แนวทางการพัฒนาธุรกิจจัดการแข่งขันกีฬาในจังหวัดเชียงใหม่: การวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ด้วยแบบจำลองแรงผลักดัน 5 ประการ และโมเดลความร่วมมือ-นวัตกรรม-อัตลักษณ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของสภาวะการแข่งขันในตลาด ที่ส่งผลต่อโอกาสและปัญหาของธุรกิจจัดการแข่งขัน กีฬาในจังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อสังเคราะห์กลยุทธ์การตลาดที่แปรเปลี่ยนแรงกดดันทางการแข่งขันให้เป็นโอกาส โดยบูรณาการจุดแข็งด้านการท่องเที่ยวและอัตลักษณ์ของจังหวัดเชียงใหม่ใช้การวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง จำแนกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ ผู้ตอบแบบสอบถาม จำนวน 150 คน และผู้ให้ข้อมูลเชิงลึกจากการสัมภาษณ์ จำนวน 16 คน โดยกำหนดวิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จากผู้ประกอบการที่มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญการจัดการแข่งขันกีฬา ในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ผลการวิเคราะห์ พบว่า โมเดลการพยากรณ์ โอกาสของสภาพตลาด มีนัยสำคัญทางสถิติ (F = 29.389, Sig. = 0.000) และอธิบายความผันแปรได้ร้อยละ 44.4 โดยมีปัจจัยที่ส่งผลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ระดับความเข้มข้นของการแข่งขัน และอำนาจการเจรจาต่อรองของผู้ซื้อ ส่วนผลการวิเคราะห์ปัญหาสภาพตลาด มีนัยสำคัญทางสถิติ (F = 16.826, Sig. = 0.000) อธิบายความผันแปรได้ ร้อยละ 40.1 โดยมีปัจจัยสำคัญ ได้แก่ ระดับความเข้มข้นของการแข่งขันและการสกัดกั้นผู้ประกอบการรายใหม่ซึ่งส่งผลเชิงบวก ส่วนภัยคุกคามของสินค้าทดแทนส่งผลเชิงลบ และผลการวิจัยเชิงคุณภาพได้เสนอแนวทางพัฒนาธุรกิจมุ่งสร้าง “เชียงใหม่เมืองกีฬา” (Chiang Mai Sports City) ผ่านกลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงกีฬาและอัตลักษณ์ล้านนา โดยยึดโมเดล “ความร่วมมือ - นวัตกรรม - อัตลักษณ์” (C-I-I Model) เป็นแกนหลักในการแปรเปลี่ยนแรงกดดันทางการตลาดให้เป็นโอกาส เพื่อนำไปสู่การเติบโตอย่างยั่งยืนของธุรกิจกีฬาในระดับภูมิภาค ซึ่งจะช่วยยกระดับการจัดการธุรกิจของผู้ประกอบการให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2566 - 2570. เรียกใช้เมื่อ 14 มกราคม 2568 จาก https://shorturl.asia/oQ7F8
ดิฏฐชัย จันทร์คุณา และคณะ. (2564). ผลกระทบของโรคโควิด - 19 ต่ออุตสาหกรรมกีฬาในประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 13(2), 263-276.
ธนาคารแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ จำกัด (มหาชน). (2567). บทวิเคราะห์ธุรกิจจำหน่ายอุปกรณ์เครื่องออกกำลังกาย. (วิจัยธุรกิจธนาคารแลนด์แอนด์เฮ้าส์). เรียกใช้เมื่อ 15 มีนาคม 2567 จาก https://shorturl.asia/TLeys
พิมพ์ชนก แย้มสงค์ และณัฏฐภัทร์ ศุภเศรษฐสิริ. (2567). ส่องความสนใจนักท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่: พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปและเทรนด์น่ารู้. ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคเหนือ. เรียกใช้เมื่อ 15 มีนาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/lsO47
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2568). เทรนด์การออกกำลังกาย ดันรายได้ธุรกิจฟิตเนสโต 18%. เรียกใช้เมื่อ 5 เมษายน 2568 จาก https://shorturl.asia/EaGS2
Boone, J. (2001). Intensity of competition and the incentive to innovate. International Journal of Industrial Organization, 19(5), 705-726.
Gharibpoor, M. et al. (2024). Systematic review: Developing sports tourism for sustainable economic development. AI and Tech in Behavioral and Social Sciences, 2(4), 1-10.
Green, S. B. (1991). How many subjects does it take to do a regression analysis. Multivariate Behavioral Research, 26(3), 499-510.
Jinga, G. (2024). Sports marketing and management: Strategies for success in the digital age. Review of International Comparative Management, 25(3), 586-594.
Meng, X. et al. (2024). Sports Management Innovation Strategy: A Comparative Study of Successful Models in the Global Sports Industry. International Journal of Religion, 5(11), 4385-4400.
Nabila, K. N. et al. (2024). Peran Pemerintah Mendukung Pengembangan Sport Tourism: Studi Literatur Review. Journal of Sharia Economy and Islamic Tourism, 5(1), 10-19.
Porter, M. E. (1980). Competitive strategy: Techniques for analyzing industries and competitors. New York: Free Press.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2(2), 49-60.