การอบรมสร้างอาชีพหลักสูตรระยะสั้น โดยกระบวนการเรียนรู้ แบบมีส่วนร่วมแก่นักเรียนระดับมัธยมศึกษา ในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาความต้องการด้านการอบรมสร้างอาชีพการอบรมสร้างอาชีพหลักสูตรระยะสั้นของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา ในเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช และ 2) เพื่อให้บริการวิชาการ การอบรมสร้างอาชีพหลักสูตรระยะสั้น เป็นกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) ร.ร.ช้างกลางประชานุกูล 2) ร.ร.ละอายพิทยานุสรณ์ 3) ร.ร.ฉวางรัชดาภิเษก จำนวน 159 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย หลักสูตรฝึกอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น แบบบันทึก แบบทดสอบก่อนและหลังการฝึกอบรม และแบบประเมินความพึงพอใจที่มีต่อการการอบรมสร้างอาชีพหลักสูตรระยะสั้น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที โดยมีกระบวนการดำเนินการวิจัยออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 แลกเปลี่ยนเรียนรู้เกี่ยวกับการอบรมสร้างอาชีพ ระยะที่ 2 ประกอบด้วยกิจกรรมวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อการจัดทำหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น และระยะที่ 3 ดำเนินการทดลองใช้หลักสูตรและกิจกรรมเวทีคืนหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น ผลการวิเคราะห์พบว่า กลุ่มเป้าหมายมีความต้องการพัฒนาทักษะวิชาชีพหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น และหลักสูตรมีประสิทธิภาพที่สามารถนำไปใช้ในการพัฒนาทักษะวิชาชีพหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น ซึ่งผลสัมฤทธิ์ของการฝึกอบรม พบว่า นักเรียนมีคะแนนสอบหลังการอบรมผ่านเกณฑ์คิดเป็นร้อยละ 80 เมื่อเปรียบเทียบคะแนน พบว่า คะแนนหลังการอบรมสูงกว่าคะแนนก่อนการอบรม อย่างมีนัยสำคัญที่ .01 ส่วนความพึงพอใจการพัฒนาทักษะวิชาชีพหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น พบว่า ผู้เข้าร่วมการพัฒนาทักษะวิชาชีพหลักสูตรอบรมสร้างอาชีพระยะสั้น มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ไชยา ภาวะบุตร. (2548). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้กับคุณลักษณะการเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้ของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดเขตพื้นที่การศึกษาสกลนคร. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 3(9), 69-78.
ธีระ รุญเจริญ และวาสนา ศรีไพโรจน์. (2554). กลยุทธ์การพัฒนาความเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: ข้าวฟ่าง.
ปาริชาติบัวเจริญ และคณะ. (2559). การศึกษาปัจจัยที่มีส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรีคณะวิศวกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนาเชียงใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 7(1), 241-254.
ราตรี พัฒนรังสรรค์. (2554). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม.
วิจารณ์ พานิช. (2555). ศตวรรษที่ 21. เรียกใช้เมื่อ 8 มกราคม 2564 จาก https://sites.google.com/site/ppvilawan21/thaksa-haeng-stwrrs-thi-21
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2554). นวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้สู่ความเป็นพลเมือง. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อาร์ แอนด์ ปริ้นท์ จำกัด.
Brown, H. (2001). Teaching by principles. (2nd ed.). E nglewood Cliffs: Prentice Hall.
Gardner, H. (2006). Five Minds for the Future. Boston: Harward Business School Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion - referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 1977(2), 49-60.
