การสร้างชุมชนสันติสุขด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

Main Article Content

พระครูพุทธเจติยาภิมณฑ์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์นำเสนอการสร้างชุมชนสันติสุขด้วยการใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาเป็นแนวทางในการสร้างชุมชนสันติสุข ในปัจจุบันนี้โลกกำลังพบเจอกับความขัดแย้งในหลากหลายมิติ การสร้างชุมชนที่เปี่ยมด้วยสันติสุข สงบสุข เป็นสุข และความปรองดอง จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง การใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันจึงเป็นแนวทางที่ดี โดยใช้อริยสัจ 4 สามารถวิเคราะห์ปัญหาได้อย่างเป็นระบบและมีขั้นตอนในการจัดทำแผนพัฒนาพื้นที่และชุมชน ใช้มรรคมีองค์ 8 ไปประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมแล้วสันติภาพขององค์กรของสังคมนั้น ๆ จะสงบสุข ปราศจากการเบียดเบียน ปรับใช้
สาราณียธรรม 6 ทำให้เป็นที่รัก ทำให้เป็นที่เคารพเป็นไปเพื่อความสงเคราะห์กัน และใช้อปริหานิยธรรม 7 เป็นธรรม
ที่มีประโยชน์ก่อให้เกิดความรัก ความสามัคคีในชุมชน อีกทั้งการมีส่วนร่วมภายในชุมชน ทำให้เกิดความเจริญ รุ่งเรืองภายในชุมชน หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาให้แนวทางปฏิบัติที่สำคัญสำหรับการสร้างชุมชนสันติสุข ทำให้เกิดการฝึกสติและสมาธิ การพัฒนาเมตตาและกรุณา การไม่เบียดเบียน การสื่อสารอย่างมีเมตตา การให้อภัย
และการสร้างความสามัคคี การใช้หลักธรรมในชีวิตประจำวัน ผ่านการศึกษาและการปฏิบัติ ส่งเสริมการศึกษาหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาในโรงเรียน ชุมชน และวัด จัดกิจกรรมปฏิบัติธรรม เช่น การนั่งสมาธิ การเจริญสติ และการวิปัสสนา สร้างเครือข่ายระหว่างวัด ชุมชน และองค์กรต่าง ๆ ที่ทำงานเพื่อส่งเสริมหลักธรรมทางพระพุทธ ศาสนากับชุมชน ผ่านนโยบายและโครงการต่าง ๆ ของรัฐ เพื่อให้ชุมชนสามารถสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อความเป็นสุขได้

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พระครูพุทธเจติยาภิมณฑ์. (2024). การสร้างชุมชนสันติสุขด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(4), 163–173. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/277033
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ชนาภา ศรีวิสรณ์. (2563). กระบวนการสร้างสันติสุขสัมพันธ์ตามหลักสันติวิธีเชิงบูรณาการของชุมชนดอยช้าง จังหวัดเชียงราย. ใน ดุษฎีพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสันติศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธีรยุทธ พึ่งเทียร. (2541). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาชุมชน. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ประเวศ วะสี. (2545). สันติวิธีกับสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). สู่การศึกษาแนวพุทธ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอสอาร์พริ้นติ้งแมสโปรดักซ์ จำกัด.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิลาสินี โสภาพล. (2564). การสร้างชุมชนสันติสุขภายใต้สังคมพหุวัฒนธรรม : กรณีศึกษาบ้านหน้าทับ อ. ท่าศาลา จ. นครศรีธรรมราชและชุมชนตำบลแม่สะเรียง อ. แม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันพระปกเกล้า.

เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2533). อปริหานิยธรรม 7 หลักธรรมสำหรับใช้ในการปกครอง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.

Etzioni, A. (1993). The Spirit of Community: Rights, Responsibilities, and The Communitarian Agenda. USA: Crown.

Galtung, J. (1969). Violence, peace, and peace research. Journal of Peace Research, 6(3), 167-191.