การแนะแนวการศึกษาและอาชีพของนิสิตพุทธศาสตรบัณฑิต คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

Main Article Content

พระโชคดี วชิรปญฺโญ ราโชกาญจน์

บทคัดย่อ

การแนะแนวการศึกษาเป็นกระบวนการช่วยเหลือให้ผู้เรียนรู้จักวิธีการเรียน การศึกษาค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติม รู้จักหลักเกณฑ์ ในการเลือกวิชาเรียนหรือโปรแกรมการเรียนให้สอดคล้องกับความสนใจ และความสามารถ ช่วยให้สามารถวางแผนด้านการศึกษาต่อในอนาคตได้ ต่อยอดความรู้ สามารถมองหาแนวทางในการเลือกสถานที่ศึกษาต่อ รู้วิธีที่จะเตรียมความพร้อมในการสอบคัดเลือกเข้าสถานศึกษาต่อ และสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพชีวิตภายในสถานศึกษาได้และสามารถนำความรู้มาใช้ในการเลือกประกอบอาชีพ โดยการแนะแนวอาชีพซึ่งก็เป็นกระบวนการช่วยเหลือและสนับสนุนสำคัญอีกอย่างหนึ่งเพื่อให้บุคคลเข้าใจในโลกของอาชีพที่มีหลากหลายและการทำงานในรูปแบบที่หลากหลาย สามารถทำให้ผู้ที่ได้รับการแนะแนวรู้จักคิดอย่างรอบคอบและตัดสินใจอย่างถูกต้องในการทำงานตามความเหมาะสมของบุคลิกภาพแต่ละบุคคลและตามความสามารถ ความถนัดเฉพาะตนเอง มีทักษะการดำเนินชีวิต มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ มีศีลธรรม มีจริยธรรม และรู้จักการเรียนรู้ในเชิงพหุปัญหา รู้จักคิด ตัดสินใจ แก้ปัญหาในช่วงวิกฤติ วางแผนการศึกษาต่อ ประกอบอาชีพ และสามารถปรับตัวได้อย่างมีความสุขในชีวิต ได้พัฒนาตนเองให้ถึงขีดสุด ในทุกด้าน โดยคำนึงถึงกระบวนการที่ทำอย่างต่อเนื่อง มีหลักการ มีขั้นตอน ยอมรับในเอกัตบุคคล เคารพในสิทธิและเสรีภาพของบุคคล มีมนุษยสัมพันธ์ดี เก็บรักษาความลับได้ซึ่งเป็นหลักการสำคัญในการแนะแนวการศึกษาและอาชีพ


          นิสิตพุทธศาสตรบัณฑิต คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย จึงต้องศึกษาข้อมูลด้านการแนะแนวการศึกษาและอาชีพอย่างละเอียด เพื่อเป็นประโยชน์แก่การช่วยเหลือผู้มาขอรับคำปรึกษา และส่งผลให้คนเหล่านั้นสามารถเลือกศึกษาและประกอบอาชีพได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ราโชกาญจน์ พ. ว. (2019). การแนะแนวการศึกษาและอาชีพของนิสิตพุทธศาสตรบัณฑิต คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(1), 17–30. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/171912
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). เอกสารประกอบหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 : คู่มือการบริหารจัดการแนะแนว. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

พนม ลิ้มอารีย์. (2548). การแนะแนวเบื้องต้น พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2551). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ่นส่วนจำกัดไทยรายวันการพิมพ์.

รศ.มัณฑรา ธรรมบุศย์. (2558). จิตวิทยาสำหรับครู. เรียกใช้เมื่อ 26 พฤศจิกายน 2562 จาก https://sites.google.com/site/psychologybkf1/home/citwithya-kar-naeanaew-laea-kar-hi-kha-pruksa/thekhnikh-kar-rwbrwm-khxmul-laea-kar-chi-khxmul-pheux-kar-naeanaew

รัศมี ปาสาโก. (2554). การแนะแนวอาชีพ. กรุงเทพมหานคร : คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

วัชรี ทรัพย์มี. (2533). ทฤษฎีและกระบวนการให้คำปรึกษา. กรุงเทพมหานคร: จงเจริญ.

สวัสดิ์ บันเทิงสุข. (2542). การให้คำปรึกษา. เชียงใหม่: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุนิสา วงศ์อารีย์. (2559). หลักการแนะแนว. อุดรธานี: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

Meier & Davis. (1993). Faiver. Eisengart and Colonna.