การวิเคราะห์กลวิธีทางภาษาที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรง ในนวนิยายชุด Home ของ ภาคินัย

Main Article Content

ธฤต ศรีบัวบาน
วัชรินทร์ แก่นจันทร์
เอื้อมพร ทิพย์เดช

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ ที่ใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหาจากข้อมูลเอกสารจากนวนนิยายชุด Home ของ ภาคินัย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กลวิธีทางภาษาที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงในนวนิยายชุด HOME ของภาคินัยทั้งสี่เล่ม โดยผู้วิจัยได้ใช้กรอบแนวคิดเกี่ยวกับกลวิธีการใช้ภาษาด้านการใช้คำของชำนาญ รอดเหตุภัย และทฤษฎีความรุนแรงของ Johan Vincent Galtung เป็นกรอบแนวคิดในการวิเคราะห์ ผลการวิเคราะห์ พบว่า ผู้แต่งใช้กลวิธีการใช้ภาษาด้านการใช้คำที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงทั้งสิ้น 6 กลวิธี ได้แก่ 1) กลวิธีการใช้คำที่มีความหมายตรงที่สื่อให้เห็นความรุนแรงทางตรงต่อร่างกาย ทรัพย์สิน ประทุษวาจา และการจำกัดเสรีภาพและ การเหยียดหยาม 2) กลวิธีการใช้คำที่มีความหมายโดยนัยที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงด้วยการประทุษวาจา และเพศ 3) กลวิธีการใช้คำภาษาตลาดที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงด้วยการประทุษวาจา และเพศ 4) กลวิธีการใช้คำนามธรรมที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงด้วยการประทุษวาจา 5) กลวิธีการใช้คำสแลงที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงด้วยการประทุษวาจา 6) กลวิธีการใช้คำต่ำหรือคำหยาบที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงด้วยการประทุษวาจา จะเห็นได้ว่าการวิจัยเรื่อง การวิเคราะห์กลวิธีทางภาษาที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรงในนวนิยายชุด Home ของ ภาคินัย เป็นการใช้กลวิธีทางภาษาที่หลากหลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการตีแผ่และสะท้อนความรุนแรงทางตรงในมิติต่าง ๆ อย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งผลการวิเคราะห์ที่พบนี้สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาทางสังคมปัจจุบันที่ยังแฝงไปด้วยความรุนแรงอย่างเห็นได้ชัด เช่น การฆาตกรรม การด่าทอ การคุกคามทางเพศ การทำลายข้าวของ หรือการทำร้ายร่างกาย โดยมีวรรณกรรมเป็นภาพสะท้อนของความรุนแรง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีบัวบาน ธ. ., แก่นจันทร์ ว. ., & ทิพย์เดช เ. . (2026). การวิเคราะห์กลวิธีทางภาษาที่สื่อถึงความรุนแรงทางตรง ในนวนิยายชุด Home ของ ภาคินัย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(2), 101–111. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/297852
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จักรพงษ์ เอี่ยมสะอาด และคณะ. (2561). การศึกษากลวิธีการใช้ภาษาไทยในไลท์โนเวล. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 13(1), 23-32.

ชำนาญ รอดเหตุภัย. (2523). สัมมนาการใช้ภาษาไทยปัจจุบัน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: กรุงสยามการพิมพ์.

ญาณิกา แสนสุริวงค์. (2557). ความรุนแรงในนวนิยายที่เกี่ยวกับอาหรับของโสภาค สุวรรณ = Violence in Sopak Suwans Arab Novels / ญาณิกา แสนสุริวงค์. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ภัสสิพร เพิ่มเสม. (2561). ความรุนแรงในครอบครัวในนวนิยาย เรื่องขมิ้นกับปูน ของ จุลลดา ภักดีภูมินทร์ และปูนปิดทอง ของ กฤษณา อโศกสิน. ใน การนำเสนอโครงการประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ครั้งที่ 1/2561 (หน้า 97 - 112). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ภาคินัย. (2559). มั่ง-มี-ศรี-ศพ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ก้าวกระโดด.

ภาคินัย. (2560ก). ร่ม-เย็น-เป็น-ศพ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ก้าวกระโดด.

ภาคินัย. (2560ข). อยู่-ดี-มี-ศพ. กรุงเทพมหานคร: ก้าวกระโดด.

ภาคินัย. (2560ค). วัน-ชื่น-คืน-ศพ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ก้าวกระโดด.

ภาณิชา พิมพ์ทองงาม. (2560). ภาพตัวแทนความรุนแรงในละครชุด Club Friday The Series 9. ใน สารนิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

วิรยาพร กมลธรรม. (2561). ความรุนแรงที่ปรากฏในสื่อ กรณีศึกษา ละครโทรทัศน์เรื่อง “ล่า 2017”. ใน สารนิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

Galtung, J. (1996). Peace by Peaceful Means: Peace and Conflict, Development and Civilization. London: SAGE Publications.