สมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนขยายโอกาส
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นแบบผสมผสานเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนนำร่อง 2) ประเมินความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะโรงเรียนขยายโอกาส และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนขยายโอกาส กลุ่มตัวอย่างเป็นครูและผู้บริหารจากโรงเรียนนำร่องจังหวัดสตูลและปัตตานี 29 คน โรงเรียนขยายโอกาสจังหวัดสงขลา 217 คน โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสังเคราะห์นำเสนอเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนนำร่อง อันประกอบด้วย 6 สมรรถนะหลัก โดย 3 อันดับแรกที่ครูต้องการพัฒนามากที่สุด คือ การบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ การพัฒนาผู้เรียน และการบริหารจัดการชั้นเรียน 2) ความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนขยายโอกาส ครูต้องการพัฒนาการสอนแบบเชิงรุกสูงสุด ( = 3.98) รองลงมา คือ ด้านการวัดและประเมินผลตามสภาพจริง (
= 3.91) และด้านการออกแบบการจัดการเรียนรู้ (
= 3.89) และ 3) แนวทาง การพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรฐานสมรรถนะของครูโรงเรียนขยายโอกาส ครูควรได้รับการพัฒนาอย่างน้อย 4 ด้าน ได้แก่ 3.1) องค์ความรู้หลักสูตรฐานสมรรถนะ 3.2) การออกแบบการจัดการเรียนรู้ 3.3) การวัดและประเมินผล และ 3.4) การสร้างนวัตกรรม/เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ โดยกระบวนการพัฒนาที่เหมาะสมควรเป็นการอบรมเชิงปฏิบัติการพร้อมการให้คำปรึกษาและติดตามผลอย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก. เรียกใช้เมื่อ 29 กันยายน 2568 จาก https://www.onec.go.th/th.php/book/BookView/1801
กัมพล เจริญรักษ์. (2565). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะของสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2. วารสารครุทรรศน์, 2(1), 15-28.
ฐาปวี หนองหารพิทักษ์ และคณะ. (2565). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูระดับประถมศึกษายุคประเทศไทย 4.0. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ, 10(3), 29-40.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นริศรา มากมี และธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย. (2564). การเตรียมการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา พิจิตร เขต 1. ใน สารนิพนธ์หลักสูตรการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ประคอง กรรณสูต. (2542). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
แผนการปฏิรูปประเทศด้านการศึกษา (ฉบับปรับปรุง). (2564). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 138 ตอนพิเศษ 44 ง หน้า 295 (25 กุมภาพันธ์ 2564).
พวงเพ็ญ อินทรประวัติ และคณะ. (2564). สมรรถนะของครู 4 ด้านที่ส่งผลต่อการเรียนรู้ของผู้เรียนมากที่สุด. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 22(1), 180-195.
วัลภา นิลเขต และคณะ. (2565). STAR: คุณลักษณะสำคัญของครูกับการจัดการหลักสูตรฐานสมรรถนะ. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 8(1), 439-453.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). เข้าใจสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับประชาชน และเข้าใจหลักสูตรฐานสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับครู ผู้บริหาร และบุคลากรทางการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 20 กันยายน 2568 จาก https://www.onec.go.th/th.php/book/BookView/1661
Mkonongwa, L. M. (2018). Competency-based teaching and learning approach towards quality education. Retrieved September 20, 2025, from https://shorturl.asia/pNqcb
