แนวทางการพัฒนาแบบวัดและประเมินผลออนไลน์สำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอแนวทางการพัฒนาแบบวัดและประเมินผลออนไลน์สำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 การเรียนรู้แบบดั้งเดิมกำลังถูกท้าทายด้วยเทคโนโลยีใหม่ ๆ การวัดและประเมินผลการเรียนรู้จึงต้องพัฒนาไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ การวัดและประเมินผลออนไลน์เป็นแนวทางใหม่ที่ช่วยให้สามารถประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตอบสนองต่อทักษะที่จำเป็นในศตวรรษที่ 21 และตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่ การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 เน้นทักษะที่หลากหลายมากกว่าแค่ความรู้ในเนื้อหาวิชา รูปแบบการวัดและประเมินผลแบบดั้งเดิม ไม่สามารถประเมินทักษะเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ รูปแบบออนไลน์มีศักยภาพที่จะช่วยให้การวัดและประเมินผลมีประสิทธิภาพมากขึ้น สามารถรองรับรูปแบบการวัดและประเมินผลที่หลากหลาย สามารถประเมินผลผู้เรียนแบบเรียลไทม์ และสามารถให้ข้อเสนอแนะแก่ผู้เรียนได้ทันที บทความนี้นำเสนอแนวทางการพัฒนาแบบวัดและประเมินผลออนไลน์ โดยเริ่มจากการวิเคราะห์ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ที่เกี่ยวข้อง ประกอบด้วยทักษะการคิดขั้นสูง ทักษะการแก้ปัญหา ทักษะการคิดสร้างสรรค์ ทักษะการสื่อสาร ทักษะการทำงานร่วมกัน ทักษะสารสนเทศและสื่อดิจิทัล จากนั้นจึงพิจารณารูปแบบการประเมินที่เหมาะสมกับแต่ละทักษะ โดยใช้หลักการวัดและประเมินผลที่เน้นกระบวนการเรียนรู้มากกว่าผลลัพธ์ และเน้นการให้ข้อมูลย้อนกลับเพื่อพัฒนาผู้เรียน การพัฒนาแบบวัดและประเมินผลออนไลน์สำหรับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 จะช่วยให้การประเมินการเรียนรู้มีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยสามารถวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างครอบคลุมและหลากหลาย ส่งผลให้ผู้เรียนสามารถพัฒนาทักษะที่จำเป็นสำหรับการดำรง ชีวิตและการทำงานในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จงภพ ชูประทีป. (2560). การพัฒนาคลังข้อสอบและระบบการสอบออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 21 มกราคม 2567 จาก https://www.gotoknow.org/posts/118316.
ชโรชีนีย์ ชัยมินทร์. (2562). MOOC: เพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตในศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่, 1(1), 46-70 .
ณฐภัทร ติณเวส และฐาปนีย์ ธรรมเมธา. (2559). การศึกษารูปแบบการจัดการศึกษาออนไลน์ระบบเปิดแบบ MOOC ของอุดมศึกษาไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ), 9(3), 1463-1479.
ณภัทร จาตุศรีพิทักษ์. (2557). วิเคราะห์แนวโน้มการศึกษาออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 30 มกราคม 2567 จาก https://thaipublica.org/2014/10/settakid2-online-education/
ปัญญาพนต์ พูนสวัสดิ์. (2564). Digital Education การศึกษาบนโลกดิจิทัล กับผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. เรียกใช้เมื่อ 24 มกราคม 2567 จาก https://www.digitalagemag.com/digital-education
พาสนา จุลรัตน์. (2561). การจัดการเรียนรู้สำหรับผู้เรียนในยุค Thailand 4.0. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ), 11(2), 2363-2380.
มานิตย์ ภาษานอก. (2561). การพัฒนาและหาประสิทธิภาพ ประสิทธิผลนวัตกรรมสำหรับการเรียนรู้ด้วยตนเอง. ใน วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 1(2), 9-18.
วิทยา วาโย และคณะ. (2563). การเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณ์แพร่ระบาดของไวรัส COVID -19: แนวคิดและการประยุกต์ใช้จัดการเรียนการสอน. วารสารศูนย์อนามัย, 19(14), 285-298.
วิรัช ปัณฑ์ศิริโรจน์. (2559). Education 4.0. เรียกใช้เมื่อ 22 มกราคม 2567 จาก https://www.applicadthai. com/articles/article-education/education-4-0/
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ องค์กมหาชน. (2560). การสอบด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ (E - Testing). เรียกใช้เมื่อ 23 มกราคม 2567 จาก https://www.niets.or.th/th/catalog/view/310
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2566). เทคโนโลยีกับการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 26 มกราคม 2567 จาก https://www.scimath.org/article-technology/item/12422-2021-08-23-06-07-45
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Retrieved มกราคม 24 , 2567, from https://www.obec.go.th/
อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์. (2560). 11 ลักษณะของคนไทย 4.0 ที่ต้องปฏิรูปจะช่วยให้ Thailand 4.0 เป็นความจริง. เรียกใช้เมื่อ 21 มกราคม 2567 จาก https://mgronline.com/daily/detail/9600000000600.
