ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชน ในสถานศึกษาขนาดเล็ก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครศรีธรรมราช เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหารสถานศึกษาขนาดเล็ก 2) การมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก 3) ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก 4) บทบาทของผู้นำแบบนักพัฒนาที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราชเขต 1 เป็นวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ครูผู้สอน 217 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหารสถานศึกษา ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) การมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก ภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3) ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก พบว่า ภาวะผู้นำแบบนักพัฒนาของผู้บริหาร ทั้ง 4 ด้าน คือ ด้านการสร้างแรงบันดาลใจ การคำนึงถึงปัจเจกบุคคล ผู้นำการเปลี่ยนแปลงและความเป็นผู้นำ ส่งผลทางบวกต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1 ภาพรวมมีความสัมพันธ์กันทางบวกในระดับสูง (r = .73**) โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 4) บทบาทของผู้นำแบบนักพัฒนาที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของชุมชนในสถานศึกษาขนาดเล็ก พบว่า ผู้บริหารสถานศึกษาที่ดีจะต้องเป็นผู้นำแบบนักพัฒนา เพื่อเป็นตัวกระตุ้นความร่วมมือของชุมชนได้ เนื่องจากชุมชนต้องการเห็นการพัฒนาของโรงเรียน พร้อมและเต็มใจให้ความร่วมมือในการส่งเสริมและมีส่วนร่วมในการพัฒนาต่าง ๆ ซึ่งภาวะการเป็นผู้นำแบบนักพัฒนาที่ดีส่งผลให้องค์กรทุกฝ่ายให้ความเชื่อมั่น ไว้วางใจ และให้ความร่วมมือที่จะขับเคลื่อนให้สถานศึกษามีคุณภาพที่ดียิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2550). คู่มือผู้เข้ารับการพัฒนาหลักสูตรผู้นำการเปลี่ยนแปลงเพื่อรองรับการกระจาย อำนาจสำหรับผู้บริหารการศึกษาและผู้บริหารสถานศึกษา. นครปฐม: สถาบันพัฒนาครู คณาจารย์และบุคลากรทางการศึกษา.
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ และพระถนัด วฑฺฒโน. (2561). ภาวะผู้นำกับการพัฒนาชุมชน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 6(ฉบับพิเศษ), 529-538.
จีรนันท์ หนูผาสุก. (2558). สภาพการดำเนินงานสัมพันธ์ชุมชนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 4. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
ดิเรก วรรณเศียร. (2545). การพัฒนาแบบจําลองแบบสมบูรณ์ในการบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสำหรับสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
ทำนอง ภูเกิดพิมพ์. (2551). แนวคิดการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาของชุมชน หลักการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการจัดการศึกษาของชุมชน. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนัญญา เอมพงษ์. (2561). ความสำคัญของการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 15 มีนาคม 2564 จาก http:// https://education.maggang.com
นฤมล ดำอ่อน. (2550). รูปแบบการเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน : กรณีศึกษา โรงเรียนวัดเขาพระนิ่ม. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 13(3), 315-332.
ประสงค์ ถึงแสง. (2559). กลยุทธ์การพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างสถานศึกษากับชุมชน. เรียกใช้เมื่อ 15 มีนาคม 2564 จาก https://www.trueplookpanya.com/education/content/52243
พิศมัย หลงเจริญ. (2560). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดชลบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ กศ.ม. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
รัตนพร รัตนสุวรรณ นิลรัตน์ นวกิจไพฑูรย์ และสุภาพ เต็มรัตน์. (2564). แนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 6(3), 1-16.
วิชัย อุตสาหจิต. (2554). องค์การแห่งความสุขกับการลดความเหลื่อมล้ำในสังคม. วารสารพุทธพัฒนบริหารศาสตร์, 53(1), 67-102.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2550). แนวทางการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จํากัด.
สุรัตน์ ก้อนนาคและ พรเทพ รู้แผน. (2553). แนวทางส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยจังหวัดชัยนาท. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
อัญมณี วัฒนรัตน์. (2556). ภาวะผู้นำแบบพัฒนาการจัดการความสุขแบบเป็นอยู่คือ และความสุขในการทำงานกรณีศึกษา องค์การสร้างสุข. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาทรัพยากรมนุษยและองค์การคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Bass, B.M. and Avolio, B.J. (1990). The four Is Transformational Leadership. Journal Of European Industrial Training, 15(2), 9-16.
Fleur Kappen. (2010). How leadership-styles contribute to employees’ intrinsic and ectrinsic motivation. Retrieved March 15, 2021, from http://arno.uvt.nl/show.cgi?fid=121021
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). “Determining Sample Size for Research Activities”. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Yukl G.A. (1998). Leadership in Organizations. New Jersey: Prentice-Hall.
