การแก้ปัญหาและพัฒนาคดีค้ามนุษย์เป็นแนวทางในการปกป้อง และส่งเสริมสิทธิมนุษยชน : ศึกษากรณีการรวบรวมพยานหลักฐาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์กฎหมายต่างประเทศ สำหรับใช้เป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหาการรวบรวมพยานหลักฐานหรือการได้มา ซึ่งพยานหลักฐานของผู้เสียหายในชั้นสอบสวนในคดีค้ามนุษย์ บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสาร คือ ศึกษาและรวบรวมข้อมูลที่เกี่ยวข้องจากหนังสือ งานวิจัย ตำรา วารสารทั้งในประเทศและต่างประเทศในประเด็นเกี่ยวกับการรวบรวมพยาน หลักฐานหรือการได้มาซึ่งพยานหลักฐานของผู้เสียหายในชั้นสอบสวนในคดีค้ามนุษย์ของประเทศไทย โดยการนำเอาข้อมูลต่าง ๆ ที่รวบรวมได้จากการเก็บรวบรวมข้อมูลมาทำการวิเคราะห์ เพื่อหาคำตอบตามประเด็นปัญหาการวิจัยเพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนารูปแบบ (Model) วิธีการดำเนินคดีค้ามนุษย์ของประเทศไทยให้เป็นที่ยอมรับของสากลและนำไปสู่การป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป ผลการศึกษาพบว่า 1) การดำเนินคดีค้ามนุษย์ในประเทศสหราชอาณาจักรอังกฤษนั้นมีการทำแนวทางการประสานงานของพนักงานอัยการกับตำรวจ คือ ตำรวจจะต้องทำงานประสานกับพนักงานอัยการในการรวบรวมพยานหลักฐานและตรวจสอบว่ามีพยานหลักฐานเพียงพอในการที่จะนำเสนอต่อศาลหรือไม่ โดยบทบาทของพนักงานอัยการนั้นเข้ามาให้คำแนะนำแก่ตำรวจในการสืบสวนสอบสวนตั้งแต่ในขั้นเริ่มการสอบสวนจึงเป็นการตรวจสอบถ่วงดุลที่เหมาะสมเป็นแนวทางที่พัฒนากระบวนการสอบสวนคดีค้ามนุษย์ที่เป็นความร่วมมือระหว่างพนักงานอัยการและตำรวจอย่างชัดเจนและมีประสิทธิภาพ 2) ประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีกำหนดให้พนักงานอัยการเป็นผู้ควบคุมการสอบสวนจึงทำให้พยานหลักฐานที่จำเป็นต้องใช้ในการสืบพยานในชั้นศาลได้รับการพิจารณาเข้ามาในสำนวนการสอบสวนตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งถือเป็นข้อดีอย่างยิ่งที่ประเทศไทยควรนำมาปรับใช้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรรภิรมย์ โกมลารชุน และคณะ. (2563). การพัฒนากฎหมายและมาตรการ ในการคุ้มครองพยานในคดีค้ามนุษย์. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 49(3), 522-563.
ไกรสร มีแสง. (2563). การปรับปรุงการสอบสวนคดีค้ามนุษย์ให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559. ใน วิทยานิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. สถาบันบัณฑิตพัฒน.
ณรงค์ ใจหาญ และคณะ. (2562). โครงการพัฒนาระบบการสอบสวนในคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ และคดีค้ามนุษย์ ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกับระบบไต่สวนตามพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 และพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. 2559. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ประกาศคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมการจัดตั้งแผนกคดีทุจริตและประพฤติมิชอบของเจ้าหน้าที่รัฐในศาลอาญา. (2558). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 132 ตอนที่ 51 ก หน้า 25 (12 มิถุนายน 2558).
พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีค้ามนุษย์. (2559). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 133 ตอนที่ 46 ก (24 พฤษภาคม 2559).
ภัทรพร วิจิตรทัศนา และกิตตินันท์ ทวีศุข. (2564). วิเคราะห์พฤติกรรมศาสตร์และอาชญาวิทยากรณีการกระทำความผิดเกี่ยวกับบการค้ามนุษย์. เรียกใช้เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2567 จาก https://www.dsi.go.th/Upload /fa5c24a00027f1cdeee1a7a9d9fe630f.pdf
มานะ เผาะช่วย. (2556). ระบบการดำเนินคดีอาญาในชั้นเจ้าพนักงาน : ศึกษาเปรียบเทียบระบบของประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศส และประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สถานทูตสหรัฐฯและสถานกงสุลในประเทศไทย. (2566). รายงานการค้ามนุษย์ประจำปี พ.ศ. 2566. เรียกใช้เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2567 จาก https://th.usembassy.gov/th/our-relationship-th/official-reports th/2023-trafficking-persons-report-thailand-th/
สันติ ผิวทองคำ. (2565). การพัฒนาระบบสอบสวนคดีอาญาในบทบาทพนักงานสอบสวน. ใน ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารกระบวนการยุติธรรม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2563). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ฉบับอ้างอิง. (พิมพ์ครั้งที่21). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชนจำกัด.
สุริยา ปานแป้น และอนุวัฒน์ บุญนันท์. (2562). หลักกฎหมายว่าด้วยองค์กรอัยการและพนักงานอัยการ.(พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชนจำกัด.
อรรถพล ใหญ่สว่าง. (2561). อธิบายวิชา สัมมนากฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.