การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด ตามหลักสังคหวัตถุ 4

Main Article Content

พระครูสังฆรักษ์ปรีชา ฐิตญาโณ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ เป็นการศึกษาการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด         ตามหลักสังคหะวัตถุ 4 ปรับใช้เพื่อให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด อยู่ด้วยกันอย่าง   มีความสุข ชุมชน เป็นองค์ประกอบที่มีความสำคัญอย่างยิ่งที่จะทำให้วัดนั้นมีการดูแลปรับปรุงตลอดเวลา และวัดก็เหมือกันมีอิทธิพล และบทบาทต่อวิถีชีวิตของชุมชนอย่างมาก เพราะชุมชนกับวัดเป็นศูนย์รวมทางจิตทางใจ ในเรื่องศีลธรรม และชุมชนก็ใช้สถานที่วัดประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ วัดนอกจากจะเป็นที่เคารพของชาวบ้านในชุมชนแล้ว ยังนับว่าเป็นสถานที่     ที่ชุมชนมาใช้ประโยชน์ในการปฏิบัติให้เกิดความสงบสุขต่อตนเองและกับชุมชนอีกด้วย       การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัดนั้นให้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน มีดังนี้ การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด ตามหลักสังคหะวัตถุ 4 ในสมัยปัจจุบันนี้ชุมชนส่วนใหญ่หรือวัยรุ่นส่วนมากไม่คอยมีเวลาเข้ามาในวัดจึงทำให้ชุมชนกับวัดมีการห่างเหินกันไปมากจึงควรมีการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด โดยให้คำสอนพระพุทธศาสนาเป็นหลักธรรม       ในการสร้างความสัมพันธ์ โดยใช้หลักสังคหะวัตถุ 4 เช่น ธรรมที่เป็นที่ตั้งแห่งการสงเคราะห์กัน, ธรรมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวน้ำใจกัน ได้แก่ 1) ทาน ให้สิ่งของแก่คนที่ควรให้ 2) ปิยวาจา เจรจาด้วยถ้อยคำที่น่ารัก ไพเราะอ่อนหวาน 3) อัตถจริยา ประพฤติตนให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นและ 4) สมานัตตตา ความเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ถือตัวตนเองเป็นใหญ่ หลักสังคหะวัตถุ 4 เป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด ให้ชุมชนสามารถเข้าใจและใส่ใจการดูแลวัดเพื่อเป็นบุญกุศลในทางที่ดีต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ฐิตญาโณ พ. (2021). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับวัด ตามหลักสังคหวัตถุ 4 . วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(6), 77–87. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/252697
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ปรีชา นันตาภิวัฒน์ น.อ.(พิเศษ). (2544). พจนานุกรมหลักธรรมพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ดวงแก้ว.
พระครูบุญญสารโสภิต (เหล็กอยู่). (2555). การศึกษาหลักสังคหวัตถุ 4 ที่หัตถกคหบดีนาไปใช้ในพระสุตตันตปิฎก. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูอาทรปริยัติยานุกิจ (สุจิตฺโต/เพียรสองชั้น). (2555). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในการบริหารงานบุคคลในโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษาในอาเภอสุวรรณภูมิจังหวัดร้อยเอ็ด. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเดชา กิตฺติโก (โชติธราธรรม). (2556). การบริหารงานบุคคลตามหลักสังคหวัตถุ 4 ของผู้บริหารโรงเรียนธรรมภิรักษ์ เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
. (2550). ธรรมนูญชีวิต (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระมหาพีระพงษ์ พยัคกาฬ. (2549). ความสัมพันธ์ระหว่างวัดกับชุมชนในการจัดการการเทศน์มหาชาติของล้านนา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการศึกษานอกระบบ. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระมหาสุวิทย์ วิชฺเชสโก. (2537). ทานก้าวแรกแห่งการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพมหานคร: บริษัทฟองคูณ โทขันธ์.
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาศน์ วาสโน). (2528). สังคหวัตถุ 4. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
สานิตย์หนูนิล และกนกวรา พวงประยงค์. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อรูปแบบการดำเนินชีวิตของคนรุ่นใหม่ในชนบทไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 21(2), 1-20.
สุทธิพงศ์ ปานเพ็ชร์. (2550). การประยุกต์หลักพุทธธรรมกับวิถีชีวิตชุมชน. ใน รายงานการวิจัยอิสระ. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สุพิศวง ธรรมพันทา. (2540). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ ดี.ดี.บุ๊คสโตร์.