การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลคลองน้อย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1)/เพื่อศึกษาการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน 2)/เพื่อเปรียบเทียบการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน 3) เพื่อศึกษาปัญหาข้อเสนอแนะการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย/คือ/ประชาชนในเขตตำบลคลองน้อย อำเภอเมือง/จังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 363 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัย มีค่าความเชื่อมั่น 0.90 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล/คือ/ค่าร้อยละ/ค่าเฉลี่ย/ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวน ผลการวิจัยพบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่างอายุ/36 - 50 ปี ประกอบอาชีพค้าขายและธุรกิจส่วนตัว มีการศึกษาระดับปริญญาตรี/มีรายได้ต่อเดือน 10,001 - 15,000 บาทและ มีระยะเวลาอาศัยอยู่ในชุมชนมากกว่า 10 ปี การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลคลองน้อย/โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านการจัดการด้านองค์กรชุมชนด้านการเรียนรู้ และด้านทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม 2) ผลการเปรียบเทียบ พบว่า ประชาชนที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา รายได้ต่อเดือนและระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในชุมชนต่างกันมีความคิดเห็นการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนด้านอาชีพแตกต่างกัน 3) ข้อเสนอแนะพบว่า ด้านทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม ปัญหาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยว การขาดจิตสำนึกและความรับผิดชอบต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรมีส่วนทำให้แหล่งท่องเที่ยวนั้นเสื่อมโทรมอย่างรวดเร็ว ผลการวิจัยนี้จะใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนให้ดียิ่งขึ้น อันจะนำมาซึ่งการจัดการชุมชนเพื่อสร้างประสิทธิภาพให้เกิดประสิทธิผลต่อชุมชนอย่างยั่งยืนต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
นิรมล พงศ์สถาพร. (2551). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาแหล่งโบราณคดีบ้านโป่งมะนาว ตำบลห้วยขุนราม อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประกาศคณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ เรื่อง แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555 - 2559. (2554). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 128 ตอนพิเศษ 67 (17 มิถุนายน 2554).
พจนา สวนศรี. (2546). เอกสารการสอนชุดวิชา หน่วยที่ 8 - 15 การจัดการนันทนาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ Veridian E - Journal, 7(3), 650-665.
ล่องเรือชุมชนคลองน้อยชมวิถีคลองร้อยสาย. (2560). เรียกใช้เมื่อ 16 มกราคม 2563 จาก ท่องเที่ยวชุมชนคลองน้อย: https://www.komchadluek.net/news/lifestyle/
วิไลลักษณ์ กิติบุตร. (2549). การวิจัยและพัฒนาระบบการจัดการเครือข่ายวิสาหกิจชุมชน: เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนอย่างเป็นระบบ: น้ำพริกตาแดงจังหวัดเชียงใหม่. ใน รายงานวิจัย. สำนักงาน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
วีระพล ทองมา. (2559). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community Based Tourism: CBT) สำหรับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนในเขตที่ดินป่าไม้. เรียกใช้เมื่อ 24 สิงหาคม 2563 จาก www.dnp.go.th/fca16/file/i49xy4ghqzsh3j1.doc.
สายชล พฤกษนันท์. (2550). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน โดยชุมชนมีส่วนร่วม กรณีศึกษาบ้าน ป่าข้าวหลาม ตำบลกื้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏ เชียงใหม่.
เอกลักษณ์ ทองสเมียน. (2550). การศึกษากระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: กรณีศึกษาน้ำตกเก้าโจน ตำบลสวนผึ้ง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.