การจัดการภายใต้สถานการณ์เกิดโรคอุบัติใหม่ของบุคลากรอาสาสมัครสาธารณสุข กรณีศึกษา พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

Main Article Content

ธาราภรณ์ นาคสงค์
ไชยวัฒน์ เผือกคง
อมร หวังอัครางกูร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการจัดการชุมชนของบุคลากรอาสาสมัครสาธารณสุข 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการชุมชนของบุคลากรอาสาสมัครสาธารณสุข และ 3) สร้างแนวทางพัฒนาการจัดการภายใต้สถานการณ์การเกิดโรคอุบัติใหม่ ของบุคลากรอาสาสมัครด้านสาธารณสุข ในเขตพื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ใช้รูปแบบการวิจัยแบบผสานวิธี เก็บรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างคือ อาสาสมัครสาธารณสุข อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 400 คน และผู้ให้ข้อมูลหลักคือ เจ้าหน้าที่สาธารณสุข จำนวน 6 คน สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) การจัดการชุมชนของอาสาสมัครสาธารณสุขในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (  = 4.12) ได้แก่ ด้านการมีส่วนร่วม (  = 4.21) รองลงมาคือ ด้านการลงมือปฏิบัติ (  = 4.20) ด้านการวางแผน (  = 4.13) ด้านการตรวจสอบประเมินผล (  = 4.08) และด้านการปรับปรุงพัฒนา (  = 3.99) ตามลำดับ 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการชุมชนของอาสาสมัครสาธารณสุข พบว่า มีการรณรงค์ให้ประชาชนสวมหน้ากากอนามัย วัดอุณหภูมิร่างกาย และล้างมือด้วยเจลแอลกอฮอล์อยู่เสมอ (  = 4.41) รองลงมาคือ มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการป้องกันตนเองจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อย่างเหมาะสม (  = 4.28) และ 3) แนวทางพัฒนาการจัดการภายใต้สถานการณ์การเกิดโรคอุบัติใหม่ ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 3.1) ด้านทักษะการจัดการเกี่ยวกับโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 3.2) ด้านความรู้และความ สามารถในการใช้เทคโนโลยีด้านสาธารณสุข 3.3) ด้านภาวะความเป็นผู้นำการจัดการปัญหาสุขภาพชุมชน โดยพัฒนาเป็นรูปแบบที่เรียกว่า MSKTL Model

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นาคสงค์ ธ. ., เผือกคง ไ., & หวังอัครางกูร อ. . (2022). การจัดการภายใต้สถานการณ์เกิดโรคอุบัติใหม่ของบุคลากรอาสาสมัครสาธารณสุข กรณีศึกษา พื้นที่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(12), 15–29. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/265542
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมบัญชีกลาง. (2564). โครงการส่งเสริมและสนับสนุนการปฏิบัติงานของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มงานประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขานุการกรม กรมบัญชีกลาง.

เพ็ญศรี โตเทศ. (2563). การศึกษารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน(อสม.). นครสวรรค์: กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ.

วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2551). การบริหารจัดการตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชน. กรุงเทพมหานคร: ธรรกมลพิมพ์.

ศุภัคชญา ภวังคะรัต และคณะ. (2563). สถานการณ์การเฝ้าระวัง ป้องกัน และควบคุมโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ในชุมชน โดยอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน. ใน รายงานการวิจัย.กองสนับสนุนสุขภาพภาคประชาชน . กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ.

สนธยา พลศรี. (2547). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

สำเริง แหยงกระโทก และคณะ. (2563). ความรู้เรื่องโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 : สำหรับเจ้าหน้าที่และ อสม. นนทบุรี: กรมสนับสนุนบริการ กระทรวงสาธารณสุข.

สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2564). แผนยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (ด้านสาธารณสุข). ใน สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์. สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.

Freimuth, V., et al. (2000). Communicating the Threat of Emerging Infections to the Public. Emerging Infectious Diseases, 6(4), 337-347.

Hosseini, S. H., et al. (2011). Lessons Learned from H1N1 Epidemic: The Role of Mass Media in Informing Physicians. Int J Prev , Med, 2(1), 32-37.

Qing Miao, et al. (2021). Responding to COVID-19: Community volunteerism and coproduction in China. World Development, 137(2), 105 - 128.

Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis.3rd Ed. New York: Harper and Row Publications.