องค์ประกอบการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง

Main Article Content

จุฑารัตน์ จันทร์ประคอง
กิตติ ชุณหศรีวงศ์
อรไท ชั้วเจริญ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความคิดเห็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต
ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง 2) เพื่อศึกษาองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิต และ 3) เพื่อประเมินองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ มีวิธีการดำเนินการวิจัย 3 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ศึกษาระดับความคิดเห็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต ใช้แบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่าง นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง 400 คน โดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนที่ 2 ศึกษาองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิต ใช้สถิติ Factor Analysis และส่วนที่ 3 ประเมินองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิต ผู้ประเมิน อาจารย์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง  7 ท่าน เป็นผู้รับผิดชอบหลักสูตรที่มีตำแหน่งวิชาการ มาจากการเลือกตามคณะในระบบพระราชกฤษฎีกาเดิม โดยคณบดีของคณะ 1) นิติศาสตร์ 2) บริหารธุรกิจ 3) มนุษยศาสตร์ 4) ศึกษาศาสตร์ 5) วิทยาศาสตร์ 6) รัฐศาสตร์ และ7) เศรษฐศาสตร์ ใช้แบบประเมิน หาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง มีความคิดเห็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยภาพรวมและรายด้าน อยู่ในระดับมาก เรียงลำดับได้แก่ การเรียนรู้เพื่อรู้ การเรียนรู้เพื่อชีวิต การเรียนรู้เพื่ออยู่ร่วมกัน และการเรียนรู้เพื่อปฏิบัติได้ 2) ผลการศึกษาองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิตมี 7 องค์ประกอบ คือ การเรียนรู้ด้วยตนเอง การพัฒนาทักษะชีวิต การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ การอยู่ร่วมกันในสังคมที่มีวัฒนธรรมหลากหลาย การพัฒนาตนเองและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การเรียนรู้จากการฝึกปฏิบัติ และการจัดการความรู้ 3) ผลการประเมินองค์ประกอบของการเรียนรู้ตลอดชีวิต พบว่า ความเหมาะสมขององค์ประกอบการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันทร์ประคอง จ. ., ชุณหศรีวงศ์ ก. ., & ชั้วเจริญ อ. . (2021). องค์ประกอบการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(11), 244–258. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/256952
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ณัฐนันท์ อมรานันทศักดิ์. (2562). ปรับบทบาทรัฐ เปลี่ยนภูมิทัศน์ ‘การเรียนรู้ตลอดชีวิต. เรียกใช้เมื่อ 29 กรกฎาคม 2564 จาก https://tdri.or.th/2019/05/live-long-learning-policy/

ภาควิชาการศึกษาต่อเนื่องและอาชีวศึกษา. (2563). แหล่งเรียนรู้ในรามฯ ที่ช่วยสนับสนุนการเรียนรู้ด้วยตนเอง. เรียกใช้เมื่อ 9 พฤศจิกายน 2563 จาก https://sites.google.com/site/rucoved/learning_ru

มติชนออนไลน์. (2561). เวิลด์แบงก์ชี้ปี 73 บัณฑิตตกงานพุ่ง 72 % ชี้ ‘เอไอ’ มาแทน ม.ในอเมริกาปิดตัวแล้ว 600 แห่ง. เรียกใช้เมื่อ 23 กุมภาพันธ์ 2564 จาก https://www. matichon.co.th /education/news _ 112 6294

ลินดา วัชรเสถียรพงศ์. (2562). Lifelong Learning ใช้ต่อกรกับความเปลี่ยนแปลงของโลกยุค Disruption. เรียกใช้เมื่อ 31 สิงหาคม 2563 จาก https://www.ftpi.or.th/2019/31376

ศุภัชณัฏฐ์ หลักเมือง. (2564). การบูรณาการการศึกษาและการเรียนรู้ในวิถีชีวิต. เรียกใช้เมื่อ 23 กุมภาพันธ์ 2564

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). เรียกใช้เมื่อ 28 กรกฎาคม 2564 จาก https: //www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=6422

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2557). สภาวการณ์การศึกษาไทยในเวทีโลก ปี 2557. กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.

สำนักงานสาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติต่างประเทศ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2564). เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยโดยย่อ. เรียกใช้เมื่อ 3 เมษายน 2564 จาก http://www.oasc.ru.ac.th/index.php?option=com_content&view=article&id=245&Itemid=134

สุบิน ไชยยะ และคณะ. (2558). ทักษะที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนิสิตนักศึกษามหาวิทยาลัย: กรอบแนวคิดเชิงทฤษฎี. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 21(3), 149-171.

สุรศักดิ์ อมรรัตนศักดิ์. (2554). ระเบียบวิธีวิจัยหลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.

University of South Australia. (2018). Practice_based learning. Retrieved May 17, 2020, from http://w3.unisa.edu.au/academicdevelopment/engagement/