รูปแบบการพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรมสำหรับครูโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

Main Article Content

พัณณิตา พิมพ์มาศ
สถิรพร เชาวน์ชัย
ธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย
กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนา 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบ 3) ทดลองใช้รูปแบบ 4) ประเมินความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนา โดยสังเคราะห์เอกสาร ศึกษาสถานศึกษาที่มีวิธีปฏิบัติที่ดีและสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 2) การสร้างและตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบและคู่มือการใช้ โดยการวิเคราะห์เนื้อหาและหาค่าเฉลี่ย 3) การทดลองใช้รูปแบบกับกลุ่มเป้าหมาย ครู 15 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบทดสอบวัดความรู้ก่อนและหลังอบรม แบบประเมินตนเอง แบบประเมินทักษะฯ แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย 4) การประเมินความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ โดยผู้บริหาร หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ครู 16 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรม มี 4 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการของรูปแบบ วัตถุประสงค์ของรูปแบบ กระบวนการพัฒนา ผลลัพธ์จากการพัฒนา 2) รูปแบบและคู่มือการใช้ที่พัฒนาขึ้น พบว่า มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่า ครูมีความรู้ความเข้าใจหลังการใช้รูปแบบ (equation = 19.47, S.D. = 2.76) สูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบ (equation = 9.20, S.D. = 0.74) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ครูมีผลการประเมินตนเอง อยู่ระดับมากที่สุด (equation = 4.66, S.D. = 0.22) มีผลประเมินทักษะฯ อยู่ระดับมาก (equation = 4.50, S.D. = 0.33) และมีความพึงพอใจระดับมากที่สุด (equation = 4.90, S.D. = 0.17) 4) รูปแบบมีความเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาครูและการยกระดับคุณภาพผู้เรียน อยู่ระดับมากที่สุด (equation = 4.77, S.D. = 0.40)

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พิมพ์มาศ พ. ., เชาวน์ชัย ส. ., อุปไมยอธิชัย ธ. ., & โตพิทักษ์ ก. . (2026). รูปแบบการพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรมสำหรับครูโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(3), 1–12. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/298211
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก: โรงพิมพ์รัตนสุวรรณการพิมพ์ 3.

ธงชัย คำปวง. (2561). การพัฒนาครูแบบองค์รวมโดยการเทียบเคียงสมรรถนะ. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2563). ความเป็นครูมืออาชีพ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ห.จ.ก. มีนเซอร์วิสซัพพลาย.

วศินี รุ่งเรือง. (2562). รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพที่ส่งเสริมศิลปะการสอนของครู. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

วารุณี ลัภนโชคดี. (2560). รูปแบบการพัฒนาครูภาษาไทยโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎภูเก็ต, 13(2), 150-181.

วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนาทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.

ศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). วิธีสอนสมัยใหม่ Modern Teaching Methods. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Johnson, M. W. (2010). The time has come for business model innovation. Leader to Leader, 2010(57), 6-10. https://doi.org/10.1002/ltl.421

Morrison, M. (2010). Creativity and Innovation Models-applying in practice. Retrieved April 28, 2025, from https://rapidbi.com/creativity-and-innovation-models-applying-in-practice/

UNESCO. (2016). Education for people and planet: Creating sustainable futures for all. Paris: UNESCO Publishing

World Economic Forum. (2020). The Future of Jobs Report 2020. Retrieved April 28, 2025, from https://www.weforum.org/publications/the-future-of-jobs-report-2020/