TEACHER DEVELOPMENT MODEL TOWARDS ACTIVE LEARNING, INTEGRATING THE PHILOSOPHY OF SUFFICIENCY ECONOMY FOR SCHOOLS UNDER PHUKET PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research aimed to 1) study the teacher development process towards active learning integrating the philosophy of sufficiency economy for educational institutions, 2) create a model for teacher development towards active learning integrating the philosophy of sufficiency economy for educational institutions, and 3) validate the model for teacher development towards active learning integrating the philosophy of sufficiency economy for educational institutions. The research employed a mixed-methods approach in three phases: Phase 1 involved a sample of 266 teachers from the Phuket Primary Educational Service Area Office, with 15 key informants. The tools used were questionnaires and interviews. Statistical analysis included frequency, percentage, mean, and standard deviation. Phase 2 involved drafting the teacher development model. Phase 3 involved expert-based seminars with 9 participants and focus group discussions with 9 participants. Content analysis was used to analyze the findings. The research results showed that 1) The teacher development process towards active learning integrating the philosophy of sufficiency economy consists of 5 steps: curriculum design, teacher development implementation, supervision and monitoring of teacher development, evaluation and reflection, and improvement and development. 2) The model for teacher development towards active learning integrating the philosophy of sufficiency economy in educational institutions consists of 5 components: the name of the model, the principles of the model, the objectives of the model, the methods of implementation of the model, and the conditions for success. 3) The results of the assessment of the suitability, feasibility, accuracy, and usefulness of the teacher development model for active learning integrating the philosophy of sufficiency economy for educational institutions had the highest average score in all aspects.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ดาราวรรณ ศรีกาญจนา. (2561). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการตามหลักพุทธธรรมสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิพนธ์ ขาวเอี่ยม. (2561). รูปแบบการบริหารงานวิชาการเชิงพุทธสำหรับโรงเรียนขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ภาคเหนือตอนล่าง. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2557). การขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา พ.ศ. 2549 - 2557. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สถานศึกษาพอเพียง มูลนิธิยุวสถิรคุณ.
พัฒนา สังข์โกมล. (2563). รูปแบบการพัฒนาครูในการจัดการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนการสอนเชิงรุกที่ส่งเสริมศักยภาพการเรียนรู้ในโรงเรียนบ้านละลม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3. ใน รายงานการวิจัย. โรงเรียนบ้านละลม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์ และพรทิพย์ แข็งขัน. (2551). สมรรถนะครูและแนวทางการพัฒนาครูในสังคมที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
มาเรียม นิลพันธุ์ และคณะ. (2554). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง รายวิชาชีพครู กรณีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 3(1), 14-23.
ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580. (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก หน้า 1 (13 ตุลาคม 2561).
รัตนะ บัวสนธ์. (2562). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรัชยา ประจำ. (2564). รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก โรงเรียนอนุบาลห้วยทับทัน. วารสารพิชญทรรศน์, 16(3), 27-44.
วิจารณ์ พานิช. (2558). เรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง (Transformative Learning). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การออกแบบการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning & Coaching. กรุงเทพมหานคร: บริษัท จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ จำกัด.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาภูเก็ต. (2568). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566 - 2570 (ฉบับทบทวน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2569). ภูเก็ต: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาภูเก็ต.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). การศึกษาภควันตภาพ : เรียนได้ทุกหนทุกแห่งและทุกเวลา. แพร่: ห้างหุ้นส่วนจำกัดแพร่ไทยอุตสาหการพิมพ์.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Joyce, B. R. et al. (2009). Models of teaching. (8th ed.). Boston: Pearson.
Sarapirom, K. (2024). The Philosophy of Sufficiency Economy (PSE): Choice, Survival, and Happiness for All in the Time of Crisis. Interdisciplinary Research Review, 19(4), 26-38.
Yamane, T. (1973). Statistics. An introductory analysis. Third edition. New York: Harper & Row.
