การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความสามารถการเล่นเปียโน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแจ้งวิทยา จังหวัดสงขลา

Main Article Content

ณัฐพงษ์ เซ่งซ้าย
พล เหลืองรังษี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความสามารถการเล่นเปียโนของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 และเพื่อเปรียบเทียบการเล่นเปียโนของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้สื่อมัลติมีเดีย ระหว่างก่อนเรียนกับหลังเรียน การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิจัยเชิงทดลองแบบแผนกลุ่มเดียวทดสอบก่อนหลัง ประชากร ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 กลุ่มเครือข่ายนวมิตร มีทั้งหมด4 โรงเรียน ประกอบด้วย โรงเรียนดาวนายร้อย โรงเรียนบำรุงศาสน์ โรงเรียนวชิรานุกุล และโรงเรียนแจ้งวิทยา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 1 ห้องเรียน โรงเรียนแจ้งวิทยา อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา โดยใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) สื่อมัลติมีเดีย 2) แบบวัดประสิทธิภาพสื่อมัลติมีเดีย มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์การวิจัย ดังนี้ E1 ชุดที่ 1มีค่า 0.67 - 1.00 E1 ชุดที่ 2 มีค่า 0.67 - 1.00 และ E2 มีค่า 1.00 3) แผนการจัดการเรียนรู้ และ 4) แบบวัดความสามารถการเล่นเปียโน มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์การวิจัยเท่ากับ 1.00สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย 2 กลุ่มสัมพันธ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) สื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความสามารถการเล่นเปียโน เป็นสื่อที่ประยุกต์ใช้ทฤษฎีการสอนของชินอิชิ ซูซูกิ ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ขั้นการฟัง ขั้นเลียนแบบ ขั้นทำซ้ำ และขั้นจดจำฝังใจ โดยทั่วไปสื่อการเรียนรู้ที่ผสมผสานข้อมูลหลายรูปแบบ เช่น ข้อความ ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว เสียง และ 2) การเล่นเปียโนของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้สื่อมัลติมีเดีย หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เซ่งซ้าย ณ. ., & เหลืองรังษี พ. . (2026). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความสามารถการเล่นเปียโน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนแจ้งวิทยา จังหวัดสงขลา . วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(1), 34–42. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/295626
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

โกเมน ดกโบราณ. (2560). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียเพื่อการเรียนรู้ด้วยตนเอง เรื่อง ระบบสารสนเทศ สำหรับ บุคลากรสายปฏิบัติการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทศโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

คมสันต์ วงค์วรรณ์. (2551). ดนตรีตะวันตก. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 7-20.

ณัฏฐภรณ์ หลาวทอง. (2559). การสร้างเครื่องมือการวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน:องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พล เหลืองรังษี. (2568). การวิจัยหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สงขลา: บริษัทอะวา 2013 จํากัด.

วรานันท์ อิศรปรีดา. (2565). มัลติมีเดียเพื่อการเรียนรู้: การออกแบบการพัฒนาและการประเมิน. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมฤทัย พรหมจันทร์. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่อง การอ่านโน้ตดนตรีสากล ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ตามแนวคิดของดาลโครซ. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 7(3), 484-496.

สำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา. (2568). เครือข่ายโรงเรียนศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา 1 นวมิตร และกลุ่มอื่น ๆ. เรียกใช้เมื่อ 17 กรกฎาคม 2568 จาก https://www.skprivate.go.th/school/showlist

สิวะฉัตร มีแย้ม. (2564). การพัฒนาความสามารถการเล่นเปียโนและความคงทนในการเรียนรู้ โดยใช้วิธีการจำบทเพลงของ ฟรานเซส คลาร์ก วิชาดนตรีสากล สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอนวิทยาลัยครุศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

สุคนธ์ สินธพานนท์. (2553). นวัตกรรมการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.

Phasouk, K. (2019). การพัฒนาสื่อมัลติมีเดียประกอบการเรียนการสอน รายวิชาอ่านโน้ตสากล วิทยาลัยศิลปศึกษา สปป. ลาว. ใน วิทยานิพนธ์ดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาดุริยางคศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.