การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในตามแนวทางระบบนิเวศการเรียนรู้ สู่การพัฒนาคุณภาพผู้เรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยและพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่เป็นจริง สภาพที่คาดหวัง และความต้องการจำเป็นของการนิเทศภายใน 2) พัฒนารูปแบบการนิเทศภายในตามแนวทางระบบนิเวศการเรียนรู้สู่การพัฒนาคุณภาพผู้เรียน และ 3) ตรวจสอบความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ สำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ดำเนินการตามขั้นตอนการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง .80 - 1.00 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ .94 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น จากนั้นสังเคราะห์ผลเพื่อจัดทำกรอบแนวคิดและพัฒนารูปแบบ ก่อนตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ 9 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการนิเทศภายในที่ปฏิบัติอยู่จริงโดยรวมอยู่ในระดับน้อย ( = 2.48) ขณะที่สภาพที่คาดหวังอยู่ในระดับมาก (
= 4.49) และประเด็นที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ การเผยแพร่รายงานผลการนิเทศภายใน 2) รูปแบบที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย องค์ประกอบหลัก ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ กระบวนการนิเทศ 6 ขั้นตอน กลไกสนับสนุน และเงื่อนไขความสำเร็จ โดยยึดแนวคิดระบบนิเวศการเรียนรู้ที่บูรณาการบุคลากร ทรัพยากร เทคโนโลยี และเครือข่ายความร่วมมืออย่างเป็นระบบ และ 3) ผลการตรวจสอบยืนยันว่ารูปแบบมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด
( = 4.59) มีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้จริง (
= 4.76) และมีประโยชน์ต่อการพัฒนาคุณภาพผู้เรียน (
= 4.79) อยู่ในระดับมากที่สุด แสดงให้เห็นว่ารูปแบบดังกล่าวสามารถใช้เป็นแนวทางพัฒนาการนิเทศภายในให้มีความเป็นระบบและสอดคล้องกับบริบทสถานศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญภา สิริเลาหกุล. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาตามแนวการจัดระบบนิเวศกากรเรียนรู้ เพื่อส่งเสริมความเป็นเลิศทางวิชาการสำหรับนักเรียนโรงเรียนบ้านแก้งโตน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 24(2), 48-67.
ภูมิภควัธจ์ ภูมพงศ์คชศร. (2568). รูปแบบการบริหารจัดการระบบนิเวศการเรียนรู้สู่การพัฒนาการจัดการศึกษาของสถานศึกษานำร่องเพื่อความยั่งยืน ในพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(5), 3038-3055.
รัศมี ภูกันดาน. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยใช้ทีมเป็นฐานในโรงเรียนมัธยมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการนิเทศการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.). (2566). สรุปข้อมูลเบื้องต้น PISA 2015. กรุงเทพมหานคร: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สรรพสิทธิ์ ชมพูนุช. (2564). บริบทของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Journal of Ri Kaensarn Academi, 7(3), 409-424.
สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สุธน วงค์แดง. (2568). ระบบนิเวศการเรียนรู้สู่การเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 31(3), 1-17.
อัจฉริยา ฤทธิรณ และคณะ. (2563). สภาพและแนวทางการพัฒนาการนิเทศภายในของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 4. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร, 1(2), 95-103.
Isenberg, D. (2011). The Entrepreneurship Ecosystem Strategy as a New Paradigm for Econo mic Policy: Principles for Cultivating Entrepreneurship. Retrieved May 12, 2025, from https://shorturl.asia/RU0qz
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
