การพัฒนารูปแบบการบริหารวิชาการในการจัดการศึกษาเพื่อเตรียมสู่อาชีพ ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนโพธิสารพิทยากร

Main Article Content

ศิวาวุฒิ รัตนะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพ ปัญหา และความต้องการด้านการบริหารวิชาการ 2) พัฒนารูปแบบการบริหารวิชาการ 3) ประเมินและทดลองใช้รูปแบบการบริหารวิชาการ และ 4) ศึกษาผลการนำรูปแบบการบริหารวิชาการไปใช้ในการปฏิบัติ กลุ่มประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารและครูโรงเรียนโพธิสารพิทยาการ จำนวน 225 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม และแบบบันทึกการวิเคราะห์เอกสาร การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนานา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารวิชาการของโรงเรียนโพธิสารพิทยากรมีความเข้มแข็งด้านการจัดหลักสูตรที่หลากหลาย หากมีปัญหาการดำเนินงานที่ยังให้น้ำหนักกับผลสัมฤทธิ์ทางวิชาการและการศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาเป็นสำคัญ มากกว่าการเตรียมความพร้อมสู่ตลาดแรงงานโดยตรง ซึ่งสะท้อน ความต้องการการบริหารวิชาการรูปแบบใหม่ ที่มุ่งบูรณาการการวางแผนหลักสูตร กระบวนการเรียนรู้ ระบบแนะแนว เครือข่ายความร่วมมือและการประเมินผล เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ 2) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นโมเดลการบริหารวิชาการเชิงระบบแบบบูรณาการ ประกอบด้วย 3 ระดับที่เชื่อมโยงกัน ได้แก่ ระดับมโนทัศน์ ระดับกระบวนการบริหาร และระดับผลลัพธ์และเงื่อนไขความสำเร็จ โดยมีกระบวนการบริหาร 8 องค์ประกอบทำงานอย่างสอดประสานภายใต้ของกรอบแนวคิดเดียวกัน 3) ผลการประเมินและการทดลองใช้สะท้อนว่ารูปแบบมีความเหมาะสม สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง และก่อให้เกิดผลลัพธ์เชิงบวกต่อผู้เรียน 4) องค์ความรู้สำคัญที่ได้จากการวิจัย คือ การเตรียมผู้เรียนสู่เส้นทางอาชีพควรถูกบูรณาการอยู่ในโครงสร้างการบริหารวิชาการทั้งระบบ มิใช่เป็นเพียงกิจกรรมเสริม ซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างและเชิงคุณภาพในระดับสถานศึกษา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัตนะ ศ. . (2026). การพัฒนารูปแบบการบริหารวิชาการในการจัดการศึกษาเพื่อเตรียมสู่อาชีพ ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนโพธิสารพิทยากร. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(2), 190–201. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/297105
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กานต์ธีรา ภูริวิกรัย. (2564). การศึกษาโลกในศตวรรษที่ 21 : ระบบยังเหลื่อมล้ำ การเรียนรู้ยังวิกฤต. เรียกใช้เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2569 จาก https://www.eef.or.th/global-education/

ชลิการ หูทิพย์ และคณะ. (2566). รูปแบบการบริหารงานวิชาการแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์บนฐานวิถีชีวิตใหม่. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 7(4), 1204-1223.

ธธิดา จันทร์อ่ำ และคณะ. (2567). การสร้างเครือข่ายความร่วมมือของชุมชนเพื่อพัฒนาทักษะอาชีพของนักเรียน กลุ่มโรงเรียนตำบลหินเหล็กไฟ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารการบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 327-340.

พิทักษ์ เอ็นดู. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการสู่คุณภาพผู้เรียน โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า. ใน รายงานการประเมินโครงการ. โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

สุญาดา เฮงชัยโย. (2566). รูปแบบการบริหารวิชาการสู่คุณภาพมาตรฐานสากลของโรงเรียนกาญจนาภิเษก วิทยาลัย นครปฐม. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(5), 29-40.

อภิสิทธิ์ แก้วฟู และคณะ. (2567). แนวทางการสร้างเครือข่ายความร่วมมือที่เอื้อต่อการส่งเสริมทักษะทางอาชีพของนักเรียนในสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาจังหวัดเชียงใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 17(2), 160-179.

Bradley, D. (2023). Using Networked Improvement Communities to Improve Education Practice. American Institutes for Research. Retrieved February 2, 2026, from https://shorturl.asia/KM5dL

OECD. (2023). Strengthening higher education-school partnerships for green and digital innovation. Paris: OECD Education Spotlights. No.8.

Sobe, N. W. (2023). Reworking Four Pillars of Education to Sustain the Commons. Retrieved February 2, 2026, from https://shorturl.asia/fnD8O

UNESCO. (1996). Learning: the treasure within; report to UNESCO of the International Commission on Education for the Twenty-first Century. Paris: UNESCO.