รูปแบบการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 3) เพื่อตรวจสอบรูปแบบการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ การวิจัยใช้วิธีวิจัยแบบผสานวิธีพหุระยะ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 254 คน และผู้ทรงคุณวุฒิ/ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และแบบตรวจสอบรูปแบบ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา การคำนวณค่าดัชนี PNI และการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 2.94, S.D. = 0.52) สภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาทักษะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ อยู่ในระดับมากที่สุด ค่าดัชนี PNImodified โดยรวมเท่ากับ 0.37 โดยทักษะทางเทคโนโลยีและการใช้ดิจิทัล ที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด 2) รูปแบบ ประกอบด้วย หลักการ การมีส่วนร่วม การเรียนรู้ร่วมกัน การคิดอย่างเป็นระบบ และการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล โดยกระบวนการจัดการ 5 ขั้นตอนหลัก และมีกลไกสำคัญในการพัฒนา 5 ทักษะหลัก ได้แก่ ทักษะการสื่อสาร ทักษะการคิดวิเคราะห์/สร้างสรรค์ ทักษะทางเทคโนโลยี/ดิจิทัล ทักษะด้านมนุษยสัมพันธ์ และทักษะการบริหารจัดการองค์กร และ 3) ผลการตรวจสอบรูปแบบ พบว่า ด้านความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และ ความเป็นประโยชน์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). แนวทางปฏิรูปการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพมหานคร: ที.เอส.บี. โปรดักส.
เชาวกุล พรมใจ. (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักเรียนในศตวรรษที่ 21 ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน. วารสารมหาวิทยาลัยนครราชสีมา, 12(1), 77-88.
นันทิยา ขัมพานนท์ และคณะ. (2561). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้: กรณีศึกษาโรงเรียนศรีธรรมราชศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. (2545). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 119 ตอนที่ 123 ก หน้า 16 (19 ธันวาคม 2545).
มุทิตา อินกล่ำ. (2565). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษา สำหรับสถานศึกษาขนาดใหญ่และขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 4(1), 32-47.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2547). ภาวะผู้นำ: จากทฤษฎีสู่ข้อเสนอตัวแบบหลักสูตรพัฒนาบุคลากร. วารสารศึกษาศาสตร์, 27(3), 40-52.
สมหมาย อ่ำดอนกลอย. (2556). บทบาทผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 7(1), 3-4.
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง และประยุทธ ชูตอน. (2557). ภาวะผู้นำแบบโลกาภิวัตน์ : แนวคิดและการวิจัย/สัมฤทธิ์ กางเพ็ง แฉะประยุทธ ชูตอน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. (2563). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน
พ.ศ. 2566 - 2570 (ฉบับปรับปรุง ปีงบประมาณ พ.ศ. 2568). นครศรีธรรมราช: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2.
สุจิต เหมวัล. (2551). อิทธิพลของความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ต่อผลลัพธ์ทางการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.
Fullan, M. (2001). Leading in a Culture of Change. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Kotter, J. P. (1996). Leading Change. Boston: Harvard Business School Press.
