ความต้องการจำเป็นของการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานตามแนวคิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของผู้เรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานตามแนวคิดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของผู้เรียน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมพหุระยะ ซึ่งประกอบด้วย การวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง คือโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 342 โรงเรียน ซึ่งกลุ่มตัวอย่างได้จากการคำนวณด้วยสูตรของ Yamane ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% จากประชากรโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัด เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีความต้องการจำเป็น ผลการวิจัยพบว่า การบริหารวิชาการ ด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ การวัดและประเมินผล รองลงมา คือ การพัฒนาหลักสูตร การจัดสภาพแวดล้อม สื่อและแหล่งเรียนรู้ และการจัดการเรียนการสอน ตามลำดับ ส่วนด้านการเรียนรู้อย่างมีความสุขของผู้เรียน พบว่า ด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ การเห็นคุณค่าของชีวิต รองลงมา คือ การมีส่วนร่วมในการเรียนและเลือกเรียนอย่างอิสระ การมีอารมณ์เชิงบวก การมีเป้าหมายในการเรียนรู้ การมีความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างบุคคล และการนำความรู้ไปใช้ ตามลำดับ ซึ่งจะเห็นได้ว่าโรงเรียนควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาเครื่องมือในการวัดและประเมินผลที่มุ่งเน้นการส่งเสริมความสุขของผู้เรียน โดยเฉพาะการเปลี่ยนแนวคิดจากการวัดผลเพื่อการจัดอันดับ ไปสู่การวัดผลเพื่อพัฒนาศักยภาพรายบุคคล สร้างแรงจูงใจ และส่งเสริมการเรียนรู้อย่างมีความหมาย นอกจากนี้ ผู้บริหารสถานศึกษาควรสนับสนุนและพัฒนาสื่อการเรียนรู้และแหล่งเรียนรู้อย่างเพียงพอ เพื่อให้เกิดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อความสุขในการเรียนรู้ของผู้เรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เทพสุดา เมฆวิลัย. (2563). การบริหารวิชาการตามแนวคิดสมรรถนะหลักของนักเรียนโรงเรียนสร้างสรรค์. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปกรณ์ ประจัญบาน และลภัสรดา จูเมฆา. (2561). การพัฒนาแบบประเมินการจัดการเรียนรู้อย่างมีความสุขของนิสิตครูในศตวรรษที่ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(4), 118-128.
ปัทมา แป้นพุดเย็น. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเรียนรู้อย่างมีความสุขของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลา ในจังหวัดกำแพงเพชร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัย ราชภัฏนครสวรรค์.
สมศรี เณรจาที และวัชรี ชูชาติ. (2560). การพัฒนาหลักสูตรและกระบวนการเรียนการสอน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2566 - 2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานแนวโน้มการพัฒนาการศึกษาไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566 - 2570. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Huebner, E. S. R. (2006). An introduction to the special issue on positive psychology and school psychology. School Psychology Quarterly, 21(2), 129-133.
Liangcheepchop, C. (2018). Academic administration strategies of primary schools based on the Thai 4.0 concept. in Master’s thesis. Burapha University.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. Paris: UNESCO Publishing.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper and Row.
