การพัฒนาแนวทางการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน ในการจัดการแหล่งเรียนรู้ ของโรงเรียนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลเชิงประจักษ์ที่มีต่อการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน 2) พัฒนาแนวทางการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน และ 3) ประเมินแนวทางการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 108 คน ครูผู้สอน และประธานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 331 คน รวมทั้งสิ้น 432 คน สุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ โดยใช้สัดส่วนของประชากรเทียบกับตารางเครจซีและมอร์แกน กลุ่มผู้ให้ข้อมูล จำนวน 7 คน และการประเมินแนวทาง กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 50 คน เครื่องมือที่ใช้ เป็นแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมิน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีลำดับความสำคัญ (PNI) และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันของการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน อยู่ในระดับปานกลาง แต่สภาพที่พึงประสงค์กลับอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการบริหารแผนนวัตกรรม ที่มีค่าดัชนีลำดับความสำคัญ (PNI) สูงที่สุด 2) แนวทางการบริหารแบบมีส่วนร่วมของชุมชน ได้แก่ 2.1) ด้านการบริหารแผนนวัตกรรม มีแผนการใช้งบประมาณและแหล่งเงินทุนต่าง ๆ เพื่อสนับสนุนการเทคโนโลยีสารสนเทศ 2.2) ด้านการบริหารการพัฒนานวัตกร เพิ่มขีดความสามารถของครู ผู้บริหารในการผลิตนวัตกรรม 2.3) ด้านการบริหารนวัตกรรมเชิงระบบ มีการวางระบบที่มีอยู่ให้เหมาะสมกับบริบท 2.4) ด้านการบริหารฐานนวัตกรรม การวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการเข้าถึงแหล่งเรียนรู้ และ 2.5) ด้านการบริหารหุ้นส่วนองค์กร ทำข้อตกลงในการกำหนดนโยบาย วิสัยทัศน์ร่วมกันระหว่างโรงเรียนกับภาคีเครือข่าย และ 3) ผลการประเมินแนวทาง ในภาพรวม มีความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธัญศญา ธรรศโสภณ. (2563). การพัฒนารูปแบบแหล่งเรียนรู้ในสถานศึกษาแบบรวมใจพัฒนา เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญและการมีทักษะชีวิตของผู้เรียน โรงเรียนเทศบาลวัดดอนไก่ดี (สังวรจันทสรราษฎรวิทยา). วารสารสภาการสาธารณสุขชุมชน, 2(2), 146-158.
ธีรนุช จันทร์กองแก้ว. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานแห่งเรียนรู้วัฒนธรรมโรงเรียนสันกำแพง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้กระบวนการคุณภาพ PDCA. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร และไพฑูรย์ วชิรวงศ์ภิญโญ. (2564). รูปแบบนวัตกรรมการบริหารโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชลบุรี เขต 2. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(1), 159-172.
วาทินี พูลทรัพย์. (2563). องค์ประกอบการบริหารโรงเรียนในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศรเนตร อารีโสภณพิเชฐ. (2561). นวัตกรรมการบริหารการศึกษาสู่การ เปลี่ยนแปลง “4 เรียนรู้”. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(4), 534-553.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. ระยอง: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2560). แหล่งเรียนรู้และการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. (2562). คู่มือการดำเนินงานพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา.
สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). โครงการพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา: สนามปฏิบัติการเพื่อสร้างนวัตกรรมการศึกษาของประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
Cronbach, L. J. (1990). Essential of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins.
Krejcie, R. V. & Morgan D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGraw-Hill.
