ความต้องการจำเป็นต่อการพัฒนาบทบาทองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ด้านส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมบนฐานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ในอำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อมุ่งศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมบนฐานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ในอำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี โดยวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูลจากประชาชนและวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและหาค่า PNI modified เพื่อใช้จัดลำดับความสำคัญของบทบาทที่ต้องพัฒนาเร่งด่วน ทั้งนี้ ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อเติมเต็มผลการวิจัยให้มีความสมบูรณ์ แม่นยำ และมองเห็นภาพรวมที่ครอบคลุม โดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างสำหรับเก็บข้อมูลจากผู้บริหารทั้งภาครัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวและการวิเคราะห์เนื้อหาเพื่อสรุปเป็นแนวคิดรวบยอด ผลจากการวิจัยพบว่า ความต้องการจำเป็นโดยภาพรวมมีค่า PNI = 0.32 หมายความว่า มีความต้องการจำเป็นในระดับมากต้องเร่งพัฒนาบทบาทดังกล่าว หากพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการตลาดท่องเที่ยวมีค่า PNI = 0.44
ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาบทบาทอยู่ในลำดับที่ 1 รองลงมาด้านการแสวงหาและสร้างแหล่งท่องเที่ยวใหม่ (PNI = 0.41) ด้านบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว (PNI = 0.31) ด้านการวางแผนและพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว(PNI = 0.28) ส่วนด้านการให้บริหารแหล่งท่องเที่ยวอยู่ (PNI = 0.18) ในลำดับความจำเป็นน้อยที่สุด สำหรับเหตุผลที่องค์ปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทน้อยเนื่องจากงบประมาณมีจำกัด ดังนั้น ข้อเสนอแนะจาการวิจัย คือ ทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรสร้างเครือข่ายกับหน่วยงานภายนอกในระดับจังหวัดหรือส่วนกลางเพื่อประสานงบประมาณและสร้างเครือข่ายกับสถาบันทางการศึกษาเพื่อถ่ายทอดองค์ความรู้เกี่ยวกับการบริหารจัดการด้านการท่องเที่ยวอย่างเป็นระบบ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยสิทธิ์ จงจิตร. (11 ธ.ค. 2567). สภาพทั่วไปและบริบทเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอำเภอพิปูน. (ชนิกานต์ ใสยเกื้อ, ผู้สัมภาษณ์)
โชติ บดีรัฐ. (2563). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในเขตพื้นที่ตำบลเนินเพิ่ม อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 21(39), 3-16.
ณิชกานต์ พิชิตนภากุล. (2562). สมรรถนะการจัดการการท่องเที่ยวของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในภาคตะวันออก. ใน ดุษฎีนิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่าง ยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
นพดล วีระวงศ์. (2564). บทบาทหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา: เทศบาลนครนครสวรรค์ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์. ใน สารนิพนธ์หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเมืองและการจัดการ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีชานนท์ สรรพจิตต์. (11 ธ.ค. 2567). สภาพทั่วไปและบริบทเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอำเภอพิปูน. (ชนิกานต์ ใสยเกื้อ, ผู้สัมภาษณ์)
พระมหาจำนงค์ สิริวณฺโณ. (2564). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 11(1), 1-12.
พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 97 หน้า 48-66 (วันที่ 14 ธันวาคม 2542).
ภฤศสร ฤทธิมนตรี และคณะ. (2560). โครงข่ายการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ตำบลเขาพระ อำเภอพิปูน. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 10(1), 11-19.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 32-46 (วันที่ 6 เมษายน 2560).
วรนารถ ดวงอุดม. (2557). ความสามารถในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดชัยนาท. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 1(1), 31-48.
แว่นฟ้า พูลสวัสดิ์. (15 ธ.ค. 2567). สภาพทั่วไปและบริบทเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอำเภอพิปูน. (ชนิกานต์ ใสยเกื้อ, ผู้สัมภาษณ์)
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Borg, W. R. & Gall, M. D. (1989). Educational research. (5th ed.). White, Plains, New York: Longman.