การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในโรงเรียนจังหวัดสงขลา

Main Article Content

เชษฎา ดำเกลี้ยง
เจนณรงค์ พินลานทุ่ม
สุพรรณี หมาดยุโส๊ะ
มาโนชญ์ เจริญดี

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานสำหรับพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก ในโรงเรียนจังหวัดสงขลา และ 2) พัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก ใช้รูปแบบการวิจัยอิงพัฒนาหลักสูตร กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้ให้ข้อมูลในการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก จำนวน 3 คน และผู้เชี่ยวชาญในการประเมินถูกต้องและความเหมาะสมของหลักสูตรระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก จำนวน 3 คน เครื่องมือที่ใช้วิจัย ได้แก่ 1) แบบสัมภาษณ์ความคิดเห็นต่อการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก และ 2) แบบประเมินความถูกต้องและความเหมาะสมของหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก ซึ่งมีค่าความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ 0.67 - 1.00 วิเคราะห์ข้อมูลแบบสัมภาษณ์โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา และวิเคราะห์ความถูกต้องและความเหมาะสมโดยการหาค่าเฉลี่ย ผลการวิจัยพบว่า 1) ศิลปะการแทงหยวกเป็นภูมิปัญญาที่มีคุณค่า มีความเสี่ยงต่อการสูญหายจากการขาดผู้สืบทอด จึงจำเป็นต้องส่งเสริมอนุรักษ์และถ่ายทอดองค์ความรู้สู่คนรุ่นใหม่อย่างเป็นระบบเพื่อให้อยู่ต่อไปอย่างยั่งยืน 2) หลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้นศิลปะการแทงหยวก มีองค์ประกอบ ดังนี้ วัตถุประสงค์ทางการศึกษา การจัดประสบการณ์การเรียนรู้เน้นการจัดกิจกรรมลงมือปฏิบัติจริง การสร้างสรรค์ชิ้นงาน การทำงานร่วมกันเป็นกลุ่มและนำเสนอผลงาน การจัดลำดับประสบการณ์การเรียนรู้จากความรู้พื้นฐานสู่การปฏิบัติกิจกรรมจากง่ายไปสู่กิจกรรมที่ยาก มีการดำเนินกิจกรรมอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง และการประเมินผลการเรียนรู้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ของหลักสูตร มีค่าเฉลี่ยความถูกต้องและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 4.79, 0.41 อยู่ในระดับมากที่สุด และค่าเฉลี่ยความเหมาะสมเท่ากับ 4.83, 0.38 อยู่ในระดับมากที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ดำเกลี้ยง เ., พินลานทุ่ม เ. ., หมาดยุโส๊ะ ส., & เจริญดี ม. (2026). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่นระยะสั้น เรื่องศิลปะการแทงหยวก สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในโรงเรียนจังหวัดสงขลา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(2), 46–57. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/297678
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชลูด นิ่มเสมอ. (2544). องค์ประกอบของศิลปะ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.

ณัฏฐภรณ์ หลาวทอง. (2559). การสร้างเครื่องมือการวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดำรงค์ ชีวะสาโร. (2559). ศึกษาลายแทงหยวกของช่างในรอบลุ่มทะเลสาบสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.

บุญชม ศรีสะอาด. (2543). การวิจัยทางการวัดผลและประเมินผล. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.

พล เหลืองรังษี. (2567). การวิจัยทางหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 1). สงขลา: อะวา 2013 จำกัด.

มารุต พัฒผล. (2567). รูปแบบการพัฒนาหลักสูตรร่วมสมัย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.

วานีตา อุดมเศรษฐ์. (2567). การพัฒนากิจกรรมเสริมหลักสูตร เรื่อง สิละ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

สุธี เทพสุริวงค์ และคณะ. (2562). ภูมิปัญญาพื้นบ้านในคาบสมุทรสทิงพระ จังหวัดสงขลา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 8(1), 238-249.

Suwannachang, R. & Sirinupong, P. (2017). Promoting the local Profession in Phetchaburi on theart of tang yuak training of Phetchaburi Vocational College. Journal of Education andHuman Development Sciences, 1(2), 81-92.

Tyler, R. W. (1975). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: The University of Chicago Press.