รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์ สำหรับพระสังฆาธิการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่สงผลต่อสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์สำหรับพระสังฆาธิการ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบสมการโครงสร้างสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์สำหรับพระสังฆาธิการ และ 3) เพื่อเสนอรูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์สำหรับพระสังฆาธิการ เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างคือพระสังฆาธิการ 396 รูป จาก 41,124 รูป โดยทำการสุ่มหลายขั้นตอน ใช้แบบสอบถามและการสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือ วิเคราะห์ด้วยโปรแกรมลิสเรล (LISREL)
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยด้านวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาและปัจจัยด้านการใช้สื่อสังคมออนไลน์ส่งผลทางตรงเชิงบวกต่อสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2) ทดสอบโมเดลสมการโครงสร้างแล้วพบว่ามีความกลมกลืนกับสมการโครงสร้างข้อมูลเชิงประจักษ์ 3) ค่าน้ำหนักองค์ประกอบเพื่อดูค่าอิทธิพลตัวแปรสังเกตได้ของวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาพบว่าวิธีปลุกเร้าใจให้กระตือรือร้นเกิดความอุตสาหะมีกำลังใจที่จะทำให้สำเร็จ (สมุตเตชนา) มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมากที่สุด วิธีการชี้แจงให้เห็นชัดจนผู้ฟังเข้าใจแจ่มแจ้ง (สันทัสสนา) มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบน้อยที่สุด ตัวแปรด้านการใช้สื่อสังคมออนไลน์พบว่าเฟซบุ๊ก (Facebook) มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมากที่สุด ยูทูบ (YouTube) มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบน้อยที่สุด ตัวแปรสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนาพบว่าด้านทักษะมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมากที่สุด ด้านคุณลักษณะส่วนบุคคลมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบน้อยที่สุด ผลการวิเคราะห์เส้นทาง (path analysis) พบว่าเมื่อพิจารณาค่าสัมประสิทธิ์พยากรณ์ของสมการโครงสร้างนั้นจะเห็นว่าวิธีการเผยแผ่และการใช้สื่อสังคมออนไลน์มีความสัมพันธ์กันได้ร้อยละ 77 ซึ่งสรุปได้ว่าลีลาการสอนด้วยวิธีสมมุตเตชนาคือปลุกเร้าใจให้กระตือรือร้นเกิดความอุตสาหะมีกำลังใจที่จะทำให้สำเร็จและการใช้เฟซบุ๊ก (Facebook) เป็นช่องทางในการเผยแผ่จึงเป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้สื่อสังคมออนไลน์สำหรับพระสังฆาธิการ ซึ่งทักษะจะช่วยให้มีสมรรถนะการเผยแผ่ดียิ่งขึ้น โดยมีตัวแปรอื่นๆ ตามในโมเดลเป็นองค์ประกอบที่จะช่วยเพิ่มสมรรถนะในการเผยแผ่ด้วยเช่นกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จุฑารัตน์ ศราวณะวงศ์. (2558). แนวทางการใช้สื่อสังคมออนไลน์กับงานประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. ว.วิจัยสมาคมห้องสมุดฯ แนวทางการใช้สื่อสังคมออนไลน์กับงานประชาสัมพันธ์ ปีที่ 8(2).
ทีมงานทรูปลูกปัญญา. (2561). ว.วชิรเมธี ไอดอลแห่งธรรมของวันนี้. เข้าถึงได้จาก http://www.trueplookpanya.com/ new/cms_detail/guidance/6556/
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญ. (2547). วิพากษ์แนวคิดพระพุทธศาสนาสำหรับโลกหลังยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุทธนู ศรีไสย์. (2551). สถิติประยุกต์สําหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
สุธาเนศ เพชรโปรี. (2558). รูปแบบการจัดการศึกษาเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนเครือข่ายสังคมออนไลน์ขององค์กรพระพุทธศาสนาในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต . คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุภมาส อังศุโชติ สมถวิล วิจิตรวรรณา และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2554). สถิติการวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์ : เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. กรุงเทพมหานคร: มิสชั่น มีเดีย.
Diamantopoulous. A. & Siguaw. A.D. . (2000). Introducing LISREL: A guide for the uninitiated. London: Sage Publications.
Herman. J.M. . (1970). A questionnaire measure of achievement motivation. The Journal of Applied Psychology.
Macnamara. J. & Zerfass. A. . (2012). Social media communication in organizations: The challenges of balancing openness. strategy. and management. International Journal of Strategic Communication.
McClelland. D.C. . (11 December 2005). Testing for Competence rather than Intelligence. American Psychologist. เข้าถึงได้จาก www.ei. Haygroup.com
Sternberg, R. & Kolligian Jr J. (1990). Competence Considered. New Haven: Yale University Press.
