การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างสรรค์ นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชน

Main Article Content

วัสสา รวยรวย
ฉัตรชัย แก้วดี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหา องค์ความรู้ และความต้องการในการสร้างสรรค์นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชน OTOP จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) พัฒนาและตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชน และ 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชนและประเมินประสิทธิผลของรูปแบบที่มีต่อสมรรถนะการสร้างสรรค์นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาของผู้เรียน โดยเป็นการวิจัยและพัฒนา (R&D) 4 ขั้นตอน คือ 1) การศึกษาสภาพปัญหา 2) การสร้างและตรวจสอบรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 3) การทดลองใช้รูปแบบฯ และ 4) การประเมินผล กลุ่มตัวอย่างในการทดลอง คือ นักศึกษาสาขาวิชาอุตสาหกรรมศิลป์ จำนวน 25 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติ t-test  ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาที่สำคัญที่สุดของชุมชนคือการขาดแคลนผู้สืบทอดเนื่องจากคนรุ่นใหม่ขาดความสนใจ ผลิตภัณฑ์มีรูปแบบจำกัด ล้าสมัย และไม่ตอบสนองตลาด 2) ได้รูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม CP-I ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน (C-P-I-R) ซึ่งมีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด (IOC = 0.94) 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบฯ พบว่า ผู้เรียนมีสมรรถนะการสร้างสรรค์นวัตกรรมหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ( equation = 16.89) โดยมีขนาดอิทธิพลในระดับสูงมาก (Cohen’s equation = 3.38) และมีความพึงพอใจต่อรูปแบบฯ อยู่ในระดับมากที่สุด (equation  = 4.57) รูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชนนี้ จึงเป็นเครื่องมือสำคัญในการเชื่อมโยงการศึกษากับการพัฒนาชุมชน เพื่อสร้าง นวัตกรและสืบสานภูมิปัญญาท้องถิ่นได้อย่างยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รวยรวย ว. ., & แก้วดี ฉ. . (2026). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างสรรค์ นวัตกรรมเครื่องปั้นดินเผาชุมชน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(1), 178–189. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/295721
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เกศินี ศรีสอเมือง และธนสิทธิ์ จันทะรี. (2568). การออกแบบผลิตภัณฑ์หัตถกรรมร่วมสมัย: การต่อยอดงานจักสานกระติบข้าวเหนียวและสิ่งทอจากใยคล้าวัสดุเหลือทิ้งเพื่อความยั่งยืน. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติการพัฒนาอย่างยั่งยืน (ครั้งที่ 1). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

โกวิทย์ พวงงาม. (2562). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 2). นนทบุรี: ธรรมสาร.

ฉัตรชัย แก้วดี และคณะ. (2562). โครงการพัฒนาผลิตภัณฑ์และคุณภาพเครื่องปั้นดินเผาจากดินพื้นบ้านเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตกแต่งบ้านเชิงธุรกิจ (SMEs) ต่อยอด OTOP ชุมชนบ้านมะยิง บ้านบางปู และปากพูน จังหวัดนครศรีธรรมราช (รายงานผลการดำเนินการขับเคลื่อนโครงการหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ ประจำปีงบประม. นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.

ทวิชากร ขุนภักดี. (2564). กระบวนการสร้างนวัตกรรมบนฐานของภูมิปัญญาท้องถิ่น และแนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้เพื่อพัฒนานวัตกรรม: กรณีศึกษากลุ่มอาชีพหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP). ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

บริดตา อินรัญ และคณะ. (2567). การพัฒนารูปแบบสมรรถนะนักเทคโนโลยีในอุตสาหกรรมดิจิทัล. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 36(129), 24–34.

ปณตนนท์ เถียรประภากุล. (2558). กระบวนการเรียนรู้การถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นการปั้นเครื่องปั้นดินเผา บ้านม่อนเขาแก้ว ตำบลพิชัย อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 32(2), 79-100.

ประกายทิพย์ พิชัย และคณะ. (2566). กระบวนการถ่ายทอดภูมิปัญญาการทอผ้าซิ่นทิวมุกจกดาวแบบเจ้าเมืองอุบลราชธานี. วารสารมนุษยสังคมสาร (มสส.), 21(3), 1-22.

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส และคณะ. (2566). นวัตกรรมเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนต้นแบบ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(3), 1-14.

วิชญ์ บุญรอด. (2568). การประยุกต์ใช้ Design Thinking และ Co-creation ในการออกแบบเครื่องดนตรีสำหรับผู้สูงอายุ. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 7(2), 181-195.

สุทธิศักดิ์ เพ็ชรผึ้ง และรองฤทธิ์ ไกรกิจราษฎร์. (2567). รูปแบบกระบวนการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมโดยใช้แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาในท้องถิ่นเป็นฐานเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตทุกช่วงวัยในจังหวัดสุโขทัย. วารสารวิชาการวัดผล ประเมินผล และวิจัยทางการศึกษา, 21(1), 1-15.

สุธาสินี นนทพจน์ และคณะ. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานมรดกภูมิปัญญาชุมชนบ้าน โนนกอก จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 19(1), 1-25.

Lave, J. & Wenger, E. (1991). Situated Learning: Legitimate Peripheral Participation. Cambridge: Cambridge University Press.