กลยุทธ์การพัฒนาความฉลาดทางวัฒนธรรมและความพร้อมในการทำงาน ในสังคมพหุวัฒนธรรมของนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยภาคใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความฉลาดทางวัฒนธรรมและความพร้อมในการทำงานในสังคมพหุวัฒนธรรมของนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยภาคใต้ 2) วิเคราะห์อิทธิพลของความฉลาดทางวัฒนธรรม
ปัจจัยภายใน และปัจจัยภายนอกที่ส่งผลต่อความพร้อมในการทำงานในสังคมพหุวัฒนธรรมของนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยภาคใต้ และ 3) วิเคราะห์กลยุทธ์การเสริมสร้างความฉลาดทางวัฒนธรรมเพื่อเตรียมความพร้อมสู่การทำงานในสังคมพหุวัฒนธรรมของนักศึกษามุสลิมในมหาวิทยาลัยภาคใต้ วิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างนักศึกษาชาวไทยมุสลิมระดับปริญญาตรี จำนวน 400 คน คัดเลือกด้วยการสุ่มหลายขั้นตอน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ใช้สถิติเชิงพรรณนาและวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ พบว่า นักศึกษามีระดับความฉลาดทางวัฒนธรรม ความพร้อมในการทำงาน รวมทั้งปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกอยู่ในระดับมาก ( = 4.20, S.D. = 0.57) การถดถอยพหุคูณ พบว่า ความฉลาดทางวัฒนธรรม (
= .381) ปัจจัยภายใน (
= .248) และปัจจัยภายนอก (
= .219) มีอิทธิพลเชิงบวกต่อความพร้อมในการทำงาน และสามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของความพร้อมในการทำงานได้ร้อยละ 62.70 (R² = .627) โดยความฉลาดทางวัฒนธรรมเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงที่สุด การสังเคราะห์กลยุทธ์ใช้ผลวิเคราะห์เชิงสถิติร่วมกับการวิเคราะห์ SWOT และ TOWS Matrix นำไปสู่แนวทางการพัฒนา 5 ด้าน ได้แก่ 1) การพัฒนาหลักสูตรและการเรียนรู้ด้านพหุวัฒนธรรม 2) การส่งเสริมประสบการณ์ข้ามวัฒนธรรม 3) การพัฒนาทักษะการสื่อสารและ Soft Skills 4) การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความหลากหลาย และ 5) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัย ชุมชน และสถานประกอบการ เพื่อยกระดับศักยภาพของนักศึกษามุสลิมและเตรียมความพร้อมสู่การทำงานในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2568). สถิตินักศึกษาปัจจุบันในสถาบันอุดมศึกษา ปีการศึกษา 2568. เรียกใช้เมื่อ 31 มีนาคม 2569 จาก https://shorturl.asia/co5K7
Ang, S. et al. (2007). Cultural intelligence: Its measurement and effects on cultural judgment and decision making, cultural adaptation and task performance. Management and Organization Review, 3(3), 335-371.
Berry, J. W. (1997). Immigration, acculturation, and adaptation. Applied Psychology: An International Review, 46(1), 5-34.
Earley, P. C. & Ang, S. (2003). Cultural Intelligence: Individual Interactions Across Cultures. Stanford, CA: Stanford University Press.
Lee, L.-Y. & Sukoco, B. M. (2010). The effects of cultural intelligence on work engagement and job performance among multicultural employees. The International Journal of Human Resource Management, 21(7), 963-981.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1-55.
Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory. (2nd ed.). New York: McGraw-Hill.
OECD. (2023). Education at a Glance 2023: OECD Indicators. Paris: OECD Publishing.
Ott, D. L. & Michailova, S. (2021). Cultural intelligence: A review and new research avenues. International Journal of Management Reviews, 23(3), 302-322. https://doi.org/10.1111/ijmr.12247
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60. https://eric.ed.gov/?id=ED121845
World Economic Forum. (2025). The Future of Jobs Report 2025. Geneva: World Economic Forum.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.
