รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล ของโรงเรียนวัดนาวง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของโรงเรียนวัดนาวง 2) สร้างรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของโรงเรียนวัดนาวง 3) ทดลองใช้และประเมินรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของโรงเรียนวัดนาวง โดย ใช้วิธีวิจัยแบบวิจัยและพัฒนา ดำเนินการวิจัยดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาสภาพการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ฯ โดยใช้แบบสอบถาม ผู้บริหาร ครูและบุคลากรโรงเรียนวัดนาวง รวมทั้งสิน 54 คน ขั้นตอนที่ 2 สร้างรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลฯ โดยสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 คน ขั้นตอนที่ 3 ทดลองใช้และประเมินรูปแบบฯ โดยทดลองใช้ที่โรงเรียนคลองห้า และประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ โดยผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 30 โรงเรียน สถิตที่ใช้ คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลฯ ในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด ประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ ด้านการบริหารจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล ด้านการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล และด้านบทบาทของบุคคลที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ 2) รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลฯ มี 2 องค์ประกอบหลัก ประกอบด้วย การบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลฯ มี 3 ด้าน และ กระบวนการบริหารการเปลี่ยนแปลง มี 8 ขั้น 3) ผลการทดลองใช้และการประเมินรูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลฯ โดยภาพรวม พบว่า มีความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชินวัตร เจริญนิตย์. (2564). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 21(1), 67-74.
บรรจบ ภูโสดา. (2556). รูปแบบการบริหารการเปลี่ยนแปลงการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 15 (พิเศษ), 91-102.
เพชริน สงค์ประเสริฐ. (2550). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการโดยยึดหลักการทำงานเป็นทีมในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วรรณภา เอราวรรณ์. (2561). การบริหารการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบุรีเขต 2. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 20(2), 93-107.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอกชัย กี่สุขพันธ์. (2559). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล (School Management in Digital Era). เรียกใช้เมื่อ 20 พฤษภาคม 2565 จาก https://www. trueplookpanya.com/knowledge/content/52232
เอกชัย กี่สุขพันธ์ และคณะ. (2553). การบริหารการเปลี่ยนแปลง (Change Management). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Donnelly, et al. (1975). Fundamentals of Management: FunctionsBehavior: Applied Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice-Hall.
Kotter, & John P. (2002). The Heart of Change. Harvard : Business School Press.
Krejcie, R. V.; & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30 (3), 607-610.
Steers. (1977). Organizaational Effectiveness: A Behavioral View. Santa Monica: Goody.
