การพัฒนาจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคม เชิงพุทธของเยาวชนต้นแบบ จังหวัดขอนแก่น

Main Article Content

วิทยา ทองดี
สุรพล พรมกุล
สุธิพงษ์ สวัสดิ์ทา
พันทิวา ทับภูมี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมของเยาวชนต้นแบบจังหวัดขอนแก่น 2) พัฒนาหลักสูตรการพัฒนาเยาวชนจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมเชิงพุทธต้นแบบจังหวัดขอนแก่น และ 3) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการพัฒนาจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมเชิงพุทธของเยาวชนต้นแบบ จังหวัดขอนแก่น เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ใช้กระบวนการวิจัยและพัฒนา เครื่องมือ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบสนทนากลุ่มเฉพาะ การจัดกิจกรรมเชิงปฏิบัติการ และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม เก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการจัดกิจกรรม วิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาและโดยอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมของเยาวชนต้นแบบจังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 คุณลักษณะจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมของเยาวชนต้นแบบ ส่วนที่ 2 เยาวชนที่มีจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมต้องเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติที่ดีทั้งทางด้านจิตใจและร่างกาย และส่วนที่ 3 ปัจจัยที่สนับสนุนให้เยาวชนเป็นผู้มีจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคม ผลการพัฒนาหลักสูตรการพัฒนาเยาวชนจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมเชิงพุทธต้นแบบจังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วย 3 หลักสูตร ได้แก่ เยาวชนศาสนพิธีกร-พิธีการ เยาวชนนักนันทนาการ และเยาวชนนักสื่อสารชุมชน และผลการพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการพัฒนาจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคมเชิงพุทธของเยาวชนต้นแบบจังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วย 3 กิจกรรม ได้แก่ กิจกรรมส่งเสริมเยาวชนจิตอาสาด้านเยาวชน ศาสนพิธีกร-พิธีการ กิจกรรมส่งเสริมเยาวชนจิตอาสาด้านการสื่อสารชุมชน และกิจกรรมส่งเสริมเยาวชนจิตอาสาด้านเยาวชนนันทนาการ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทองดี ว. ., พรมกุล ส. ., สวัสดิ์ทา ส. ., & ทับภูมี พ. . (2025). การพัฒนาจิตอาสาและความรับผิดชอบต่อสังคม เชิงพุทธของเยาวชนต้นแบบ จังหวัดขอนแก่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 12(11), 330–339. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/295386
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชวลิต ชูกำแพง. (2561). การวิจัยและการพัฒนาหลักสูตร: แนวคิดและกระบวนการ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ณัฐณิชากร ศรีบริบูรณ์. (2550). การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของจิตอาสาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธำรง บัวสี. (2544). ทฤษฎีหลักสูตร: การออกแบบและพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาศึกษา.

มูลนิธิชัยพัฒนา. (2549). แนวคิดทฤษฎีการพัฒนาอันเนื่องมาจากพระราชดำริ: เศรษฐกิจพอเพียง. เรียกใช้เมื่อ 11 สิงหาคม 2565 จาก https://shorturl.asia/Wu9Vx

สันติพงศ์ ยมรัตน์. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมจิตสาธารณะสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2549). มาตรฐานตัวบ่งชี้และเกณฑ์ การพิจารณาเพื่อการประเมินคุณภาพภายนอก ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน รอบที่ 2 (พ.ศ. 2549 - 2553). (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: บริษัทจุดทองจำกัด.

อีสานอินไซต์. (2565). ทำไม ขอนแก่น ถึงถูกวางให้เป็นศูนย์กลางของภาคอีสาน? เรียกใช้เมื่อ 11 สิงหาคม 2565 จาก https://isaninsight.kku.ac.th/archives/8167

Bacter, C. & Marc, C. (2016). Students; Involvement in Social Volunteering. Bulletin of the Transylvania University of Brasov Series VII: Social Sciences, 9(58), 81-88.