แนวทางการจัดการขยะมูลฝอยชุมชนอย่างยั่งยืนภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน ของเทศบาลเมืองกระบี่ อำเภอเมืองกระบี่ จังหวัดกระบี่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มาจากปัญหาการจัดการขยะมูลฝอยของประเทศไทย เป็นประเด็นจากปริมาณขยะที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่การจัดการขยะตั้งแต่ต้นทางมีประสิทธิภาพจำกัดเกิดขยะตกค้าง เพิ่มภาระต่อการกำจัดปลายทาง งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากระบวนการบริหารจัดการขยะมูลฝอยของเทศบาลเมืองกระบี่ภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการจัดการขยะมูลฝอยอย่างยั่งยืน และ 3) เสนอแนะแนวทางการจัดการขยะมูลฝอยชุมชนอย่างยั่งยืนภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณเก็บแบบสอบถามจากประชาชนในเขตเทศบาลเมืองกระบี่ จำนวน 392 ตัวอย่าง วิเคราะห์สถิติเชิงพรรณนาและวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณด้วยวิธี Generalized Least Squares (GLS) ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน และการสนทนากลุ่มจากกลุ่มผู้กำหนดนโยบาย และกลุ่มผู้ปฏิบัติงานการจัดการขยะ กลุ่มละ 6 คน พบว่า เทศบาลเมืองกระบี่มีกระบวนการบริหารจัดการขยะมูลฝอยครอบคลุมต้นทาง กลางทาง และปลายทาง โดยอาศัยธรรมาภิบาลเชิงเครือข่าย และความร่วมมือ
แบบ 4P เชื่อมโยงนโยบาย เทคโนโลยี การมีส่วนร่วมของประชาชน แบบจำลองอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 68.7 โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ เทคโนโลยีการแปรรูปขยะเป็นพลังงาน นโยบายการจัดการขยะที่ชัดเจน และการมีส่วนร่วมของประชาชน ผลการวิจัยชี้ว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรออกแบบนโยบายการจัดการขยะในลักษณะเชิงระบบที่สร้างสมดุลระหว่างการลดขยะต้นทางกับการใช้เทคโนโลยีปลายทาง ควบคู่กับการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนและการพัฒนากลไกความร่วมมือหลายภาคส่วน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความยั่งยืนของระบบจัดการขยะในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมมลพิษ. (2564). แผนปฏิบัติการด้านการจัดการขยะของประเทศ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2565 - 2570). กรุงเทพมหานคร: กรมควบคุมมลพิษ. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/f1pFR
ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร และอุ่นเรือน เล็กน้อย. (2564). การจัดการขยะชุมชนภายใต้แนวคิด ระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 15(2), 362-373.
Barton, B. & Wee, R. (2024). Waste to energy projects, the circular economy, and the law. New Zealand Law Journal, 2024(July), 222-227.
Ellen MacArthur Foundation. (2019). Completing the Picture: How the Circular Economy Tackles Climate Change reveals the need for a fundamental shift in the global approach to cutting emissions. Retrieved January 25, 2026, from https://shorturl.asia/ewRy7
Howlett, M. et al. (2018). From tools to toolkits in policy design studies: The new design orientation towards policy formulation research. Policy and Politics, 43(2), 259-275. https://doi.org/10.1332/147084414X13992869118596
Ju, J. et al. (2024). Governance mechanism of public–private partnerships for promoting smart city performance: A multi-case study in China. Cities, 146, 105295. https://doi.org/10.1016/j.cities.2024.105295
Kirchherr, J. et al. (2017). Conceptualizing the circular economy: An analysis of 114 definitions. Resources, Conservation and Recycling, 127, 221-232. https://shorturl.asia/8d96O
Kumar, A. et al. (2018). Estimation of the generation rate of different types of plastic wastes and possible revenue recovery from informal recycling. Waste Management, 79, 781-790. https://doi.org/10.1016/j.wasman.2018.08.045
OECD. (2020). OECD Urban Studies the Circular Economy in Cities and Regions SYNTHESIS REPORT. OECD Publishing. Retrieved January 25, 2026, from https://shorturl.asia/tNGvT
Osborne, S. P. (2018). From public service-dominant logic to public service logic: Are public service organizations capable of co-production and value co-creation? Public Management Review, 20(2), 225-231. https://doi.org/10.1080/14719037.2017.1350461
Torfing, J. et al. (2020). Interactive governance: Advancing the paradigm. Oxford: Oxford University Press.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. (2nd ed.). New York: Harper & Row.
