AN INTEGRATIVE INHERITANCE AND PROPAGATION OF BUDDHISM IN THAI COMMUNITY IN MYEIK, MYANMAR
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aticle has three main objectives: 1) To examine the historical background and development of Buddhist adherence among Thai communities; 2) To develop an integrated learning process for the dissemination and transmission of Buddhism; and 3) To promote the sustainable implementation of such processes within the Thai community in Myeik, Myanmar. This study employs a qualitative research methodology, utilizing documentary analysis, in-depth interviews, focus group discussions, and descriptive analysis. The findings reveal that the Thai community in Myeik has historical roots closely linked to population movements along the Tenasserim-Andaman coastal corridor. The demarcation of borders during the colonial period, together with security-related factors, has significantly influenced citizenship status and migration patterns, resulting in inequalities in rights and opportunities. Nevertheless, Buddhism remains the central pillar of the community’s way of life and identity, with a long-standing historical influence. Thai temples serve as key institutions functioning as religious, social, and educational centers. The transmission of Buddhism operates through several core mechanisms, including family, temples, the monastic community, and the tradition of ordination, as well as through the support of youth education in monastic institutions in Thailand. In terms of integrated learning processes, the study identifies a dynamic linkage among temples, families, traditions, and digital media in transmitting Buddhist teachings and fostering moral development. This integration also functions as a form of cultural negotiation within a digitally mediated diasporic community, where social media and digital platforms serve as spaces for maintaining identity and strengthening communal bonds. However, these processes face limitations arising from cultural diversity, resource constraints, and declining youth engagement. Therefore, sustainable development should emphasize strengthening the capacity of religious leaders and youth, enhancing the role of families, integrating Buddhist principless with community and economic development, and applying technology in ways that are appropriate and responsive to the local context.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ไข่มุก อุทยาวลี และบรรจง ฟ้ารุ่งสาง. (2562). การศึกษาประวัติศาสตร์สังคมพหุวัฒนธรรมจากตํานานท้องถิ่นภาคใต้. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2547). บทสรุปการจัดทำข้อเสนอการวิจัยในเชิงบูรณาการสำหรับผู้บริหาร: ฉบับกระเป๋า. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ทรงชัย ทองปาน และรัชพล ไทยฤทธิ์. (2561). การปรับเปลี่ยนและการธำรงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของคนไทยพลัดถิ่น หมู่บ้านสิงขร ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(2), 137-168.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). ต้องฟื้นฟูวัดให้ชนบทพัฒนา สังคมไทยจึงจะก้าวหน้าได้มั่นคง. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
พระศรีพัชโรดม และชยุต ภวภานันท์กุล. (2560). รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในสังคมไทย. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 13(2), 335-346.
พระสุธีวีรบัณฑิต และคณะ. (2547). สัมฤทธิผลการเผยแพร่พระพุทธศาสนาของสำนักส่งเสริมพระพุทธศาสนาและบริการสังคม. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มจร.
มนต์ชัย ผ่องศิริ และคณะ. (2557). ไทยพลัดถิ่นในตะนาวศรี: การดำรงชีพของ ผู้เลือกที่จะอยู่ อย่างคนต่างถิ่น. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง, 10(2), 82-106.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฏกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วรพจน์ วิเศษศิริ และวศิน ปัญญาวุธตระกูล. (2566). การปรับเปลี่ยนอัตลักษณ์ของคนไทยพลัดถิ่นบ้านสิงขร มณฑลตะนาวศรี สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมาช่วง พ.ศ. 2490-2562. วารสารวิจยวิชาการ, 6(2), 53-72.
อัญทิพย์ ฤทธิ์ทอง. (2555). การศึกษาเพื่อการสร้างสรรค์ : กรณีความเสื่อมในความศรัทธาต่อพระเครื่องชุดเบญจภาคีในสังคมไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาทัศนศิลป์-ศิลปะสมัยใหม่. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อุดมศักดิ์ นิภาเกษม และคณะ. (2565). แนวทางการส่งเสริมพระพุทธศาสนาของพุทธศาสนิกชนชาวไทยในประเทศออสเตรเลีย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 10(7), 12-21.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education. New York: Greenwood.
Bruce, S. (2011). Secularization: In defence of an unfashionable theory. New York: Oxford University Press.
Harper, C. L. (2011). Exploring social change. New York: Pearson.
Keyes, C. F. (1989). Thailand: Buddhist kingdom as modern nation-state. New York: Westview Press.
Osten, W. (1996). Diasporic Relations and Social Exclusion: The case of Kurdish refugees in Finland. Siirtolaisuus-Migration, 23(4), 7-15.
Osten, W. (2002). The concept of diaspora as an analytical tool in the study of refugee communities. Journal of Ethnic and Migration Studies, 28(2), 221-238.
Safran, W. (1991). Diasporas in modern societies: Myths of homeland and return. Diaspora: A Journal of Transnational Studies, 1(1), 83-99.
Swearer, D. K. (2010). The Buddhist world of Southeast Asia. (2nd ed.). New York: SUNY Press.
Vertovec, S. (1999). Conceiving and researching transnationalism. Ethnic and Racial Studies, 22(2), 447-462.
