PROACTIVE LEADERSHIP DEVELOPMENT IN PRIVATE SCHOOL ADMINISTRATION FOR ENHANCING SUSTAINABILITY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to explain the concepts, principles, and directions for developing proactive leadership in the administration of private educational institutions to enhance sustainability amid the dynamic changes of society and environmental conditions in each era. In the past, educational administration was commonly based on hierarchical command structures with clearly defined chains of authority and fixed operational frameworks, which were appropriate for social contexts characterized by stability and minimal change, enabling effective quality control and goal achievement. However, in today’s world of rapid change, uncertainty, and unpredictability, private educational institutions are confronted with numerous challenges, including advancements in digital technology that influence learning management, intense competition in the educational sector, and rapidly changing expectations of learners, parents, and service recipients. Consequently, traditional leadership styles and conventional administrative systems often lack flexibility, are unable to respond promptly to emerging situations, and may negatively affect organizational quality standards and institutional stability. To enable private educational institutions to adapt and effectively cope with these changes, this article proposes important approaches for enhancing administrators’ competencies through the development of proactive leadership. Such development requires strategic vision together with innovative initiatives and preventive planning in order to systematically prepare for potential crises in advance. This will help organizations operate effectively amid rapidly changing environments and serve as a significant foundation for driving educational institutions toward sustainability in terms of academic quality, financial stability, social credibility, and a strong organizational culture, which will ultimately enable private educational institutions to grow and sustain themselves in the long term.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กิติพิเชษฐ์ ธูปบูชา และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุค AI. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(3), 271-284.
ณัฐกมล ฝีปากเพราะ และคณะ. (2567). องค์ประกอบและแนวทางการบริหารสู่การเป็นองค์กรแห่งความสุขของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 12(2), 80-91.
พิณภัทรา เวทย์วิทยานุวัฒน์ และชนมณี ศิลานุกิจ. (2566). ภาวะผู้นำแบบยืดหยุ่นของผู้บริหารสถานศึกษาตามการรับรู้ของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสารสหวิทยาการและการจัดการร่วมสมัย, 2(2), 1-13.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2559). นวัตกรรมกับกระบวนทัศน์การศึกษาศตวรรษที่ 21. Journal of Yanasangvorn Research Institute Mahamakut Buddhist University, 7(2), 268-283.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570) ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 22 เมษายน 2569 จาก https://shorturl.asia/pSTLK
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานการศึกษาไทย พ.ศ. 2565 (Education in Thailand 2022). กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
อัจฉราวรรณ เชื้อเจ้าทรัพย์ และยุทธศาสตร์ กงเพชร. (2566). กลยุทธ์การเสริมสร้างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุควิถีชีวิตใหม่ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลพบุรี เขต 2. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(4), 1-15.
อำพวรรณ กังวานพณิชย์ และสุเมธ งามกนก. (2566). ภาวะผู้นำในยุค Next normal: นวัตกรรมและเทคโนโลยีในยุคอนาคตทางการศึกษา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 5(2), 37-52.
Bass, B. M. & Riggio, R. E. (2006). Transformational Leadership. (2nd ed.). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Covey, S. R. (2004). The 7 Habits of Highly Effective People: Powerful Lessons in Personal Change. New York: Free Press.
Fullan, M. (2020). The nature of leadership is changing. European Journal of Education, 55(2), 139-142.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (2013). Educational Administration: Theory, Research, and Practice. New York: McGraw-Hill.
Leithwood, K. et al. (2020). Seven strong claims about successful school leadership revisited. School Leadership & Management, 40(1), 5-22.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and Practice. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
OECD. (2019). TALIS 2018 Results (Volume I): Teachers and School Leaders as Lifelong Learners. Paris: OECD Publishing.
Robinson, V. M. J. et al. (2008). The Impact of Leadership on Student Outcomes: An Analysis of the Differential Effects of Leadership Types. Educational Administration Quarterly, 44(5), 635-674.
Schon, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. New York: Basic Books.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. New York: Doubleday/Currency.
Spillane, J. P. (2006). Distributed Leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
