COMPETENCY MODEL OF BASIC EDUCATION ADMINISTRATORS IN THE DIGITAL ERA: A CASE STUDY OF NAKHON RATCHASIMA PROVINCIAL EDUCATION AREA OFFICE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to 1) Examine the competency framework for basic education school administrators in the digital era; 2) Develop and validate the quality of a competency model for basic education school administrators in the digital era; and 3) Evaluate the implementation of the competency model for basic education school administrators in the digital era. A mixed-methods research design was employed. The informant groups consisted of 17 educational administration experts selected through purposive sampling, and 9 specialists also selected through purposive sampling. The sample group comprised 136 school administrators under the Nakhon Ratchasima Primary Educational Service Area Office 5, determined using the Krejcie and Morgan sample size table and selected through stratified random sampling based on school size. The research instruments included semi-structured interview forms and assessment forms. The statistics used for data analysis were the Median (Mdn) and Interquartile Range (I.R.) with consensus criteria, mean, standard deviation, and content analysis. The research findings revealed that: 1) Regarding the competency framework for basic education school administrators in the digital era, the experts agreed overall with all four competency indicator domains at the highest level, accounting for 97.00% in the first round, and yielding a Median (Mdn) of 5.00 and an Interquartile Range (I.R.) of 0.00 in the second and third rounds, indicating the highest level of consensus across all indicators. 2) The results of the development and quality validation of the competency model for basic education school administrators in the digital era demonstrated that the model possessed accuracy and appropriateness at the highest level.
3) The results of the implementation evaluation of the competency model for basic education school administrators in the digital era, in terms of feasibility and utility, revealed that the overall competency was at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ณัฐกานต์ สุทธิจิตร์ และคณะ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(11), 1490-1512.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
บุญตรี แก้วอินธิ และไพฑูรย์ พวงยอด. (2565). สภาพและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะดิจิทัลของผู้บริหาร สถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม. วารสารการบริหารและนิเทศการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 13(1), 42-51.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. ชลบุรี: ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภานุพงศ์ คำพิมพ์ และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักในยุคดิจิทัลตามหลักทุติยปาปณิกสูตรของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 2. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 3(9), 1-15.
มลฤดี เพ็งสง่า และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2566). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 24(2), 162-175.
เมธินี ทองสุกใส และคณะ. (2567). แนวคิดการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 4(6), 671-680.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2549). สมรรถนะในการปฏิบัติงานของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพัตรา นามขาว และคณะ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 6(3), 478-493.
AlAjmi, M. K. (2022). The impact of digital leadership on teachers' technology integration during the COVID-19 pandemic in Kuwait. International Journal of Educational Research, 112, 101928. https://doi.org/10.1016/j.ijer.2022.101928
Cronbach, L. J. (1990). Essential of psychological testing. (5th ed.). London: UCL Press.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. New York: Bantam Books.
Keeves, P. J. (1988). “Model and Model Building”. Educational Research Methodology and Measurement: An International Handbook. Oxford: Pergamon Press.
Krejcie, R. V. & Morgan D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday/Currency.
Sheninger, E. C. (2014). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
