รูปแบบการพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรมสำหรับครูโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนา 2) สร้างและตรวจสอบรูปแบบ 3) ทดลองใช้รูปแบบ 4) ประเมินความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนา โดยสังเคราะห์เอกสาร ศึกษาสถานศึกษาที่มีวิธีปฏิบัติที่ดีและสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 2) การสร้างและตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบและคู่มือการใช้ โดยการวิเคราะห์เนื้อหาและหาค่าเฉลี่ย 3) การทดลองใช้รูปแบบกับกลุ่มเป้าหมาย ครู 15 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบทดสอบวัดความรู้ก่อนและหลังอบรม แบบประเมินตนเอง แบบประเมินทักษะฯ แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย 4) การประเมินความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ โดยผู้บริหาร หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ครู 16 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการพัฒนาทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรม มี 4 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการของรูปแบบ วัตถุประสงค์ของรูปแบบ กระบวนการพัฒนา ผลลัพธ์จากการพัฒนา 2) รูปแบบและคู่มือการใช้ที่พัฒนาขึ้น พบว่า มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่า ครูมีความรู้ความเข้าใจหลังการใช้รูปแบบ ( = 19.47, S.D. = 2.76) สูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบ (
= 9.20, S.D. = 0.74) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ครูมีผลการประเมินตนเอง อยู่ระดับมากที่สุด (
= 4.66, S.D. = 0.22) มีผลประเมินทักษะฯ อยู่ระดับมาก (
= 4.50, S.D. = 0.33) และมีความพึงพอใจระดับมากที่สุด (
= 4.90, S.D. = 0.17) 4) รูปแบบมีความเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาครูและการยกระดับคุณภาพผู้เรียน อยู่ระดับมากที่สุด (
= 4.77, S.D. = 0.40)
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก: โรงพิมพ์รัตนสุวรรณการพิมพ์ 3.
ธงชัย คำปวง. (2561). การพัฒนาครูแบบองค์รวมโดยการเทียบเคียงสมรรถนะ. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2563). ความเป็นครูมืออาชีพ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: ห.จ.ก. มีนเซอร์วิสซัพพลาย.
วศินี รุ่งเรือง. (2562). รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพที่ส่งเสริมศิลปะการสอนของครู. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วารุณี ลัภนโชคดี. (2560). รูปแบบการพัฒนาครูภาษาไทยโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎภูเก็ต, 13(2), 150-181.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การพัฒนาทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
ศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). วิธีสอนสมัยใหม่ Modern Teaching Methods. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Johnson, M. W. (2010). The time has come for business model innovation. Leader to Leader, 2010(57), 6-10. https://doi.org/10.1002/ltl.421
Morrison, M. (2010). Creativity and Innovation Models-applying in practice. Retrieved April 28, 2025, from https://rapidbi.com/creativity-and-innovation-models-applying-in-practice/
UNESCO. (2016). Education for people and planet: Creating sustainable futures for all. Paris: UNESCO Publishing
World Economic Forum. (2020). The Future of Jobs Report 2020. Retrieved April 28, 2025, from https://www.weforum.org/publications/the-future-of-jobs-report-2020/