มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการกำหนดเหตุฉกรรจ์และการโอนคดี ในความรับผิดทางอาญาของเด็กและเยาวชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ศึกษาวิเคราะห์แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดเหตุฉกรรจ์และการโอนคดีในความรับผิดอาญาของเด็กและเยาวชน เปรียบเทียบมาตรการทางกฎหมายของประเทศไทยกับต่างประเทศ เป็นแนวทางในการปรับปรุงให้เหมาะสมกับสังคมไทย ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ รวบรวมข้อมูลจากเอกสาร ศึกษามาตรการทางกฎหมายการกำหนดเหตุฉกรรจ์และการโอนคดี ในความรับผิดอาญาของเด็กและเยาวชนในประเทศไทย เปรียบเทียบกับสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส อังกฤษและเวลส์ ผลการศึกษาพบว่ามาตรการทางกฎหมายของไทยกำหนดอายุของผู้กระทำผิด ที่เข้าข่ายเด็กและเยาวชนไว้ที่อายุ 10-18 ปี อังกฤษและเวลส์ สหรัฐอเมริกา กำหนดที่อายุ 7-18 ปี และฝรั่งเศส 13-18 ปี กระบวนการทางกฎหมาย ประเทศไทย สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส อังกฤษและเวลส์ มีการพิจารณาคดีเด็กและเยาวชน แยกจากศาลคดีธรรมดา เน้นแนวคิดสวัสดิภาพเด็ก การรับบทลงโทษ กฏหมายของไทยจะเปลี่ยนโทษจำคุก เป็นการคุมความประพฤติ หรือฝึกอบรม แตกต่างจากสหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศส อังกฤษและเวลส์ สามารถจำคุกได้ เช่นเดียวกับผู้ใหญ่ การโอนคดีไทย สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส สามารถให้โอนคดีได้ หากเป็นเหตุฉกรรจ์ ส่วนประเทศอังกฤษและเวลส์ ไม่สามารถโอนคดีได้ ประเทศไทยให้ความคาดหวังว่าเด็กจะกลับตัวเป็นคนดี แต่ในต่างประเทศให้ความสำคัญด้านความยุติธรรม แม้จะเป็นเด็ก ก็จะได้รับโทษ เพื่อให้เกิดความยุติธรรมกับเหยื่อ และสังคม จึงเสนอแนะให้มาตรการทางกฎหมายของประเทศไทยได้ศึกษาและนำแนวทางมาปรับใช้ ทั้งด้านอายุของผู้กระทำผิด กระบวนการดำเนินคดี การรับโทษ และการโอนคดีเพื่อให้เกิดความเหมาะสมในการพิจารณาคดี
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน กระทรวงยุติธรรม. (2564). รายงานการดำเนินงานของรัฐต่อสาธารณะรายปี ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564. เรียกใช้เมื่อ 3 พฤษภาคม 2565 จาก https://www.djop.go.th/storage/files/2/statistics2564.pdf
นริศรา แสวงจิตร์, สอาด หอมมณี และคมสัน สุขมาก. (2561). ปัญหาการกำหนดโทษที่เหมาะสมกับเด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดซ้ำ. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 14(1), 335-339.
ปภัสรา บุตรจินดา และญาดา กาศยปนันทน์. (2562). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการกระทำความผิดซ้ำของเด็กและเยาวชน. การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษาระดับชาติ ครั้งที่ 14. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
พงศ์พิทักษ์ สละชีพ. (2563). เห็นด้วยหรือไม่? 15-17 ปี ก่อคดีร้ายแรงซ้ำรับโทษเท่าผู้ใหญ่. เรียกใช้เมื่อ 2 กุมภาพันธ์ 2565 จาก https://www.change.org/p/รัฐบาล-เห็นด้วยหรือไม่-15-17-ปี -ก่อคดีร้ายแรงซ้ำ-รับโทษเท่าผู้ใหญ่
พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ.2565. (2565). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนที่ 28 ก (7 พฤษภาคม 2565).
สหรัฐ กิติ ศุภการ. (2562). หลักและคำพิพากษา : กฎหมายอาญา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
สำนักแผนงานและงบประมาณ สำนักงานศาลยุติธรรม. (2561). รายงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2561 ศาลยุติธรรมและสำนักงานศาลยุติธรรม. เรียกใช้เมื่อ 4 เมษายน 2563 จาก https://oppb.coj.go.th/th/file/get/file/2019052135c 62966 b26ece 7e5248a8f1b781acff135902.pdf
สุทธิดา ใจสำริด. (2563). การลงโทษเยาวชนในคดีอาญา : เยียวยาแก้ไขหรือจูงใจให้กระทำผิดซ้ำ. เรียกใช้เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2565 จาก https://law.mfu.ac.th/law-news/law-detail.html?tx_ news_pi1%5Bnews%5D=5587&tx_news_pi1%5Bday%5D= 2&tx_news_pi1%5Bmonth%5D=11&tx_news_pi1%5Byear%5D=2018
อรนิตย์ บุณยรัตพันธุ์. (2547). มาตรการทางกฎหมายในการใช้วิธีการคุมประพฤติแบบเข้ม. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรนุช อาชาทองสุข. (2553). การใช้ดุลพินิจกำหนดโทษจำคุกในคดีเด็กหรือเยาวชนกระทำความผิด. รายงานผลงานส่วนบุคคลของการอบรมหลักสูตรผู้พิพากษาผู้บริหารในศาลชั้นต้น รุ่นที่ 8. สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม.
อุดม แก้วต่าย. (2555). การใช้ดุลพินิจลงโทษเยาวชน กรณีศึกษานักเรียนยกพวกตีกัน. รายงานผลงานส่วนบุคคลของการอบรมหลักสูตรผู้พิพากษาผู้บริหารในศาลชั้นต้น รุ่นที่ 10. สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม.
MGR ONLINE. (2563). กฎหมาย “ไม้นวม” สำหรับอาชญากรเด็ก. เรียกใช้เมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2565 จาก https://mgronline.com/columnist/detail/9610000126204