การพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ในสถาบันอุดมศึกษาไทยตามบริบทการศึกษาไทยแลนด์ 4.0
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประมวล วิเคราะห์ องค์ความรู้รายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หมวดวิชาศึกษาทั่วไปในสถาบันอุดมศึกษาไทย และ 2) พัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หมวดวิชาศึกษาทั่วไป วิทยาลัยดุสิตธานี เป็นวิธีการวิจัยเชิงทดลอง (Experimental Research) มีขั้นตอนดำเนินการวิจัย 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 ประมวล วิเคราะห์ องค์ความรู้รายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในสถาบันอุดมศึกษาไทย ขั้นตอนที่ 2 พัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หมวดวิชาศึกษาทั่วไป วิทยาลัยดุสิตธานี และขั้นตอนที่ 3 การสรุปประเมินผลและพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ หมวดวิชาศึกษาทั่วไป วิทยาลัยดุสิตธานี กลุ่มผู้ให้ข้อมูลเลือกตัวอย่างแบบเจาะจง แบ่งเป็น 4 กลุ่ม คือ 1) หน่วยงานศึกษาทั่วไปสถาบันอุดมศึกษาไทย จำนวน 26 สถาบัน 2) ผู้บริหารและผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 11 คน 3) นักศึกษา จำนวน 321 คน และ 4) อาจารย์ จำนวน 7 คน ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่ม โดยนำมาวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และจำแนกประเภทของข้อมูลแล้วสังเคราะห์สรุปผลภาพรวม ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ความรู้รายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์คือ รูปแบบการสอนแบบบูรณาการ และการสอนแบบ Active Learning และปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนการสอน มี 3 ปัจจัย ได้แก่ 1.1) ความรู้ ความสามารถของอาจารย์ผู้สอน 1.2) สื่อการสอน และ 1.3) การสนับสนุนจากคณะและมหาวิทยาลัย และ 2) แนวทางการพัฒนาการเรียนการสอน มี 3 ปัจจัยนำเข้า ได้แก่ 2.1) การพัฒนาหลักสูตร 2.2) การพัฒนาการเรียนการสอน และ 2.3) การพัฒนาอาจารย์ผู้สอน มุ่งเน้นการพัฒนารายวิชาให้ทันสมัย หลากหลาย และเหมาะสมกับการศึกษาไทยแลนด์ 4.0 ในศตวรรษที่ 21 สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ของสถาบันอุดมศึกษา ซึ่งให้ผู้เรียนมีทักษะ Soft Skills และ Hard ในลักษณะองค์รวมบนพื้นฐานของการเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นันทน์ธร บรรจงปรุ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรหมวดวิชาศึกษาทั่วไป เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะการ เป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 21. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(20) 70-84.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย. เล่ม 1. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาการพิมพ์.
ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร. (18 มกราคม 2562). เรื่องการพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในสถาบันอุดมศึกษาไทยตามบริบทการศึกษาไทยแลนด์ 4.0. (สมิทธิรักษ์ จันทรักษ์, ผู้สัมภาษณ์)
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2560). การศึกษา 4.0 เป็นยิ่งกว่าการศึกษา. ใน จดหมายข่าวประชาคมครุศาสตร์ ฉบับที่ 6. วันจันทร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2560). การศึกษาเด็กไทยในยุค Thailand 4.0. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2552). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2552. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษากระทรวงศึกษาธิการ.
. (2556). กรอบแผนอุดมศึกษาระยะยาว 15 ปี ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2551 – 2565). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
. (2562). เรียกใช้เมื่อ 14 กันยายน 2562 จาก สถิติจำนวนสถาบันอุดมศึกษาของรัฐและสถาบันอุดมศึกษาเอกชน: http://www.mua .go.th/university-2.html
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 – 2564. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2559). วิสัยทัศน์ ยุทธศาสตร์การปฏิรูปประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สภาปฏิรูปแห่งชาติ.
อาจารย์ประจำวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (15 พฤศจิกายน 2561). เรื่องการพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในสถาบันอุดมศึกษาไทยตามบริบทการศึกษาไทยแลนด์ 4.0. (สมิทธิรักษ์ จันทรักษ์, ผู้สัมภาษณ์)
อาจารย์ประจำวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์. (15 พฤศจิกายน 2561). เรื่องการพัฒนาการเรียนการสอนรายวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในสถาบันอุดมศึกษาไทยตามบริบทการศึกษาไทยแลนด์ 4.0. (สมิทธิรักษ์ จันทรักษ์, ผู้สัมภาษณ์)
อุทัย ดุลยเกษม. (2558). การจัดการศึกษารายวิชาศึกษาทั่วไป. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้, 1(1), 43-52.
Cornbrash, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins. Publishers.
