A STRATEGIC MANAGEMENT MODEL FOR ENHANCING THE COMPETITIVENESS OF PRIVATE SECONDARY SCHOOLS IN THE CENTRAL NORTHEASTERN REGION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to develop a strategic management model to enhance the competitive potential of private secondary educational institutions in the Central Northeastern Region of Thailand. The research employed a mixed-methods approach. The sample consisted of 306 teachers and educational personnel, 8 key informants, and 10 experts participating in a focus group discussion. The research instruments comprised: 1) A semi-structured interview form; 2) A five-point rating scale questionnaire, with a content validity index ranging from 0.80 to 1.00, discrimination indices ranging from 0.70 to 1.00, and a reliability coefficient of 0.98; and 3) A model evaluation form. The statistical methods used included frequency, percentage, mean, standard deviation, and confirmatory factor analysis. The findings revealed that: 1) The current conditions of strategic management for enhancing the competitive potential of private secondary educational institutions in the Central Northeastern Region of Thailand were characterized by a declining number of students, intense educational competition, and a lack of continuity among educational personnel. However, the institutions demonstrated strengths in academic readiness, technology, learning environments, and clear organizational identities. The key factors affecting competitive potential included academic leadership, professional teaching, innovation development, organizational image building, and continuous personnel development; 2) The components and indicators of the strategic management model for enhancing the competitive potential of private secondary educational institutions consisted of 3 main components, 12 sub-components, and 77 indicators, comprising 4 sub-components with 28 indicators in the strategic aspect, 4 sub-components with 24 indicators in the organizational leadership aspect, and 4 sub-components with 25 indicators in the knowledge management aspect; and 3) The evaluation of the appropriateness and feasibility of the strategic management model for enhancing the competitive potential of private secondary educational institutions indicated that all aspects were rated at the highest level of appropriateness and feasibility.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
จันทิมา บุญอนันต์วงศ์. (2561). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์ของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
นรเศรษฐ์ ชุมวงศ์ และศรายุทธ เศรษฐขจร. (2563). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์โรงเรียนเอกชนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในจังหวัดนนทบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 6(3), 91-108.
ปรีชา ดาวเรือง. (2559). กลยุทธ์การจัดการศึกษาสู่ความเป็นเลิศของสถานศึกษาเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 2). (2542). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก หน้า 1 (19 สิงหาคม 2542).
วัชรศักดิ์ สงค์ปาน และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อบรรลุผลการประกันคุณภาพภายในของโรงเรียนมัธยมศึกษาภาคใต้ฝั่งอันดามัน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 12(1), 117-130.
ศิรประภา โภชนจันทร์ และคณะ. (2562). รูปแบบการบริหารจัดการโรงเรียนเอกชนภายใต้กรอบยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(2), 513-526.
สลิลรัตน์ พลอยประดับ. (2561). รูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์สำหรับเสริมสร้างศักยภาพทางการแข่งขันของโรงเรียนเอกชนระดับมัธยมศึกษาในเขตภาคตะวันออก. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สันติชัย ใจชุ่มชื่น. (2561). รูปแบบการบริหารนวตักรรมสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2556). แผนยุทธศาสตร์ส่งเสริมการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2556 - 2560. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ สกสค.
สุพานี สฤษฎ์วานิช. (2546). การบริหารเชิงกลยุทธ์: แนวคิดและทฤษฎี. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99-120.
Bass, B. M. & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Thousand Oaks: Sage Publications.
Certo, S. C. (1997). Modern Management: Diversity, Quality, Ethics, and the Global Environment. (7th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Hair, J. F. et al. (2019). Multivariate data analysis. (8th ed.). Hampshire: Cengage.
Hanson, E. M. (1996). Educational Administration and Organizational Behavior. (4th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Lunenburg, F. C. & Ornstein, A. C. (1996). Educational Administration: Concepts and Practices. (2nd ed.). Belmont, CA: Wadsworth Publishing Company.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday/Currency.
Stoll, L. & Temperley, J. (2009). Creative leadership teams: Capacity building and succession planning. Management in Education, 23(1), 12-18.