แนวทางการสร้างศักยภาพการจัดการตนเองด้านการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนกรุงชิง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างศักยภาพการจัดการตนเองด้านการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนกรุงชิง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยแบบผสมผสานเชิงคุณภาพ และเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย 4 กลุ่ม คือ ภาคชุมชน ภาครัฐ ภาคธุรกิจท่องเที่ยว และนักวิชาการ โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการจัดประชุมกลุ่มย่อย และการประชุมระดมความคิด ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณเก็บรวบรวมโดยใช้แบบประเมินศักยภาพ ดำเนินการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้สถิติค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า การสร้างศักยภาพการจัดการตนเองด้านการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของขุมชนกรุงชิง ประกอบด้วย 3 แนวทาง คือ 1) การพัฒนาขีดความสามารถของบุคคลในชุมชนที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการจัดการท่องเที่ยว 2) การสร้างความรู้ความเข้าใจในการจัดการผลิตภัณฑ์ชุมชนให้เป็นสินค้าที่ระลึกทางการท่องเที่ยว และ 3) การพัฒนาข้อมูลเกี่ยวกับการท่องเที่ยวเพื่อเผยแพร่ประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของชุมชน ได้แก่ ข้อมูลสถานที่ท่องเที่ยว กิจกรรมท่องเที่ยว และผลิตภัณฑ์ชุมชน ซึ่งผลการประเมินการสร้างศักยภาพการจัดการตนเองของชุมชนพบว่า ชุมชนกรุงชิงมีศักยภาพการจัดการตนเองด้านการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยรวม อยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ชุมชนมีศักยภาพการจัดการตนเองด้านทรัพยากรและกิจกรรมท่องเที่ยว อยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะศักยภาพในการจัดกิจกรรมท่องเที่ยวที่มีความเหมาะสมกับทรัพยากรในชุมชน และความพร้อมของทรัพยากรที่นำมาจัดกิจกรรมท่องเที่ยว ในขณะที่ ศักยภาพการจัดการตนเองด้านการบริการและสิ่งอำนวยความสะดวก ศักยภาพการจัดการตนเองด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว และศักยภาพการจัดการตนเองด้านการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยว อยู่ในระดับปานกลาง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). เรียกใช้เมื่อ 30 กันยายน 2560 จาก ทะเลหมอกกรุงชิง: https://thai.tourismthailand.org/ทะเลหมอกกรุงชิง
ทิพย์สุวรรณ แซ่ลี้ และปริวรรต สมนึก. (2561). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านอ้อมแก้ว ตำบลศรีสุข อำเภอศรีณรงค์ จังหวัดสุรินทร์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 14(1), 21-45.
นันทพร อดิเรกโชติกุล และเกศรินทร์ โชคเพิ่มพูน . (2561). การพัฒนาการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนตำบลมะเกลือใหม่ ตำบลมะเกลือใหม่ อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 16(2), 46-52.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ธรรมสาร.
ปารณีย์ ศรีสวัสดิ์ และคณะ. (2562). การพัฒนานักสื่อความหมายท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในอำเภอดอนสักจังหวัดสุราษฎร์ธานี.วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ,15(1), 150-166.
พิชญานันท์ อรมพิชญ์. (2557). การพัฒนาศักยภาพบุคคลในชุมชนเพื่อการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของท้องถิ่น จังหวัดเชียงใหม่ ปีที่ 2. จังหวัดเชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ, 7(3), 650-665.
มณีรัตน์ สุขเกษม. (2559). แนวทางการพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตร ตำบลดงขี้เหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 10(4), 97-112.
รุจิรา พลแพงขวา และคณะ. (2561). การพัฒนาบุคลากรด้านอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการในจังหวัดอุดรธานีเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย, 8(1), 10-17.
Choi, S. S. (2016). A study on Effect of Tourism Storytelling of Tourism Destination Brand Value and Tourist Behavioral Intentions. Indian Journal of Science and Technology, 9(46), 1-6.
Hair, J. F. et al (2006). Multivariatedata analysis (6th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.
