ยวกับองค์ประกอบและตัวชี้วัดของการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเล สำหรับเรือบริการดำน้ำลึกแบบพักค้าง ซึ่งเก็บรวบรวมโดยการสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เชิงธีม ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบของการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลสำหรับเรือบริการดำน้ำลึกแบบพักค้าง ประกอบด้วย 1) มาตรฐานและกฎหมายความปลอดภัยทางทะเลเป็นกรอบกำกับการดำเนินงานด้านความปลอดภัย 2) ศักยภาพบุคลากรและลูกเรือเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ทำหน้าที่เป็นกลไกในการปฏิบัติงาน 3) การบริหารจัดการความปลอดภัยของผู้ประกอบการ เป็นกระบวนการสำคัญในการควบคุมความเสี่ยงและป้องกันอุบัติเหตุในการท่องเที่ยวทางทะเล และ 4) ผลสัมฤทธิ์ด้านความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลเป็นผลลัพธ์ของการดำเนินงาน ซึ่งองค์ประกอบทั้ง 4 ด้านมีความสัมพันธ์เชิงระบบโดยมาตรฐานและกฎหมายทำหน้าที่เป็นกรอบกำกับการดำเนินงาน ศักยภาพบุคลากรเป็นกลไกในการปฏิบัติ การบริหารจัดการความปลอดภัยเป็นกระบวนการควบคุมความเสี่ยงและผลสัมฤทธิ์ด้านความปลอดภัยเป็นผลลัพธ์ของการดำเนินงาน ซึ่งความครอบคลุมดังกล่าวนั้นมีความสำคัญต่อการกำหนดนโยบายด้านความปลอดภัยของฅการท่องเที่ยวทางทะเล
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพธุรกิจ. (2564). กฎหมายควบคุมการดำน้ำเพื่อการสันทนาการ. เรียกใช้เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2569 จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/126872
ชัยวัฒน์ อุ้ยคำ และตรีเนตร ตันตระกูล. (2563). ประสิทธิภาพการบริหารความปลอดภัยการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลชายฝั่งอันดามัน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(10), 399-413.
นิคม โชติพันธ์ และศิริพงษ์ โสภา. (2563). มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับความปลอดภัย อาชีวอนามัยและสภาพแวดล้อมในการทำงานภาคอุตสาหกรรม. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 6(2), 550-573.
ปิ่นฤทัย คงทอง และวีรยา มีสวัสดิกุล. (2562). แนวทางการจัดการความปลอดภัยทางการท่องเที่ยวของอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในฐานะจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวต่างชาติ. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(1), 403-414.
ผู้ให้สัมภาษณ์ 1. (10 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 2. (10 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 3. (10 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 4. (10 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 5. (12 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 6. (18 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้สัมภาษณ์ 7. (18 มี.ค. 2568). รูปแบบการจัดการความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลผ่านมาตรฐานเรือบริการ ดำน้ำลึกแบบพักค้าง. (พิชญา ร่มโพธิ์ภักดิ์, ผู้สัมภาษณ์)
มนต์ชัย ลีลาถาวรสุข และคณะ. (2562). โครงการย่อยที่ 1 ประสิทธิภาพการจัดการความปลอดภัยของระบบโลจิสติกส์ท่องเที่ยวเมืองพัทยา. ใน รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์. คณะเศรษฐศาสตร์ ศรีราชามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา .
ไมตรี ไชยมงคล และคณะ. (2562). การยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยการท่องเที่ยวทางทะเลในประเทศไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(2), 331-345.
ศิริรัตน์ ขานทอง และวันทกาญจน์ สีมาโรฤทธิ์ การ์ด. (2566). การจัดการกิจกรรมการท่องเที่ยวทางทะเลจังหวัดภูเก็ตตามเกณฑ์มาตรฐานของกรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. วารสารรัชตภาคย์, 17(53), 257-274.
แสงเดือน หังสวนัส และคณ. (2566). การบริหารจัดการมาตรการความปลอดภัยด้านการท่องเที่ยวทางน้ำ สำนักงานป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย จังหวัดภูเก็ต. ใน การประชุมวิชาการรัฐประศาสนศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 17/2566 วันที่ 17 พฤศจิกายน 2566 (หน้า 904-917). กรุงเทพมหานคร: สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย.
Kasum, J. et al. (2018). Safety Issues, Security and Risk Management in Nautical Tourism, Transactions on Maritime Science. Split, Croatia, 7(2). 184-188.
Meng, F. et al. (2008). Measuring Tourist Satisfaction by Attributes and Motivation: The Case of a Nature-Based Resort. Journal of Vacation Marketing, 14(1), 41-56.
Orams, M. (1999). Marine Tourism: Development, impact and management. New York: Routledge.
Rakkarn, S. et al. (2025). Towards sustainable coastal tourism: Implementing the Railay Model for environmental and stakeholder-centric destination management. Journal of Cultural Analysis and Social Change, 10(2), 2578-2587.
Tegar, D. & Gurning, R. O. S. (2018). Development of marine and coastal tourism based on blue economy. International Journal of Marine Engineering Innovation and Research, 2(2). 128-132.
World Medical Association. (2013). World Medical Association Declaration of Helsinki: Ethical principles for medical research involving human subjects. JAMA, 310(20), 2191-2194.