ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราช 2) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรม เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ซึ่งประกอบด้วย ตัวแปรพยากรณ์ ได้แก่ สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ แรงจูงใจและทัศนคติ การพัฒนาทักษะนวัตกรรม ตัวแปรเกณฑ์ คือ สมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรม กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 400 คน ได้มาด้วยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามออนไลน์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์สถิติการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้แก่ การพัฒนาทักษะนวัตกรรม มีลำดับมากที่สุด รองลงมาเป็นปัจจัยแรงจูงใจและทัศนคติ ซึ่งสามารถร่วมกันทำนายความแปรปรวนของสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราช ร้อยละ 87.40 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2) แนวทางในการส่งเสริมสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในจังหวัดนครศรีธรรมราชควรมุ่งเน้นในการพัฒนาทักษะนวัตกรรม และแรงจูงใจและทัศนคติผ่านการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ ผลลัพธ์สำคัญของผู้ประกอบการในบริบทสังคมดิจิทัลในปัจจุบัน เกิดจากแรงจูงใจทัศนคติภายใน และเกิดการพัฒนาทักษะนวัตกรรมภายใต้กระบวนการเรียนรู้เชิงปฏิบัติที่มีการสนับสนุนจากสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบดิจิทัล ซึ่งเป็นฐานสำคัญของการพัฒนาธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมให้สามารถปรับตัวเติบโต และแข่งขันได้อย่างยั่งยืนในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลชนก โยธาจันทร์. (2566). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา จังหวัดลพบุรี. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 14(1), 196-213.
จิรัชญา สุขยืน และพรรณทิพย์ อย่างกลั่น. (2566). ปัจจัยด้านทักษะ และแรงจูงใจที่ส่งผลต่อการปรับตัวของนักบัญชียุคดิจิทัล ในภาคตะวันออก. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(4), 160-169.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2566). รายงานสถานการณ์วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ปี 2566. กรุงเทพมหานคร: สสว.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2568). รายงานสถานการณ์ SME ปี 2568. เรียกใช้เมื่อ 18 กันยายน 2568 จาก https://shorturl.asia/PVh3e
อนิวัช แก้วจำนงค์. (2566). อิทธิพลสมรรถนะผู้ประกอบการที่มีต่อการพัฒนาความสามารถทางนวัตกรรมของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมรองรับประเทศไทย 4.0. มนุษยสังคมสาร, 21(1), 1-21.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action. New Jersey: Englewood Cliffs.
Boyatzis, R. E. (1982). The competent manager: A model for effective performance. New York: John Wiley & Sons.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS quarterly, 13(3), 319-340.
Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York: John Wiley & Sons, Inc.
Jie, H. et al. (2025). Digital maturity, dynamic capabilities and innovation performance in high-tech SMEs. International Review of Economics & Finance, 99, 103971. https://doi.org/10.1016/j.iref.2025.103971
Muhammad, S. S. et al. (2025). Digital transformation or digital divide? SMEs' use of AI during global crisis. Technological Forecasting and Social Change, 217, 124184. https://doi.org/10.1016/j.techfore.2025.124184
Nunnally, J. & Bernstein, I. (1994). Psychometric Theory. (3rd ed.). New York: McGraw-Hill.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2017). Enhancing the contributions of SMEs in a global and digitalised economy. Paris: OECD Publishing.
Porter, M. E. & Heppelmann, J. E. (2015). How smart, connected products are transforming companies. Harvard Business Review, 93(10), 96-114.
Ryan, R. M. & Deci, E. L. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), 68-78.
Teece, D. J. (2018). Business models and dynamic capabilities. Long Range Planning, 51(1), 40-49.
World Bank. (2020). Thailand Economic Monitor : Productivity for Prosperity. World Bank Group. Retrieved September 18, 2024, from https://shorturl.asia/cEjyK