การบริหารแบบมีส่วนร่วมกับความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากร วิทยาลัยชุมชนจังหวัดชายแดนใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารแบบมีส่วนร่วม 2) ศึกษาระดับความผูกพันต่อองค์กร และ 3) ปัจจัยศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับความผูกพันต่อองค์กร
ของบุคลากรในวิทยาลัยชุมชนจังหวัดชายแดนภาคใต้ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการ พนักงานราชการ และลูกจ้างเหมาบริการที่ปฏิบัติงานในวิทยาลัยชุมชนจังหวัดชายแดนภาคใต้ จำนวน 138 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิตามสัดส่วน และการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ประกอบด้วย ปัจจัยการบริหารแบบมีส่วนร่วม 4 ด้าน ได้แก่ การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การมีส่วนร่วมในการดำเนินงาน การมีส่วนร่วมในผลประโยชน์ และการมีส่วนร่วมในการประเมินผล และความผูกพันต่อองค์กร 3 ด้าน ได้แก่ ความผูกพันเชิงอารมณ์ ความผูกพันเชิงต่อเนื่อง และความผูกพันเชิงบรรทัดฐาน การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการหาค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า ระดับการบริหารแบบมีส่วนร่วมของบุคลากรโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.78) และความผูกพันต่อองค์กรโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 3.84) เช่นเดียวกัน เมื่อพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร พบว่า การบริหารแบบมีส่วนร่วมมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความผูกพันต่อองค์กรในระดับสูง (0.650) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า การบริหารจัดการที่เปิดโอกาสให้บุคลากรมีส่วนร่วมอย่างเป็นระบบในทุกมิติ มีบทบาทสำคัญในการเสริมสร้างความผูกพันต่อองค์กร ซึ่งเป็นปัจจัยเอื้อต่อการเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานและความยั่งยืนของวิทยาลัยชุมชนในบริบทพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กองบุคลากร สถาบันวิทยาลัยชุมชน. (2566). รายงานข้อมูลบุคลากรวิทยาลัยชุมชน ประจำปีงบประมาณ 2566. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิทยาลัยชุมชน.
ชื่น สกุลปัน และสมเกียรติ บุญรอด. (2568). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนในเครือมูลนิธิไทไชโย. วารสารปัญญา, 32(1), 14–25.
รัตนากรณ์ ภู่เจนจบ. (2566). อิทธิพลของความผูกพันต่อองค์กรที่มีต่อความตั้งใจอยู่ในงาน: หลักฐานเชิงประจักษ์ของพยาบาลวิชาชีพ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. Journal of Roi Kaensarn Academic, 8(9), 74-87.
วรรณภา ใจเย็น. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วม. ใน การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 14. เรียกใช้เมื่อ 8 ธันวาคม 2568 จาก http://www.journalgrad.ssru.ac.th/index.php/8thconference/article/view/253
วีระชาติ กุลสุวรรณ และคณะ. (2568). ความสัมพันธ์ของการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับความยึดมั่นผูกพันกับองค์กรของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. วารสารสถาบันพอดี, 2(6), 14-24.
สุพัตรา หงอกชัย. (2562). การบริหารแบบมีส่วนร่วมกับความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ. วารสารปัญญา, 28(2), 15-28.
อภิชพัฒ เพชรพรรณ. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตราด. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
อำภา สมันพืช. (2561). การมีส่วนร่วมในการบริหารกับความยึดมั่นผูกพันกับองค์การของครูในสถาบันการอาชีวศึกษา กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยสยาม.
Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213-218.
Cronbach, L. J. (1963). Educational psychology. (2nd ed.). New York: Harcourt.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. New York: McGraw-Hill.
Meyer, J. P. & Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational commitment. Human Resource Management Review, 1(1), 61-89.
Mowday, R. T. et al. (1979). The Measurement of Organizational Commitment. Journal of Vocational Behavior, 14, 224-247. http://dx.doi.org/10.1016/0001-8791(79)90072-1.
