ศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อประเมินศักยภาพด้านการเข้าถึงของทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อประเมินศักยภาพด้านเอกลักษณ์และคุณค่าของทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช และ 3) เพื่อประเมินศักยภาพด้านการเรียนรู้ของทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในตำบลท่างิ้ว จำนวน 8 หมู่บ้าน สุ่มตัวอย่างโดยใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 300 ครัวเรือน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม ซึ่งได้รับการตรวจสอบความถูกต้องและความสอดคล้องของเนื้อหาข้อคำถามโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 3 คน และนำไปหาค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามโดยใช้วิธีการหาค่าสัมประสิทธิ์เอลฟา ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นโดยรวมเท่ากับ 0.826 และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
ทรัพยากรการท่องเที่ยวทางธรรมชาติของตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีศักยภาพที่สามารถพัฒนาเพื่อใช้ประโยชน์ทางการท่องเที่ยวได้ โดยมีศักยภาพด้านเอกลักษณ์และคุณค่าโดยรวม อยู่ในระดับสูง ได้แก่ ความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นหรือเฉพาะพื้นที่ และความมีคุณค่าทางวัฒนธรรม/วิถีชีวิตของคนในชุมชน ส่วนศักยภาพด้านการเรียนรู้โดยรวม อยู่ในระดับปานกลาง แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า มีศักยภาพสูงในประเด็นของข้อมูลของทรัพยากรที่มีประโยชน์ต่อการท่องเที่ยว เช่นเดียวกับศักยภาพด้านการเข้าถึงที่มีศักยภาพโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า มีศักยภาพสูงในประเด็นการเดินทางเข้าถึงได้ทุกฤดูกาล ซึ่งผลการประเมินศักยภาพของทรัพยากรทุกด้านสามารถนำไปใช้ในการวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2558). แผนปฏิบัติการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวที่มีศักยภาพของประเทศ พ.ศ. 2558-2560. กรุงเทพมหานคร: กรมการท่องเที่ยว.
กัลยา สว่างคง. (2558). การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวในมุมมองของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษาแหล่งท่องเที่ยวประเภทน้ำตกในจังหวัดสระบุรี. เรียกใช้เมื่อ 10 มีนาคม 2560 จาก https://www.kmutt.ac.th/jif/public_html/Download/Format_Checker/4/44.pdf
เกศรา สุกเพชร และวารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2555). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้อย่างมีส่วนร่วมสำหรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาพื้นที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแม่เมาะและชุมชนรอบจังหวัดลำปาง. คณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์: มหาวิทยาลัยพะเยา.
ฉัตรสุมน พฤติภิญโญ. (2553). หลักการวิจัยทางสังคม (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
ชมภูนุช หุ่นนาค. (2558). การศึกษาความเชื่อมโยงของแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดสมุทรสงคราม. เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2561 จาก https://acad.vru.ac.th/Journal/journal%205-2/09_5_2.pdf
เทศบาลตำบลท่างิ้ว. (2554). แหล่งท่องเที่ยวตำบลท่างิ้ว. เรียกใช้เมื่อ 10 มีนาคม 2559 จาก https://www.thangew.go.th/krp/view.php?album_id=2
เทศบาลตำบลท่างิ้ว. (2557). สภาพและข้อมูลพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 10 มีนาคม 2559 จาก https://www.thangew.go.th/general1.php
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2560). ศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโน และบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. เรียกใช้เมื่อ 10 มีนาคม 2560 จาก https://www.dpu.ac.th/dpurc/assets/uploads/magazine/6mm32mb0axgc0c0.pdf
พัชราภรณ์ ก้อนสิน วัฒนาชัย มาลัย และนันทพร สุทธิประภา. (2554). การประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเพื่อจัดเส้นทางการท่องเที่ยวโครงข่ายพันสามโบก. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
วรรณวิมล ภู่นาค. (2558). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน: กรณีศึกษาตลาดนํ้าอัมพวา. วารสารวิทยบริการมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (มกราคม-เมษายน), 26 (1), 63 - 74.
วิชสุดา ร้อยพิลา และปรีดา ไชยา. (2558). องค์ประกอบของทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ (กันยายน – ธันวาคม), 10 (3), 197 - 211.
วิวัฒน์ชัย บุญยภักดิ์. (2550). ทรัพยากรการท่องเที่ยวของไทย ในเอกสารการสอนชุดวิชาทรัพยากรการท่องเที่ยวของไทย สาขาวิชาวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิรินันทน์ พงษ์นิรันดร โอชัญญา บัวธรรม และชัชชญา ยอดสุวรรณ. (2559). แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา . วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการมหาวิทยาลัยขอนแก่น (มกราคม – มิถุนายน), 9 (1), 234 – 259.
สมชาย เลี้ยงพรพรรณ. (2547). การศึกษาศักยภาพของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในบริเวณทะเลสาบสงขลา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.
อัศวิน แสงพิกุล. (2556). ระเบียบวิธีวิจัยด้านการท่องเที่ยวและการโรงแรม (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อาภรณ์ สุนทวาท. (2552). การพัฒนาเชื่อมโยงเส้นทางการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมกับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดราชบุรีเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. ราชบุรี: มหาวิทยาลัยหมู่บ้านจอมบึง.
อำนวยพร ใหญ่ยิ่ง และเกษราพร ทิราวงศ์. (2553). วิจัยและพัฒนาศักยภาพทรัพยากรการท่องเที่ยวเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในชุมชนมลาบรี อําเภอร่องกวาง จังหวัดแพร่. เรียกใช้เมื่อ 5 มิถุนายน 2561 จาก https://librae.mju.ac.th/goverment/20111119104834_librae/7235.pdf
Neuman, W. (2004). Basic of social research: Qualitative and quantitative approaches. Boston: Pearson Education.