การสื่อสารนโยบายเมืองกีฬาของสำนักงานการกีฬาแห่งประเทศไทย จังหวัดอุดรธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการสื่อสารเพื่อส่งเสริมนโยบายเมืองกีฬา 2) ศึกษากลยุทธ์การสื่อสารเพื่อส่งเสริมนโยบายเมืองกีฬา 3) เพื่อพัฒนาแนวทางการสื่อสารเพื่อส่งเสริมนโยบายเมืองกีฬาของสำนักงานการกีฬาแห่งประเทศไทย จังหวัดอุดรธานี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสังเกตการณ์และ การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหาร ผู้ปฏิบัติการ ที่ปรึกษาด้านนโยบายและสื่อมวลชน จำนวน 14 คน เครื่องมือวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง ผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการบันทึกข้อมูลภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงประเด็น ผลการวิจัยพบว่า 1) การสื่อสารเพื่อส่งเสริมนโยบายเมืองกีฬา ประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ ด้านการรับนโยบายเมืองกีฬา ด้านการบริหารประเด็น และด้านการประเมินผล 2) กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อส่งเสริมนโยบายเมืองกีฬา ประกอบด้วย 4 กลยุทธ์ ได้แก่ 2.1) กลยุทธ์การออกแบบสาร เน้นรูปแบบการสื่อสารโน้มน้าวใจเพื่อให้สารเข้าใจง่าย น่าเชื่อถือ กระตุ้นการมีส่วนร่วม 2.2) กลยุทธ์การใช้สื่อ ประกอบด้วย การใช้สื่อสังคมออนไลน์ ได้แก่ ไลน์กลุ่มผู้บริหาร ไลน์กลุ่มสื่อมวลชน ไลน์กลุ่มผู้ตัดสินกีฬา ไลน์กลุ่มผู้ขับเคลื่อนเมืองกีฬา และการใช้สื่อใหม่ เพจเฟซบุ๊กและเว็บไซต์ 2.3) กลยุทธ์การสร้างเครือข่ายผ่านสื่อบุคคล เน้นการสร้างและขยายเครือข่ายกับประชาชนผ่านการสื่อสารของผู้บริหารจังหวัดอุดรธานี และ 2.4) กลยุทธ์การใช้สื่อมวลชน เน้นให้สื่อมวลชนรับรู้ข่าวสารเพื่อนำไปเผยแพร่ และ 3) การพัฒนาแนวทางการสื่อสารนโยบายเมืองกีฬา ประกอบด้วย การพัฒนาการสื่อสารกับหน่วยงานภาครัฐและเอกชน การพัฒนาออกแบบสารเน้นอัตลักษณ์ของเมืองกีฬาจังหวัดอุดรธานี และการพัฒนาการสื่อสารเพื่อสร้างความรู้สึกร่วมความเข้าใจ ความร่วมมือกับหน่วยงาน ประชาชนในจังหวัด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2566). แผนแม่บทการพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: การกีฬาแห่งประเทศไทย.
ชนะทัศน์ นาคจั่น และคณะ. (2568). การสื่อสารนโยบายการกระจายอำนาจของพรรคก้าวไกลในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2566. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(8), 306-315.
ปิยะศิริ อินทะประสงค์ และวิมลสิริ แสงกรด. (2565). แนวทางการพัฒนาจัดตั้งเมืองกีฬาเพื่อการท่องเที่ยวและนันทนาการ:กรณีศึกษา เทศบาลนครขอนแก่น. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(2), 111-122.
พัชรี ดิษฐสอน และชนิสรา แก้วสวรรค์. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการกีฬาเพื่อการออกกำลังกายของประชาชนในท้องถิ่นที่ประสบผลสำเร็จ. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 15(1), 68-83.
พิษณุรักษ์ ปิตาทะสังข์. (2561). การสื่อสารทางการเมืองในโครงการเมืองกีฬา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารมวลชน. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
มยุรี ศิริยม. (2563). การสื่อสารเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเมือง. วารสารนิเทศศาสตร์, 18(2), 55-70.
วงศ์พัทธ์ ชูดำ. (2565). การพัฒนาแนวทางการบริหารจัดการเมืองกีฬาโดยใช้กระบวนการวิจัยตามเทคนิคเดลฟาย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(2), 265-279.
วิชัย เทียนถาวร และคณะ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารองค์กร “อธิการบดีวิชัยพบนักศึกษา” เพื่อการป้องกัน และควบคุมโรคไม่ติดต่อเรื้อรังสำหรับบุคลากรโดยเครื่องมือปิงปองจราจรชีวิต 7 สี ของสถาบันพระบรมราชชนก. วารสารวิจัยการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 17(1) e275148. https://he01.tci-thaijo.org/index.php/unc/article/view/e275148
วิทยาธร ท่อแก้ว และกวิทธิ์ ศรีสัมฤทธิ์. (2567). กลยุทธ์การออกแบบการพูดในที่ชุมชนเพื่อการโน้มน้าวใจในงานการบริหารของนายกเทศมนตรีเมืองทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(9), 76-88.
ศักดิ์ชัย ธิตะจารี และคณะ. (2023). การพัฒนาการกีฬาแห่งประเทศไทยตามยุทธศาสตร์ชาติ เพื่อความเป็นเลิศกีฬาอาชีพของไทย และอุตสาหกรรมการกีฬาของประเทศ. วารสารรัฐศาสตร์รอบรู้และสหวิทยาการ, 6(1), 67-82.
สำนักงานการกีฬาแห่งประเทศไทย จังหวัดอุดรธานี. (2566). รายงานผลการดำเนินงานโครงการเมืองกีฬา จังหวัดอุดรธานี. อุดรธานี: กกท.
Chris, G. & Holger, P. (2008). Sports and urban development: an introduction. International Journal of Sports Marketing and Sponsorshi, 22(1), 1-9.
Datta, J. & Petticrew, M. (2013). Challenges to evaluating complex interventions: A content analysis of published papers. BMC Public Health, 13(1), 568. https://doi.org/10.1186/1471-2458-13-568
Dixon, A. W. et al. (2012). Expenditure-based segmentation of sport tourists. Journal of Sport & Tourism, 17(1), 5-21.
Grundy-López, R. E. et al. (2004). Local Public Policies in the Field of Sports: A Systematic Review of the Literature from the SDG. Journal of Lifestyle and SDGs Review, 4(2), e01828. https://doi.org/10.47172/2965-730X.SDGsReview.v4.n02.pe01828
Hautbois, C. et al. (2012). How to win a bid for major sporting events? A stakeholder analysis of the 2018 Olympic Winter Games French bid. Sport Management Review, 15(3), 263-275.
Howlett, M. et al. (2017). Understanding co-production as a policy tool: Integrating new public governance and comparative policy theory. Journal of Comparative Policy Analysis: Research, 19(5), 487-501.
Ofori-Ntow Jnr, E. et al. (2021). Hybrid ensemble intelligent model based on wavelet transform, swarm intelligence and artificial neural network for electricity demand forecasting. Sustainable Cities and Society, 66, 102679. https://doi.org/10.1016/j.scs.2020.102679.
Ramesha, K. D. (2025). Impact of sports centered mass media on society: A review. International Journal of Cultural Studies and Social Sciences, 22(1), 69-75.
Ritnuang, J. (2025). Causal relationship between athlete branding communication and social media communication process and value added of sports industry in Thailand. International Journal of Innovative Research and Scientific Studies, 8(1), 1631-1638.
Spaaij, R. et al. (2018). Participatory research in sport-for-development: Complexities, experiences and (missed) opportunities. Sport Management Review, 21(1), 25-37.
