การออกแบบรายวิชาภาษาจีนเชิงธุรกิจระดับอุดมศึกษา เพื่อการพัฒนาสมรรถนะบัณฑิตตามความต้องการของตลาดแรงงาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษามุมมองของตลาดแรงงานต่อสมรรถนะภาษาจีนเชิงธุรกิจของบัณฑิต 2) วิเคราะห์ความต้องการของตลาดแรงงานต่อสมรรถนะบัณฑิตในบริบทการทำงานจริง และ 3) เสนอแนวทางการออกแบบรายวิชาภาษาจีนเชิงธุรกิจบนฐานสมรรถนะที่สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงาน โดยกำหนดขอบเขตการศึกษาในสถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีนธุรกิจ กลุ่มประชากร คือ ผู้มีส่วนได้เสียของหลักสูตร โดยคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 229 คน ประกอบด้วย ผู้ใช้บัณฑิตจากสถานประกอบการที่มีความต้องการใช้บุคลากรด้านภาษาจีน 25 แห่ง บัณฑิต 73 คน อาจารย์ผู้สอน 9 คน และนักศึกษา ชั้นปีที่ 2 - 4 จำนวน 122 คน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์เอกสาร เชิงนโยบายร่วมกับการเก็บข้อมูลภาคสนามผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถามกึ่งโครงสร้าง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แนวคำถามสัมภาษณ์และแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา ข้อมูลทั้งหมดวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา โดยการเข้ารหัส การจัดหมวดหมู่ และการสังเคราะห์ประเด็นสำคัญ ผลการวิจัยพบว่า ตลาดแรงงานให้ความสำคัญกับสมรรถนะเชิงปฏิบัติที่บูรณาการทักษะภาษาจีนเชิงธุรกิจกับความรู้ทางธุรกิจ โดยสามารถสังเคราะห์เป็นสมรรถนะสำคัญ 5 ด้าน ได้แก่ 1) ทักษะการสื่อสารภาษาจีนเชิงธุรกิจในสถานการณ์จริง 2) ความรู้พื้นฐานทางธุรกิจ 3) ทักษะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและปัญญาประดิษฐ์ 4) ทักษะการทำงานในบริบท พหุวัฒนธรรม และ 5) ทักษะวิชาชีพด้านการบัญชี การเงิน การบริหารทรัพยากร และการเป็นผู้ประกอบการ ทั้งนี้ งานวิจัยเสนอแนวทางการออกแบบรายวิชาที่เน้นการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ การบูรณาการความรู้ภาษาจีน ธุรกิจ เทคโนโลยี ทักษะวิชาชีพ และการเชื่อมโยงกับบริบทการทำงานจริง เพื่อยกระดับสมรรถนะบัณฑิตให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงานในยุคดิจิทัล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธนาพร ปัญญาอมรวัฒน์ และคณะ. (2566). ความคาดหวังและความพึงพอใจของผู้ประกอบการต่อทักษะการสื่อสารภาษาจีนกลางของบุคลากรในภาคธุรกิจของไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(3), 149-163.
ปิยนารถ ปิยะสถิตย์. (2564). การวิเคราะห์ความต้องการบุคลากรที่มีความสามารถด้านภาษาจีนในตลาดแรงงานไทยจากข้อมูลออนไลน์. วารสารบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 14(2), 35-47.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 ระยะเวลา 5 ปี (พ.ศ. 2566-2570). (2565). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง หน้า 1 (1 พฤศจิกายน 2565).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
Central Committee of the Communist Party of China. (2025). Recommendations of the Central Committee of the Communist Party of China for Formulating the 15th Five-Year Plan for National Economic and Social Development. Retrieved February 27, 2026, from https://en.theorychina.org.cn/c/2025-10-29/1534735.shtml
Coyle, D. et al. (2010). CLIL: Content and language integrated learning. Cambridge: Cambridge University Press.
International Labour Organization. (2021). skills for a greener future: a global view. Retrieved February 27, 2026, from https://shorturl.asia/A6lmw
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. New Jersey: Prentice-Hall.
Spady, W. G. (1994). Outcome-Based Education: Critical Issues and Answers. Arlington, VA: American Association of School Administrators. Retrieved March 13, 2026, from https://shorturl.asia/19Msb
Wenger, E. (1998). Communities of practice: learning as a social system. Cambridge: Cambridge University Press.
World Economic Forum. (2023). future of jobs report 2023. Geneva: WEF.
