มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้าน: ศึกษากรณีแรงงานที่มีทักษะด้านดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงการคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านที่มีลักษณะด้านดิจิทัล กล่าวคือ ในพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้าน พ.ศ. 2553 และเปรียบเทียบกับกฎหมายระหว่างประเทศขององค์กรแรงงานระหว่างประเทศและกฎหมายต่างประเทศ โดยใช้วิธีศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ และศึกษาค้นคว้าจากเอกสารเป็นหลัก ซึ่งจากผลการศึกษาพบว่ากฎหมายของประเทศไทยยังมีข้อจำกัดที่ทำให้ไม่สามารถคุ้มครองแรงงานที่มีทักษะด้านดิจิทัลได้ กล่าวคือ กฎหมายดังกล่าวกำหนดเพียงแค่งานด้านอุตสาหกรรมเท่านั้น แต่กลับไม่ได้ให้ความคุ้มครองแก่แรงงานผู้รับงานไปทำที่บ้านที่มีทักษะด้านดิจิทัล ซึ่งในปัจจุบันลักษณะการประกอบอาชีพได้มีการพัฒนามากกว่างานด้านอุตสาหกรรมจึงส่งผลให้งานในลักษณะอื่น ๆ ไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายฉบับนี้ ประกอบกับการกำหนดค่าตอบแทนของแรงงานที่มีทักษะด้านดิจิทัลยังไม่มีบทบัญญัติใดในกฎหมายฉบับนี้กำหนดไว้ เพราะงานที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีดิจิทัลอาศัยทักษะการทำงานอย่างมากและใช้ความชำนาญในการประกอบอาชีพ อีกทั้งยังไม่มีคำนิยามของคำว่า “ค่าตอบแทน” ในกฎหมายฉบับนี้ อาจก่อให้ปัญหาในการตีความตามกฎหมายได้ เมื่อผู้รับงานไปทำที่บ้านทำงานเสร็จแล้วควรได้รับค่าตอบแทนอย่างไร ซึ่งกฎหมายในเรื่องนี้ยังไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านกรณีแรงงานที่มีทักษะด้านดิจิทัล ดังนั้น จึงมีข้อเสนอแนะว่าควรที่จะปรับปรุงกฎหมายเกี่ยวกับสภาพการคุ้มครองผู้รับงานไปทำที่บ้านที่มีลักษณะดิจิทัลให้ดีมากยิ่งขึ้น เพื่อให้กฎหมายของไทยมีการพัฒนาให้ทันสมัย และกำหนดให้ครอบคลุมถึงผู้รับงานไปทำที่บ้านที่มีทักษะด้านดิจิทัล