ประสิทธิผลของโปรแกรมการจัดการเรียนรู้จากประสบการณ์ ร่วมกับการคิดเชิงออกแบบที่มีต่อพฤติกรรมเชิงนวัตกรรม ของนักศึกษาวิชาชีพครูดนตรีนาฏศิลป์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจความหมาย สาเหตุ และแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมพฤติกรรมเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาครูดนตรีนาฏศิลป์ 2) เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการจัดการเรียนรู้จากประสบการณ์ร่วมกับการคิดเชิงออกแบบในการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครูดนตรีนาฏศิลป์ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง ประชากร คือ นักศึกษาครูสาขาดนตรีและนาฏศิลป์ ระดับปริญญาตรี กลุ่มตัวอย่างได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 38 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) โปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับแนวคิดการคิดเชิงออกแบบ ซึ่งออกแบบกิจกรรมให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมในการเรียนรู้ผ่านการลงมือปฏิบัติ การสะท้อนคิด และการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ และ 2) แบบวัดพฤติกรรมนวัตกรรมของนักศึกษาครู เครื่องมือวิจัยทั้งสองผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) อยู่ระหว่าง 0.80 - 1.00 และแบบวัดพฤติกรรมนวัตกรรมมีค่าความเชื่อมั่น คำนวณจากสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.92 การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมานโดยการทดสอบค่าที (t-test) เพื่อเปรียบเทียบคะแนนพฤติกรรมนวัตกรรมกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองการเข้าร่วมโปรแกรม ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองโปรแกรมการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ร่วมกับแนวคิดการคิดเชิงออกแบบ นักศึกษาครูมีคะแนนพฤติกรรมนวัตกรรมสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 พบว่า โปรแกรม ฯ มีประสิทธิผลในการเสริมสร้างพฤติกรรมนวัตกรรมของนักศึกษาครูสาขาดนตรีและนาฏศิลป์ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนในสถาบันผลิตครูด้านศิลปศึกษาได้อย่างเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชญาภรณ์ เอกธรรมสุทธิ์ และคณะ. (2563). รูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการคิดเชิงออกแบบร่วมกับแนวคิดการสะท้อนคิดการปฏิบัติเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างนวัตกรรมการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 36(2), 1-14.
เตชินี ทิมเจริญ. (2565). การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ฐานการคิดเชิงออกแบบเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมวิชาสังคมศึกษา ของนักเรียนระดับอาชีวศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Brown, T. (2009). How design thinking transforms organizations and inspires innovation. London: Harper Business.
Kanter, R. M. (1988). When a thousand flowers bloom: Structural, collective, and social conditions for innovation in organizations. Knowledge Management and Organisational Design, 10(1), 93-131.
Kleysen, R. F. & Street, C. T. (2001). Toward a multi-dimensional measure of individual innovative behavior. Journal of Intellectual Capital, 2(3), 284-296.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. New York: Prentice-Hall.
Piaget, J. (1963). The origins of intelligence in children. Norton: M. Cook.
Scott, S. G. & Bruce, R. A. (1994). Determinants of innovative behavior: A path model of individual innovation in the workplace. Academy of Management Journal, 37(3), 580-607.
