นวัตกรรมการสื่อสารในการรับฟังเสียงสาธารณชนของพรรคการเมืองยุคดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
กระบวนการรับฟังเสียงสาธารณะของพรรคการเมืองไทยในยุคดิจิทัลไม่ใช่เพียงการรับฟังเสียงจากรัฐบาลเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการเผยแพร่ข้อมูลหรือการสร้างภาพลักษณ์ของพรรคการเมืองให้ประชาชนรับรู้และเชื่อมโยงความคิดเห็นของประชาชนเข้าสู่กระบวนการทางการเมืองแบบสมบูรณ์ โดยการนำการสื่อสังคมออนไลน์ที่ทันสมัยเข้ามาช่วยในเผยแพร่นโยบายสาธารณะและเปิดพื้นที่โต้ตอบระหว่างกันซึ่งกันและกันสร้างการมีส่วนร่วมแบบเรียลไทม์ และมีระบบตอบกลับเพื่อสื่อสารโดยตรงเฉพาะความคิดเห็น การเปิดเวทีเสวนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ออนไลน์อย่างทั่วถึง นอกจากนั้นยังเป็นการจัดการระบบการสื่อสารพรรคการเมืองและประชาชนผ่าน 6 กระบวนการสำคัญ ได้แก่ 1) การเปิดรับฟังความคิดเห็นต่อร่างกฎหมายและนโยบายสาธารณะ 2) การติดตามและสะท้อนความคิดเห็นต่อการใช้กฎหมาย 3) การใช้นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อตรวจสอบและอภิปรายรัฐบาล 4) การนำเสนอข้อมูลประกอบการตั้งกระทู้ถามหรือการซักถามฝ่ายบริหาร 5) การนำเสียงสาธารณะเข้าสู่การทำงานของคณะกรรมาธิการ และ 6) การสื่อสารผลลัพธ์กลับสู่สาธารณะอย่างโปร่งใสและเข้าถึงง่าย ทั้งนี้ บทความนี้นำเสนอแนวทาง กลยุทธ์ และกลไกการจัดการนวัตกรรมการสื่อสารของพรรคการเมืองไทยในยุคดิจิทัลที่เกี่ยวข้องกับการรับฟังเสียงสาธารณะ ครอบคลุมทั้งระดับนโยบาย การดำเนินงานของพรรค และรูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนบนสื่อดิจิทัล เพื่อให้เข้าใจ แนวทางในการพัฒนากลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองของพรรคการเมืองไทยให้สามารถใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเป็นเครื่องมือในการขยายพื้นที่การมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างเป็นระบบ โปร่งใส และมีประสิทธิภาพ ทั้งยังมุ่งเสนอแนวคิดการบูรณาการเทคโนโลยีเข้ากับกลไกเชิงโครงสร้างของพรรค เพื่อยกระดับความน่าเชื่อถือ ความโปร่งใส และความยั่งยืนของประชาธิปไตยไทยในระยะยาว
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ดารินทร์ อินทนนต์. (2562). การประยุกต์ใช้แนวคิด E-Participation ในกระบวนการจัดทำแผนพัฒนาหมู่บ้านอย่างมีส่วนร่วม กรณีศึกษา: บ้านนนทรี หมู่ที่ 8 ตำบลนนทรี อำเภอกบินทร์บุรี จังหวัดปราจีนบุรี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภัทรพงศ์ แก้วมณีชัย. (2567). การออกแบบกระบวนการรับฟังความคิดเห็นและสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการร่างตรากฎหมายตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 77 ของสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการจัดการ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภาวัช รุจาฉันท์. (2562). การสื่อสารทางการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน ที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่นในเทศบาลตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 6(1), 85-95.
มาณริกา จันทาโภ. (2566). บทความทางวิชาการ เรื่อง "การเมืองดิจิทัลว่าด้วยบริบทแบบไทย". นนทบุรี: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
รภัสสิทธิ์ ภัทริริชยสิน และสัณฐาน ชยนนท์. (2567). อิทธิพลของสื่อมวลชนที่มีผลต่อความนิยมของพรรคเพื่อไทย. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1211-1226.
ศุภกร เชิดชูธีรกุล และสมบูรณ์ สุขสำราญ. (2567). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกลในปัจจุบัน. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 9(2), 2303-2314.
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2567). การวางแผนและพัฒนากำลังแรงงานหลังวิกฤต COVID-19. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2563). การเมืองและรัฐไทยในการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19. วารสารพัฒนศาสตร์, 4(1), 1-11.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2565). รายงานดัชนีรัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566). รายงานการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อร่างพระราชบัญญัติและนโยบายสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุเมธ ตั้งประเสริฐ. (2565). กลยุทธ์และวิธีการสื่อสารของพรรคการเมืองไทยผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 5(1), 25-38.
ฮูวัยดีย๊ะ พิศสุวรรณ อุเซ็ง และคณะ. (2567). การสื่อสารและการมีส่วนร่วมทางการเมืองในสื่อดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์, 42(2), 75-92.
Chang, H.-C. H. et al. (2021). Digital civic participation and misinformation during the 2020 Taiwanese Presidential Election. Media and Communication, 9(1), 144-157. https://doi.org/10.17645/mac.v9i1.3405.
Diamond, L. (2019). Ill winds: Saving democracy from Russian rage, Chinese ambition, and American complacency. New York: Penguin Press.
Pateman, C. (1970). Participation and democratic theory. Cambridge: Cambridge University Press.